اخبار آرشیوی
خانواده شهید شاکری، از شهدای تخریبچی در خبرگزاری «نسیم»// فرزند شهید: متاسفانه دولت ما هیچ رنگ و بویی از روحیه استکبارستیزی شهدا ندارد/ با این روند، داستان زندگی شهدا تا چند سال دیگر مانند یک افسانه غیر قابل باور میشود/ همسر شهید: تکریم خانوادههای شهدا باید به معنای تداوم بخشیدن اهداف شهدا باشد نه برپایی مراسمهای نمادین
محمدرضا شاکری در سال 1341 در محیط ساده و بیآلایش و در جوّ مذهبی و روحانی از خانوادهای متدین متولد و رشد کرد. رضا از سن 7 سالگی تحصیلات دوره ابتدایی را آغاز و آنرا با موفقیت به پایان رساند و در سن 18 سالگی به خدمت سربازی اعزام شد؛ در سال 1365 در پادگان امام علی بعنوان مربی تخریب چی تدریس میکرد که در همان سال برای آموزش و چیدن آرایش مین به منطقه رفته بودند که در همان سال نیز به شهادت رسیدند تااینکه سال گذشته به عنوان شهید تخریب چی شاخص بر سر زبان ها افتاد. متن ذیل گفتگوی خبرنگار «نسیم» با مادر، پسر و همسر شهید شاکری است که به شرح زیر آمده است: *** مناعت طبع و سخاوت شهید شاکری در بین دوستانش زبانزد بود؛ عطر دلانگیز تقدّس و معنویت از سراسر وجودش به مشام میرسید مادر شهید: فرزندم فردی پاک سرشت و با صداقت بود و بدلیل ارتباط نزدیک با روحانیت و داشتن خانوادهای مذهبی از همان نوجوانی به مسائل مذهبی گرایش پیدا کرد و در مجالس دینی و هیئتها که بیشتر در منازل برپا میشد شرکت و ذهن و قلبش از معرفت ایمان لبریز میگشت؛ او فردی خوش اخلاق، متواضع و فروتن بود، همراه با اعتقادات دینی خود زندگی میکرد و قلبی مهربان و رئوف
داشت، مناعت طبع و سخاوت او در بین دوستان زبانزد بود. درکارهای سخت و دشوار عموماً پیش قدم بود. در برابر مشکلات خونسرد و شکیبا بود نسبت به دوستان بسیار وفادار و در انجام کارها شکیبا بود؛ نسبت به دوستان بسیار وفادار و در انجام کارهای گروهی انعطاف پذیر بود و به همین خاطر همه به او علاقهمند بودند، نسبت به انجام واجبات و ترک محرمات جدی بود، نسبت به نماز اهمیت خاصی قائل بود و حق نماز را به زیباترین وجه ادا میکرد. به خواندن نماز شب اهمیت میداد، به گونهای که عطر دلانگیز تقدّس و معنویت از سراسر وجودش به مشام میرسید؛ محمد رضا علاقه بسیاری داشت که به جنگ برود وزمانیکه که دانشگاه قبول شد پس از پایان ترم اول رفت جبهه یعنی در سال 65 در پادگان امام علی بعنوان مربی تخریب چی تدریس میکرد که در همان سال برای آموزش و چیدن آرایش مین به منطقه رفته بودند که در همان سال به شهادت رسیدند و دیگر نتوانست درسش را ادامه دهد. *** پدرم به تنهایی خانههای منافقین و ساواک را شناسایی و به آتش میکشید پسر شهیدشاکری: صحنه جنگ همانند صحنه فیلم میماند هم عوامل در جلوی صحنه و هم پشت صحنه دارد . پدرم تخریب چی بود؛ تخریب چیها پشت صحنه هستند
و نقش بسیاری مهمی و حساسی را ایفا میکرد ند که شجاعت بالایی میخواهد یعنی شما تصور کنید که در زمینی قدم میزنید که یقین ندارید پایتان را از روی زمین بردارید ودر قدم بعدی ممکن است دیگر زنده نباشید. در زمینهای مین گذاری شده قطعا تخریب چیها تصص خاصی داشتند. شهید شاکری هم علاوه برشجاعتش در مین زدایی در قبل از انقلاب هم شجاعتش زبان زد بوده است؛ مثلا ایشان در آن دوران خانوادههای ساواک و منافقین را با موتور شناسایی میکردند و به تنهایی به آتش میکشیدند که این اقدام نمونه بارزی از شجاعت پدرم بود. ***خواهرم شب شهادت پدرم بیتاب بود و بهانه میگرفت پسر شهید شاکری: آقای جمشید رمضانی یکی از دوستان پدرم بود که 14 سال با هم رفاقت داشتند . بنده اخیرا دیداری با آقای رمضانی داشتم که خاطرهای را برایم تعریف کردند گفتند که درسال 1355 یعنی دقیقا ده سال قبل از به شهادت رسیدن پدرم هردو سوار دوچرخه بودند که به میدان آزادی میرسند پدرم به آقا جمشید گفتند که جمشید به نظر تو ده سال دیگر ما کجا هستیم؟ مثل اینکه پدرم خبرداشتند که درست ده سال دیگر قرار است که به شهادت برسند. پدرم در روز سه شنبه شهید شدند و آن مدتی که جبهه بودند
خواهرم دائما گریه میکرد ومیگفت که من میدونم پدر شهید میشود و دوشنبه شب که هوا بسیار بارانی بود به مادرم گفت که بریم دیدن پدر که مادرم مخالفت کردند و گفتند که نمیشود ودر جواب خواهرم گفتند که ایرادی ندارد نرویم ولی من میدانم که فردا پدر شهید میشود. *** نامیدن یک روز بعنوان روز تکریم از مادران و همسران شهدا چه دردی را دوا میکند در حالیکه بیش از نصفی از خانوادههای شهدا را از دست دادهایم پسرشهید شاطری: نام گذاری یک روز را بعنوان تکریم از مادران و همسران شهدا یک کارفرهنگی پسندیده محسوب میشود ولی مهم تر از همه حفظ ارزشها و باورهای شهدای ماست؛ والدین شهیدان امروز از نصف کمتر شدهاند و مابقی هم تمایلی به بیان خاطرات از فرزندانشان نیستند و یا گروهی دیگر هستند که بیمارند و توانایی بیان کردن را ندارند. اینکه بعد از 26 سال تازه یک روز را بعنوان روز تکریم از مادران و همسران شهدا بنامیم چه دردی را دوا میکند در حالیکه بیش از نصفی از خانوادههای شهدا را از دست دادهایم. بنده طرحی را به بنیاد شهید ارائه دادم که یک کار فرهنگی تلقی میشود و در سال گذشته درخواست کردم که اکیپی را در حد امکان ترتیب دهیم تا خاطرات شهدا
را ثبت کنیم تا ماندگار شود که در جواب شنیدم بودجه نداریم و این اقدام را به سال آینده موکول کردند؛ چه فایده تا سال آتی ممکن که بسیاری از این خانوادهها نباشند. *** دولت یازدهم از نظر مبانی و طرز فکر نه تنها با شهدا همخوانی ندارد بلکه ضدیت دارد پسرشهید شاکری: جنگ را مسئولین ما اداره نکردند بلکه پیروزی انقلاب اسلامی پیروزی نظامی ایران بر عراق بود و در حقیقت مردم درگیر جنگ شدند؛ شما اگر در جنگهای کشورهای دیگر نگاه کنید میبینید که ارتش میجنگد ومردم کنار می ایستند و درگیر نمیشوند ولی در کشور ما برعکس بود ومردم درگیر بوند وجنگ هشت ساله یک جنگ ملی بود. امروز هم برای حل مشکلات سیاسی خارجی نباید چشم امید به مسولین باشد بلکه خود مردم باید درگیر شوند و میراثی را که بدست آوردند با چنگ و دندان حفظ کنند. هرکدام از دولتها با رویکردهای خاص خود برسرکار میان و میروند ونمیتوانیم بگوییم که نظراتشان حتما درست یا غلط است ولی آن چیزیکه مسلم و محرز است فرمایشات حضرت آقاست. وقتی یک دولتی بیان میکند راه حل مشکلات کشور سیاست خارجی است و در حالیکه آقا فرمودند راه حل مشکلات کشور سیاست داخلی است آیا به نظر شما این دولت ولایت پذیر
است؟ نمونه دگیر اینکه رییس جمهور حضور مردم در راهپیمایی 22 بهمن را به نام خودش تمام میکند در حالیکه مقام معظم رهبری در مشهد مقدس فرمودند که حضور مردم به دلیل پاسخگویی قاطعانه به بی ادبی آمریکا بود؛ اینکه دولت "تدبیر و امید" اصرار داره بسیاری از اتفاقات و حتی ثمراتی که در حال بهره برداری است را به نام خودش تمام کند کار ضد اخلاقی است. بنده متاسفانه دولت کنونی را دولتی سازگار با آرمانها واهداف شهدا نمیبینم. شما در وصیت نامه شهدا که بعنوان گنجینهای ارزشمند است استکبار ستیزی را را به خوبی میتوانید بسنجید؛ این دولت از نظر مبانی و طرز فکر نه تنها با شهدا هم خونی ندارد بلکه ضدیت دارد؛ روندی که دولت یازدهم در پیش گرفته است هم خوانی با اهداف شهدا و حتی خانواده شهدا هم ناراضی هستند. *** هیچ ممانعتی از رفتن شهید شاکری به جنگ نداشتم همسرشهید شاکری: شهید شاکری در اوایل انقلاب مسئولیت یک پایگاه بسیج را بر عهده داشتند که واحد فرهنگی برعهده ایشان و واحد فرهنگی خواهران بر عهده من بود؛ برای بسیجیان کلاسهای رزمی میگذاشت و یا به دلیل خوش خطی با بچهها خطاطی کار میکرد که البته با وجود شرایط بدی که حاکم بود ولی توانست
مسجدی را راه بیندازد و به خوبی مدیریت کند ما در آن زمان حتی امکانات اولیه را هم نداشتیم؛ پس از اینکه از حفاظت اطلاعات آمدند در پادگان امام علی بعنوان مدیر تخریب چی مشغول به کار شدند. شهید شاکری در رشته حقوق دانشگاه آزاد ثبت نام کرده بودند که پس از گذراندن یک ترم به جبهه رفتند. هیچ ممانعتی از رفتن ایشان به جنگ نداشتم و آنچیزی که عامل موفقیتشان شد بحث ایثارو شهادت بود. زمانیکه دوفرزندم کوچک بودند همسرم به جنگ رفت و تا نیمه شب نگران میماندم تا صدای موتورشان را که در کوچه پیچیده بشنوم، حتی اگر امروز هم ایجاب کند من نمیتوانم به فرزندانم بگویم که به میدان نروید مثلا در عاشورای سال 88 نتوانستم مانع هیچ کدام از فرزندانم بشوم چراکه آنها احساس تکلیف کردند. *** خانوادههای شهدا باید به معنای تداوم بخشیدن به اهداف شهدا باشد همسرشهید شاکری: تکریم خانوادههای شهدا باید به معنای تداوم بخشیدن به اهداف شهدا باشد، ثبت خاطرات شهدا میتواند عامل موثر در حفظ اهداف و ارزشهایی باشد که شهدا خون خود را برای آن ریختند؛ بعنوان مثال نسلهای آینده زمانیکه سخنی را درباره شهدا بشنوند برایشان همانند افسانه میماند. از مسئولین متشکریم که
یک روز را به نام تکریم از مادران و همسران شهدا نام گذاری کردند ولی مسئله حائز اهمیت اینست که باید به دنبال اهدافی باشیم که شهدا رفتند و تنها با نام گذاری نمیتوانیم حق شهدا را ادا کنیم؛ اینکه میگوییم شهدا ما شرمندهایم به معنای واقعی شرمندهایم لذا بحثهای ظاهری همانند کمبود بودجه باعث میشود که تصمیمها تنها در حد شعار باقی بماند.