همسر شهید صالحی: شهید تنها دو ساعت پس از شروع جنگ، داوطلبانه به ماموریت رفت و به شهادت رسید
همسر نخستین خلبان شهید دفاع مقدس در گفتگوی تفصیلی با «نسیم» گفت: خدا را شکر میکنم که سال گذشته، ۳۲ سال چشمانتظاری به پایان رسید/ با درک چشمانتظاریهای خانواده شهدای مفقودالاثر، هیچ کس به این انقلاب پشت نمیکند
"نخستین خلبان شهید برون مرزی نیروی هوایی ارتش امیر سرلشکر شهید «محمد صالحی» در سال 1328 در تهران متولد شد که در سال 1346 در رشته پزشکی پذیرفته میشود اما به دلیل علاقهای که به پرواز داشت، به نیروی هوایی ارتش رفت؛ او دوره آموزش اولیه را در ایران سپری کرده و برای تکمیل دوره تخصصی پرواز به آمریکا اعزام شد. وقتی که حضرت امام(ره) در بهمن 1357 وارد ایران شدند، محمد جزو نخستین افراد نظامی بود که به دیدار ایشان رفت؛ وی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در پایگاه هوایی شهید نوژه و به ویژه افشای جریان کودتای نقاب که همان ابتدای انقلاب در پایگاه هوایی همدان شهید نوژه طراحی شد، نقش مهمی ایفا کرد. پس از حمله ددمنشانه عراق به ایران به تلافی پاسخ به حمله عراق دقیقا دوساعت بعد ازاین حمله شهید صالحی به صورت داوطلبانه اولین کسی بود که به عراق حمله کرد ودر همان روز دو پایگاه کوت و شعیبیه عراق را در هم کوباند. اولین پاسخ و اولین انتقامی بود که در روز اول جنگ به عراق داده شد و شهید صالحی اولین سفیر لقب گرفت. در اولین روز همراه با کمک خلبان خود خالد حیدری که اهل تسنن بود پرواز کرد واین پرواز را پرواز وحدت نامیدند." گفتگوی تفصیلی ناهید حسنعلی همسر امیر سرلشکرشهید «محمد صالحی» با خبرنگار «نسیم» بدین شرح است: *** محمد نه ساعت را میشناخت و نه محدودیت را/ خانوادهاش او را عباس صدا میزدنند همسرم محمد در خانوادهی 4 پسر و یک دختر به دنیا آمد که محمد آخرین فرزند خانواده است. او یک بار در دوران کودکی مریض میشود و مادرش نذر میکند که اگر شفا گرفت، اسم دیگر او را «عباس» صدا بزند و بعد از شفای او، همین کار را انجام میدهد. محمد با حمایت و پشتیبانی که از جانب خانواده میشد دورانهای زندگیش را یکی پس از دیگری با موفقیت پشت سر گذاشته بود و به قدری تلاشگر بود که اصلا ساعت و محدودیت را نمیشناخت . همیشه در جستجوی موفقیت بود وخاطرم هست که میگفت اگر حمایت و عشق و توجه خانواده را نداشته باشی موفقیتی را کسب نخواهی کرد و همانند پرندگانی بال شکسته خواهیم بود. من و محمد در سال 1354 با یکدیگر ازدواج کردیم و تنها فرزندمان به نام پانته آ در سال 1356 به دنیا آمد. شهید صالحی شخصی پویا و جستجوگر و به دنبال دست یابی به اهدافش بود وقبل از شهادت هم به تحول رسیده بود که میگفت اگر با ارزش تراز جانم داشتم بازهم تقدیم کشورم میکردم و ایشان اهل مروت و مدارا بود همسرم معتقد بود که باید یک نگاه واقع بینانه به مقام شهید داشته باشیم و همیشه میگفت دوست ندارم در در رختخواب بمیرم، دوست دارم آسمانی باشم و واقعا هم آسمانی رفت. *** برای اولین بار زمان تولد فرزندم، اشک را برچشمان محمد دیدم زمانیکه فرزندم میخواست به دنیا آید من در منزل تنها بودم و شهید صالحی در آن زمان به دلیل انقلاب دغدغههای کاری خودشان را داشتند و در بیشتر اوقات در محل کارشان بودند به همین دلیل نتوانستند تا بیمارستان همراه من باشند که برادرشهید محمد مرا به بیمارستان رساندند. زمانیکه شهید صالحی به بیمارستان رسیدند فرزندم هنوز متولد نشده بود وایشان خیلی دوست داشتند که اول خودشون بچه را ببینند وبرای اولین باردر زمان تولد فرزندم اشک را در چشمان همسرم دیدم که از طرفی از من عذرخواهی کرد که نتوانسته بود کنارم باشد و از طرفی هم خداروشکر کرد که فرزند سالمی را به ما هدیه داده است و از همان زمان به شوخی و خنده میگفت که باید برای دخترم به دنبال جهیزیه باشم. *** دختر دوسالهام حس کرده بود که دیگر پدرش را نخواهد دید اگر بخواهم همسرم را در یک جمله وصف کنم باید بگویم فردی بسیار متعهد بود و ایدئولوژیهای جالبی داشت؛ انسان شوخ طبع و نسبت به خانوادهاش تعهد خاصی داشت و متقابلا خانواده نیز بسیار دوستش داشتند. خیلی مهربان و عاشق فرزندش بود. زمانیکه میخواست برود احساس کرده بودم که دختر دوسالهام پانته آ حس کرده که دیگر پدرش را قرار نیست ببیند. پای پدرش را گرفته بود و اجازه نمیداد که برود از محمد خواهش میکردم که چه طور دلت میآید که دخترمان به این شکل التماس میکند و تو باز هم میخواهی بروی؟ که محمد در پاسخم گفت: در حال حاضر نمیتوانم تنها به تک فرزند خودم فکر کنم بلکه باید به تمام فرزندان کشورم فکر کنم. *** علاقه وافر محمد به آسمان و پرواز علل انتخاب شغل خلبانیاش بود محمد پس از اینکه وارد دانشگاه افسری شد به علت داشتن شجاعت و اراده قوی و تمایل به مشاغل دشوار او را به ارتش علاقهمند کرد که البته در رشته پزشکی هم قبول شده بود و شانس ورود به رشته پزشکی و افسری را داشت ولی از آن جاییکه آسمانیها را دوست داشت و میخواست در آسمان پرواز کند به دانشکده افسری راه یافت؛ خیلی دوست داشت که خلبان شود وبا توجه به اینکه خانواده با این نظر و هدفش مخالف بودند ولی انتخاب گذراندن دوره دانشگاه افسری و وارد شدن به مرحله دیگری از زندگی و علاقه او منجر به انتخاب شغل خلبانی شد. پس از گذراندن دوره خلبانی برای گذراندن دوره تکمیلی به آمریکا رفت و دوسال پس از بازگشتش با یکدیگر ازدواج کردیم. *** همسرم اولین خلبانی بود که داوطلبانه به ماموریت رفت و دوساعت پس از ماموریت بازنگشت/ به خودم میگفتم که من همسر یک خلبان هستم پس باید صبور و قوی باشم واقعا برایمان غیر منتظره بود ونمیدانستیم بمباران یعنی چی؟ درتاریخ 31/6/59 حدود یک ربع به 2:00 ظهربود که در پایگاه همدان صدای مهیب انفجاررا شنیدیم وشهید صالحی مثل هرروز برای صرف ناهار به منزل آمده بودند و من هم غذای مورد علاقشون را درست کرده بودم همین که خواستیم مشغول غذا خوردن شویم صدای بمبها شروع شد که نشانگر جنگ بود محمد خودش داوطلبانه خواسته بود که به گشتهای مرزی برود و همیشه برای انجام عملیات پیش قدم بود. محمد با بوسیدن قرآن کریم با خداحافظی عازم محل کار شد و دیگر هم برنگشت و من و تنها فرزندم در منزل ماندیم و مرتب دعا میکردم و از خداوند میخواستم که حاثهای رخ ندهد و به انتظار برگشت او بودم؛ نگرانی و ترس همه وجودم را گرفته بود و سکوت رنج آور فضای خانه را پر کرده بود. جرات برقراری تماس با محیط کارش را نداشتم و همواره دعا میکردم و میگفتم که ان شاالله باز میگردد وشام را با یکدیگر خواهیم خورد و مثل شخصی که بی قرار است به اطراف خانه راه میرفتم و سرخودم را با انواع کارها گرم میکردم. ساعت 5 بعدظهر بالاخره دل به دریا زدم و به اداره زنگ زدم و گفتند که محمد هنوز به محیط کار برنگشته است متاسفانه بدون اینکه از حال همسرم باخبر شوم مجبور شدیم به اتفاق خانواده و دخترم شبانه پادگان را تخلیه و راهی تهران شویم که به دلیل حکومت نظامی نتوانستیم مستقیما به تهران برویم ودر کرج در منزل یکی از بستگان مستقر و فردای آن روز به تهران رفتیم. ارتباط با پادگان همدان قطع شده بود که از طریق برادر شهید محمد که خودشان هم در نیروی هوایی فعالیت داشتند بهم اطلاع دادند که حال محمد خوب است ولی بی تابی و بی قراری هرروز بیشتر میشد و اخباری که داده میشد برای توجیه ما کافی نبود. نمیدانستم در آن شرایط چه کار باید کنم به خودم میگفتم که من همسر یک خلبان هستم پس باید صبور و قوی باشم و نباید تعلیم غلط را بگیرم. همواره با خودم تکرار میکردم باید قوی باشم چونکه خدا مسیولیت زندگی یک فرزند را برعهده من گذاشته است. پس از دوروز واقعیت را گفتند که محمد اسیر شده است و با توجیهات زیاد سعی بر آرام کردن من کردند که همان زمان دوره جدیدی از زندگی آغاز شد و هرروز به صلیب سرخ میرفتم و انتظارداشتم خبرجدیدی را بگیرم ولی خبری نداشتند. شبها با رادیو عراق خودم را مشغول میکردم؛ بی خبری، تنهایی و انتظار تمام شب را احاطه کرده بود تا جاییکه از فرزندم غافل شده بودم و از خداوند قدرت خواسته بودم. *** جمله کمرم شکست را پس از رفتن محمد درک کردم زمانیکه خبر شهادت ایشان را اطلاع دادند به هیچ عنوان نه میپذیرفتیم نه میتوانستیم که باور کنیم؛ پس از گذشت32 سال بازهم برای ما باور کردنی نبود که آیا امکان دارد شهیدی پیدا شود؟ تا زمانیکه اطلاع دادند که شهید صالحی را آوردهاند و چیزی که توسط گروه تجسس ما مطرح شد و ما را متقاعد کرد این بود که عکس دختر کمک خلبان همسرم یعنی خالد حیدری که در لباس پروازش بوده و هر دو شهید هم با هم پرواز کرده بودند جزو وسایلهایی بوده که به همراه شهیدم آوردند به همین دلیل برایمان مسجل شد. پس از شهادت خاطرات زندگی ما هرروز یک داستان جدید داشت من با تک دخترم که دوساله بود باید روزها را سپری میکردم وداستانی که برایش تعریف میکردم باید با روز قبل فرق میکرد؛ باید مطالب تازه زندگی روز بعد را برای دخترم میگفتم خودم هم خیلی جوان بودم وتجربهای نداشتم وسعی میکردم مشاورهای داشته باشم که کار ندانستهای انجام ندهم. از خدا استقامت خواسته بودم این جملهای که میگویند کمرم شکست را تا قبل از شهادت محمد همیشه در حد یک جمله میدانستم ولی پس از شهادت برای خودم اثبات شد و مصداق پیدا کرد و دیدم که نمیتوانم حرکتی داشته باشم وحتی فرزند خودم را که برایم بسیارعزیز بود در شرایطی قرار داشتم که حتی نمیتوانستم به آن هم محبت کنم چونکه رفتن محمد و شنیدن خبرشهادتش خیلی ناگهانی بود. *** تا شش ماه هرشب خواب شهید را میدیم و تمام اتفاقات روز را برایش تعریف میکردم من در آن زمان شب تا صبح تنها ستارهها را میشماردم و شاید باورتان نشود تا شش ماه هرشب خواب شهید را میدیم و تمام اتفاقات روز را برایش تعریف میکردم ؛ محمد زمان رفتنش گفت من شما را به خدا و فرزندم را به تو میسپارم و این آخرین جمله اش بود. روزها درب خانه را باز میگذاشتم و میگفتم که اگر محمد عبور کرد مرا ببیند و بگویم که در این خانه زندگی میکنیم؛ یکسال پس از رفتن محمد پدرش و یکسال بعد هم مادرش فوت شدند. مادر شهید محمد عاشق فرزندش بود ودر زمان حیات خود پس از رفتن محمد مادرش حالت انتظاری داشت که فرزندش را ببیند و تمام مدت روی زمین دست میکشید همانند کسی که روی زمین دنبال چیزی میگردد. *** نسلهای آینده باید نسبت به ایثارگریها و فداکاریهای رزمندگان آگاه شوند تمام جوانانی که به جنگ رفتند دارای خانواده بودند و از زن و فرزندشان گذشتند و عازم شدند؛ باید تمام واقعیت ها به جوانان و نسلهای آینده بازگو شود چونکه اگر به دست فراموشی سپرده شود نسلهای اتی به جنگ تنها به عنوان افسانه نگاه میکنند. بسیار پدر و مادرها بودند که چشم انتظار فرزندشان بودند و هستند. نسلهای آینده باید نسبت به ایثارگریها فداکاریها آگاه شوند و زمانیکه از سخنان تکراری دوری کنیم قطعا بیان فداکاریهای رزمندگان هم جذابیت پیدا خواهد کرد. مسر شهید محمد صالحی سخنان خود را با چند بیت شعر که دخترش در سن کودکی در وصف پدر سروده بود به اتمام رساند؛ اگرصدایغرشهواپیمایی راشنیدید پدر مرا به یاد بیاورید چونکه پدر خلبان بود اگر بانک قرانی را شنیدید پدر مرا به یاد بیاورید چون پدر من مسلمان بود اگراز شنیدن سرود ایران شوق زده شدید پدر مرا به یاد اورید چون پدر من یک ایرانی بود اگر پرندهای را دیدید که از لانه و جوجههایش حمایت میکند پدر مرا به یاد اورید چون پدر من میهن پرست بود آهای بچهها وقتی آبشاری را خروشان و آواز خوان میبینید، وقتی مردان دلیر را میبینید در آسمان، وقتی عقابها را میبینید در آسمان پدر مرا به یاد اورید چون پدر من شکوهمند و بلند پرواز بود «آهای بچههای ایران خواهش میکنم پدر مرا فراموش نکنید»