فخرالدین انوار: مشكل امروز سینما سردرگمی اكران و بازگشت سرمایه است

کدخبر: 891634

این مدیر سابق سینمایی افزود: امروز فیلم ساخته می‌شود ولی وقتی در نوبت اکران قرار می‌گیرد، نمی‌داند که چه زمانی پخش خواهد شد همچنین بازگشت سرمایه هم در این وضعیت مشخص نیست

به گزارش خبرنگار «نسیم»، فخرالدین انوار معاون سابق سینمایی ارشاد در مراسم رونمایی از كتاب "سینمای نوین ایران" گفت:مهمترین حادثه ای که در این بررسی ها رخ می دهد روشن شدن فضاها و دیدگاهها است. در حقیقت چراغی واقعی برای آیندگان محسوب می شود تا بدانند در آن دوران چه اتفاق افتاده و حالا چه رخدادی حادث می شود و چه اتفاق هایی را باید برای آینده پیش بینی کرد و انتظار آن را داشت.

وی افزود: در 10 الی 11 سالی که در وزارت ارشاد همکار بودیم هیچگاه این ذهنیت را نداشتیم که یکی از ماها بالاتر از دیگری است و اصلا نفر اول و دوم در ذهن ما جای نداشت. در حقیقت ما دونفر نبودیم که کار می کردیم بلکه یک تیم بودیم و زمانی که راجع به سیاست های سینما صحبت می کردیم با هم بحث و گفتگوی کارشناسی می کردیم.

*در مدیریت سینما در دهه 60 رابطه رئیس و معاون به معنای امروز حاکم نبود

انوار ادامه داد: چون در جایگاه کارشناس خود را می دانستیم و رابطه رئیس و معاونی بر ما حاکم نبود بی مهابا بر هم می تاختیم و با هم بحث و گفتگو می کردیم. تمام بحثهای ما هم با استدلال و منطق بود. به این صورت که در بحث ها دائما از جزء به کل و بالعکس حرکت می کردیم.

وی خاطرنشان کرد: وقتی مباحث سینمایی به میان می آمد مراتب مدیری کنار رفته و یک سری کارشناس بودیم که به بحث و بررسی امور و سوژه مورد نظر می پرداختیم. در حقیقت هیچگاه به خاطر نمی اورم که در طول آن 11 سال من صبح به ارشاد بیایم و یک دستور جدید و بدون بررسی و فکر صادر کرده باشم.

انوار تصریح کرد: در آن زمان قرار نبود که ما خود را عرضه کنیم بلکه قرار بود آن فکر مورد نظر عرضه شود. در حقیقت آن فکر مهم بود. در آن فکر ما دیده نمی شدیم بلکه آن فکر در جریان گفتگوها پخته و بعد از آن هم دائم چک میشد.

*سینمای کشور در ابتدای دهه 60 وضعیت مبهمی داشت

وی یادآور شد: سینما در آن زمان (دهه 60) وضعیت مبهمی داشت و این ابهام در حوزه های اقتصادی، سوژه و حتی امکانات بود. وقتی در ارشاد کار خود را شروع کردیم تا 3 ماه هیچ تصمیمی نگرفتیم. ما 3 ماه در اتاق های در بسته بحث می کردیم که چه کار باید انجام بدهیم.

انوار افزود: در آن 3 ماه به این نتیجه رسیدیم که نفس تولید در سینما برای ما اساسا امر مقدسی است. در حقیقت مهم نبود که اتفاقی رخ می دهد. همینقدر که تولید اتفاق می افتاد مهم بود. همینقدر که افراد شروع می کردند به کار کردن مهم بود.

وی ادامه داد: در حقیقت اولین قدم ما این بود که فیلم ساخته شود و ضعیف بودن آن در درجه دوم و مرحله بعدی قرار داشت. البته سعی کردیم موانعی که بر سر فیلمسازی بود را بر داریم.

انوار اضافه کرد: ما در آن زمان و بر اساس مقتضیات باید شرایطی را فراهم می کردیم که هر فردی که در سراسر کشور استعدادی دارد شرایط ورود به عرصه فیلم سازی را داشته باشد و زمینه را برای ورود آنها فراهم می کردیم.

*در دهه 60 هیچ تفاوتی بین علاقمندان به فیلم سازی در سنندج و تهران وجود نداشت

وی گفت: ما هیچ تفاوتی بین استعدادهای جوانان فیلمساز در سنندج و تهران نگذاشتیم. ما شرایطی را فراهم کرده بودیم که همه جوانان بتوانند در این حوزه ورود کنند. ما در دفاتر خود در سراسر کشور در قالب سینمای تجربی و سینمای جوان امکانات رایگانی می دادند.

انوار افزود: مشکل امروز ما در سینما این است که فیلم ساخته می شود ولی وقتی در نوبت اکران قرار می گیرد نمی داند که چه زمانی پخش خواهد شد. همچنین بازگشت سرمایه هم در این وضعیت مشخص نیست.

وی تصریح کرد: ما در این 11 سالی که در مدیریت بودیم مراقب این چرخه سینما بودیم تا آنها بتوانند سرپا قرار بگیرند.

ارسال نظر: