داریوش طلایی: موسیقی ایرانی نیاز به یک خوانش جدید دارد

کدخبر: 891832

این هنرمند در " نشست مکتب هنرمندان معاصر ایران" گفت: آدم هایی که هم اهل فن هستند می‌بایست بدون هیچ حب و بغضی بنشینند و خوانشی جدید از موسیقی ایرانی ارائه کنند

به گزارش خبرنگار «نسیم»، پس از سخنرانی حسین علیزاده، مجید کیانی، ساسان فاطمی و ارشد تهماسبی درباره شخصیت و جایگاه هنری داریوش طلایی که در "چهارمین نشست مکتب هنرمندان معاصر ایران" صورت گرفت، خود داریوش طلایی نیز به روی سن آمد و برای دقایقی سخن گفت. در این نشست که با محوریت بررسی «آثار و احوال داریوش طلایی» ترتیب داده شده بود خود این موسیقیدان گفت: امروز برای من روز مهمی است؛ نه به این خاطر که همه درباره ام صحبت کردند؛ به این خاطر که همه دوستانی که اینجا هستند با عشق و محبت به اینجا آمده اند و من علاوه بر اینها توانستم تعدادی از دوستان قدیمی ام را یکبار دیگر ببینم. داریوش طلایی در ادامه افزود: مهمترین و اصلی ترین نکته در این دوران 50 ساله فعالیت در عرصه موسیقی برای من، درک خود هستی و درک خود زندگی بوده است و موسیقی راهی بوده که من برای درک هستی از دوران کودکی انتخاب کرده ام. همه کسانی که موسیقی کار می کنند گمان می کنم اتفاقی و جذبه ای در دروان کودکی شان افتاده که به این مسیر کشیده شده اند. وی همچنین عنوان کرد: من هم مانند بسیاری از دوستانم در کودکی در این مسیر قرار گرفتم و پدر و مادرم از کلاس پنجم ابتدایی از من حمایت کردند تا به هنرستان موسیقی بروم. من از همان ابتدا در جریان یکسری از تضادها قرار گرفتم. از آنجا که ذهن تحلیلگری داشتم نمی توانستم تضادها را بپذیرم. یک ویژگی دیگر اخلاقی هم داشتم که وظیفه شناسی بود و به گمان آن را از پدرم به ارث برده ام. این موسیقیدان ادامه داد: هنرستان موسیقی محلی بود که بنیادش را علی نقی وزیری پایه گذاری کرده بود و نوعی نگرش موسیقی را که خلاف سنت شفاهی رایج در جامعه بود ترویج می کرد. این خودش با آنچه در بیرون بود تضاد داشت. تضاد دیگر خواندن دروس کلاسیک بود. بعدها که به دانشگاه رفتیم تضادهای بیشتری در جامعه موسیقی دیدم که موسیقی رادیو، موسیقی کلاسیک غربی، موسیقی پاپ و سایر موسیقی های دیگر از آن جمله بود. داریوش طلایی گفت: در آن دوران وارد مرکز حفظ و اشاعه موسیقی شدم که خود این مرکز نیز وظیفه ای دیگر را بر عهده ما قرار داد و آن احیاء موسیقی ایرانی بود که داشت از بین می رفت. در مرکز این بحث ها بود که در مقابل سبک های روز و اصطلاحا خوش نوازی و موسیقی رادیو کار کنیم. بعدها با رفتن به دانشگاه برای تدریس، دوباره این وظیفه را بر دوشم احساس کردم. زمانی هم به خارج از ایران رفتم باز وظیفه معرفی موسیقی ایرانی را در خارج از این ایران انجام می دادم. وی ادامه داد: من در سال 1370 و پس از سال ها دوری از کشورم یکبار دیگر به ایران بازگشتم. پیش از این سفر من در دانشگاه واشنگتن در ایالت سیاتل آمریکا تدریس می کردم و کتاب«نگرش نو به تئوری موسیقی ایرانی» را در آنجا نوشتم. این کتاب عصاره سال ها فعالیت و تفکر من در موسیقی ایرانی بود. من گمان می کردم که این کتاب بذری است که باید در همان محیط سیاتل کاشته شود. این استاد دانشگاه افزود: من این کتاب را به صورت عنوان نوشتم که بعدها بتوانم آن را بسط و گسترش بدهم. البته این بدان معنی نیست که مسائل طرح شده در آن کم اهمیت است. قصد این را داشتم بعدها که به ایران بازگشتم در حین تدریس آن را بسط بدهم؛ اما متاسفانه آن همه شور و شوقی که به واسطه آن به ایران بازگشته بودم تا تدریس کنم به دلایل مختلف از جمله کار شکنی هایی که صورت گرفت از بین رفت. داریوش طلایی در بخش دیگری از سخنانش گفت: پس از این همه تجربیاتی که طی 50 سال فعالیت در زمینه موسیقی کسب کرده ام اعلام می کنم موسیقی ایرانی نیاز به یک خوانش جدید دارد. آدم هایی که هم اهل فن هستند و هم قلبشان برای موسیقی ایرانی می تپد می بایست بدون هیچ حب و بغضی بنشینند و خوانشی جدید از موسیقی ایرانی ارائه کنند. وی افزود: در این 150 - 200 سال اخیر ما دورانی را پشت سر گذاشته ایم که پر از تضادهای مختلف بوده است. موج هایی به ایران وارد شده که هیچ کدام به درستی در سرجای خود قرار نگرفته و به درستی فهمیده نشده است. این موسیقیدان همچنین عنوان کرد: مثلا در مبحث ثبت و ضبط که مسئله جذابی بوده، خود اصل موضوع به درستی درک نشده و تاثیر بدی گذاشته است. آن تاثیر بد نیز این است که گمان شود موسیقی ایرانی فقط و فقط همین است. در صورتی که روح موسیقی ما روح انعطاف پذیری است و همین مسئله نیز باعث می شود که همیشه زنده باشد.

ارسال نظر: