پرداخت معوقات ایثارگران و تکمیل گلزارهای نیمهکاره شهدا از دغدغههای بنیاد شهید است
قائممقام نماینده ولی فقیه در بنیاد شهید، پرداخت معوقات و تکمیل گلزارهای نیمهکاره شهدا در سراسر کشور را جزو دغدغههای بنیاد در سال جاری دانست
به گزارش «نسیم»، حجتالاسلام سیدحبیبالله حسنی، قائممقام نماینده ولی فقیه در بنیاد شهید در شورای مدیران ادارههای بنیاد شهید استان گیلان که در سالن اجتماعات شاهد و ایثار رشت برگزار شد، بر لزوم بازنگری و آسیبشناسی عملکرد بنیاد شهید و امور ایثارگران در پیگیری مطالبات خانوادههای شهدا تأکید کرد و گفت: خانوادههای شهدا سرمایههای نظام هستند. او اخلاق را مهمترین مسألهی فرهنگی خواند و ادامه داد: ابتدا باید به رفتار خود و پرسنلمان توجه کنیم و بعد از بقیه، انتظار رفتار درست داشته باشیم. بنابراین هرگونه سستی و بیانگیزگی در انجام امور مربوط به خانواده شهدا که به اعتقادات ضربه بزند، گناه است. پرسنل بنیاد شهید باید مقابل این خانوادهها زانو زده و برای حل مشکلاتشان عزم جدی داشته باشند. حجتالاسلام حسنی با اشاره به تأکید مقام معظم رهبری مبنی بر دیدار و سرکشی اثرگذار مسوولان با خانوادههای شهدا، اظهار کرد: اهتمام به این موضوع، نخستین رسالت مدیران بنیاد شهید است، نباید کار در بنیاد شهید برای پرسنل تنها یک شغل تلقی شود و این خطرناک خواهد بود، زیرا خانوادههای شهدا عضو خانوادهی ما هستند و نباید حالت یأس و ناامیدی پیدا کنند. قائممقام نمایندهی ولی فقیه در بنیاد شهید کشور با بیان اینکه همه ما بدهکار شهدا و خانوادههای آنها هستیم، یادآوری کرد: برخورد مودبانه، عاشقانه و متعهدانه و رسیدگی به موضوعات مربوط به خانوادههای شهدا بهعنوان امانتهای امام (ره) و رهبری تا حصول نتیجهی مطلوب وظیفه ماست. ما باید به تکلیف خودمان عمل کنیم و به رفتار آنها کاری نداشته باشیم. وی با اشاره به برگزاری یادوارههای شهدا، تصریح کرد: نباید اجازه دهیم یادوارههای شهدا لوث و تبدیل به مجلس ختم شود. اینگونه مجالس باید هدایتشده و با تدبیر برگزار شوند، یعنی وقتی بنر یادواره شهدا بالا میرود، شهر تکان بخورد. باید برای رساندن پیام شهدا تنوع و سلیقه به خرج دهیم و مراسم و یادوارههای شهدا را از حالت یکنواختی و فسیل بودن خارج سازیم. او در ادامه به مشکلات روحی خانوادههای شهدا اشاره و تاکید کرد: باید با حضور روانشناسان و کارشناسان مجرب به وضعیتشان رسیدگی کنیم و خودمان به مشکلاتشان رسیدگی کنیم، نه اینکه همیشه مددکار به سراغشان بفرستیم، باید هر اندازه که میتوانیم خودمان را در برابر این خانوادهها حقیر کنیم و دستشان را ببوسیم.