سعید سهیلی: تنها آرزویم سرطان گرفتن نتانیاهو است
این کارگردان گفت: الان نه به فیلمم فکر میکنم نه به سینما؛ "کلاشینکف" میفروشد اما اگر هم نفروخت فدای سر مردم غزه/ از ته دل نتانیاهو را نفرین میکنم؛ کاش خدا سرطان به جان نتانیاهو میانداخت/ به سمت مردم غش میکنم نه جشنوارهها
به گزارش خبرنگار «نسیم»، سعید سهیلی کارگردان فیلم "کلاشینکف" با حضور در برنامه "هفت" گفت: قبل از اینکه درباره فیلمم حرف بزنم دلم میخواهد یک نفرین کنم؛ خدایا سرطانیها خیلی زیاد است امیدوارم یکی از این خوبهایش را به جان نتانیاهو بیاندازد.
* امیدوارم یک سرطان به جان این نتانیاهو بیفتد
وی افزود: حال امروز غزه را که میبینم همه چیز را فراموش میکنم حتی سینما و فیلمم را و همه چیز را فراموش میکنم. حالم خیلی بد است و امیدوارم یک سرطان به جان این نتانیاهو بیفتد. از ته دل نفرین میکنم نتانیاهو را.
سهیلی همچنین گفت: دعا میکنم به اشک مادرهای غزه لبخند را دوباره به لب این مردم برگرداند. شرایط خیلی بدی است اما امیدوارم دوباره لبخند و آسایش به آنها برگردانده شود. امیدوارم مسلمانان و بویژه شیعان مظلوم نجات یابند.
به گفته این کارگردان؛ یک هواپیما سقوط میکند کل دنیا صدامیکند اما این همه شهید آن همه کودک شهید میشود اینها ساکت می مانند. به اشک مردم بیشتر اعتقاد دارم تا امثال بانکی مون.
* فیلم میسازم تا مردم را شاد کنم
وی در ادامه این نشست همچنین در مورد فیلم درحال اکران خود نیز گفت: بعد از "گشت ارشاد" عده ای میخواستند که دیگر من یا فیلم نسازم و یا خنثی باشد اما برعکس این را ادامه دادم.
سهیلی افزود: یکی از دلایلی که فیلم میسازم این است که مردم را هم شاد کنم. مردمی که این همه مشکل دارند شاد کردن مردم که بد نیست. با "کلاشینکف" هم مردم از ته دل میخندند. هسته تلخی دارد اما پوسته آن شاد است. من دوست دارم مردم را شاد کنم و آنان را شاد ببینم.
وی ادامه داد: وظیفه دارم مشکلات جامعه را بگویم اما دنبال اذیت کردن مردم نیستم. وظیفه دارم مشکل مردم را بگویم نه مشکل عمه ام را. عمده فیلمسازان هم دردشان درد مردم است.
* فیلمهای زیادی ساختیم طی این چند سال اما دریغ از اینکه سینما باشند
سهیلی در ادامه این نشست گفت: ما طی این چندساله فیلمهای خوبی ساختیم اما سینما نبودند در حد همان تله فیلم هستند. سینما قهرمان و ضدقهرمان میخواهد اما اینها اسلوب سینما مثل قصه را هم ندارند.
وی به فیلم تازه خود نیز اشاره کرد و گفت: فکر نمیکردم "کلاشینکف" با این فروش خوب روبرو شود. این فیلم میتواند تماشاچی را به سالن کشانده و راضی نگه دارد و با رضایت بدرقه کند.
* سعی میکنم به سمت مردم غش کنم
سهیلی تأکید داشت: من سعی میکنم سمت مردم غش کنم نه داوران و منتقدین. برای همین هم شاید داوران جشنواره فجر فیلم مرا نبینند.
سهیلی با اشاره به هزینه بر بودن فیلمهایش نیز گفت: من به تماشاگر کم فروشی نمیکنم. عادت ندارم با بودجه کم و در زمان محدود فیلم را ببندم. دنبال قصه خوبم و لوکیشینهای متنوع. همینطورر که عوامل پشت دوربین را با دستمزد بالا می آورم و خود بازیگران را. نه پول میگیرم از بازیگر و نه از خیابان بازیگر می آورم چون میخواهم مخاطب رضایت داشته باشد.
* میدانم که فیلمم میفروشد اما اگر هم نفروخت فدای سر مردم غزه
وی همچنین گفت: از استقبال مخاطبان از "کلاشینکف" شوکه شدم برعکس "گشت ارشاد" که از گیشه اش مطمئن بودم. من آرزو میکنم که جنگ هرچه زودتر به نفع مردم غزه تمام شود؛ آرزوی میلیاردی شدن فیلمم را نیمخواهم. میدانم که فیلمم میفروشد اما اگر هم نفروخت فدای سر مردم غزه.
وی در انتها نیز یادآور شد: از سردمدار صدا و سیما تا نگهبان صدا و سیما تشکر میکنم که از فیلمم حمایت کردند.
در ادامه این نشست نیز اندیشه فولادوندف بازیگر فیلم "کلاشینکف" عنوان کرد: برای من حتما فیلم سینمایی "کلاشینکف" راضی کننده بود که بازی کردم. رل متفاوتی بود که کمتر این نقشها به من پیشنهاد میشود. چون معمولا نقشهای تکراری به ماها داده میشود؛ نقشی که قبلا بازی کرده ایم و شاید توفیقی داشته است.
* سینمای اجتماعی ما خواهان بیشتری بین فیلمسازان پیدا کرده است
وی افزود: این فیلم شاید به ظاهر شاد باشد اما خب تلخی خود را هم دارد و هدفی دارد. البته طنزش هم تلخ است. سینمای اجتماعی ما خواهان بیشتری بین فیلمسازان پیدا کرده اما مضامین اجتماعی هم باید لحن درست بیان و ساخت خوبی داشته باشد تا مخاطب را درگیر کند. اینکه فیلمساز هم این درد را درک کند کافی نیست.
وی در این راطه انتقاد کرد: سراغ فیلمهایی کم هزینه و کم لوکشین و مساله پردازی رفته ایم نه قصه گویی. مسله اقتصادی وسعت فیلم را محدود میکند و از طرفی هم همه سعی میکنند شبیه برخی فیلمهای موفق این چندساله فیلم بسازند که نمونه آن جشنواره سال قبل بود.
فولادوند با اشاره به حال و روز مردم غزه نیز گفت: فاجعه اینقدر عمیق است که در یک مذهب و منطقه نمیگنجد. دیگر از جوامع بین الملی امیدی نداریم و حداقل سعی میکنیم به همین راهپیمایی ها و اقدامات خودمان بسنده کنیم.