میرعلایی: سینمای ملی ما بخشی از سینمای مورد نیاز کشورهای منطقه است
مدیرعامل سابق بنیاد فارابی گفت: فرهنگ ما استراتژی ندارد؛ ما باید بدانیم که دشمن داریم و اگر فراموش کنیم که دشمن داریم، شکست خوردهایم چرا که دشمن کاملا مسلح میآید و سلاح آن در ابتدا هم فرهنگی است
به گزارش «نسیم»، برنامه هفت شب گذشته در میزگردی درخصوص جایگاه سینمای مقاومت در جهان اسلام و اینکه چگونه میتوان به تولیدات مشترک رسید اختصاص داشت با احمد میرعلایی و محمدرضا اسلاملو به گفتگو نشست.
محمدرضا اسلاملو دراین میزگرد بیان کرد: مقاومت و سینمای مقاومت که نگاهی به جنگ تحمیلی و دفاع مقدس دارد واقعیتی است که این مقاومت در درون یک فضای وسیع تری به نام انقلاب اسلامی رخ داد. انقلاب تحولی بنیادی در ایران و منطقه و حتی جهان پدید آورد و انتظارت و نگاه ها را دگرگون کرد. سینمای ملی ما باید سینمای نه تنها مقاومت باشد بلکه بخشی از آن نیز باید سینمای انقلاب اسلامی باشد و برای رسیدن به سینمای مقاومت، ما باید از مسیر انقلاب عبور کنیم.
احمد میرعلایی در ادامه و در تاکید صحبت های اسلاملو گفت: در ابتدا باید به سینما ملی بپردازیم. فرهنگ ما استراتژی ندارد. ما باید بدانیم که دشمن داریم و اگر فراموش کنیم که دشمن داریم، شکست خورده ایم. چرا که دشمن کاملا مسلح می آید و سلاح آن در ابتدا فرهنگی است و همچنان سلاح نظامی خود را هم دارد. بنابراین در حال حاضر در شرایطی هستیم که باید به سینمای دفاع مقدس بسیار بها بدهیم و بدان بپردازیم چرا که بخشی از سینمای مورد نیاز کشورهای منطقه نیز هست.
*با مهمان ویژه برنامه .. .
مهمان ویژه "هفت" در دومین ویژه برنامه سیزدهمین جشنواره فیلم مقاومت ، مرتضی شعبانی؛ کارگردان و تهیه کننده سینمای مستند بود که در استودیو حاضر شد.
مرتضی شعبانی در آغاز صحبت های خود در خصوص زمان ورود خود به سینمای مستند گفت و بیان کرد: از نیمه های سال 65 شروع کردم و بدین صورت نبود که سینما عالمی جدا از زندگی ما باشد و در حال حاضر نیز به همین گونه است و اگر عرصه دفاع مقدس و کار مقاومتی نباشد انگیزه ای برای ادامه کارها وجود ندارد.
وی ادامه داد: زمانی که با مرتضی آوینی کار می کردیم یک مجموعه مستند شهری در آسمان تولید شد. اما جنگ تمام شده بود ودوران سازندگی شروع شده بود و تقریبا همه جنگ را فراموش کرده بودند اما مرتضی آوینی مسیری را شروع کرد که البته شاید خود او نیز آزمون و خطا می کرد چرا که در ابتدا سفر ها به اشخاصی سپرده می شد اما در نهایت سال 71 مسیر با خود آوینی با سفرهایی که به سوسنگرد و مناطقی چنین داشت، شروع شد. در واقع مرتضی عاشورایی جنگیدن بچه ها را بیان کرد که خیلی جذاب بود.
این مستند ساز در پاسخ به اینکه با چه نگاه و اندیشه ای کار خود را آغاز کرده اظهار کرد: بعد از به شهادت رسیدن مرتضی آوینی همزمان با اینکه افراد مختلفی کارگردانی را تجربه می کردند به من نیز پیشنهاد داده شد و من هم پذیرفتم والبته در ابتدا چون ظاهر کارها را دیده بودم گمان می کردم کار آسانی است اما این گونه نبود. اولین کاری هم که توانسته بودم انجام دهم کار تفحص بود و درآنجا همچون زمان جنگ برخورد کردیم و سعی کردیم آیینه ای مقابل دوربین باشد که واقعیت را منعکس کند.
وی در خصوص تفاوت مستند روایت فتح با سایر مستندات جنگ گفت: برای مرتضی آوینی چرایی آمدن به جنگ در مستندات خیلی اهمیت داشت اما برای کسانی که بدان اهمیت نمی دهند ادوات جنگی اهمیت دارد و مورد توجه است. در سایر مستندات فیلمساز چندان کاری به رزمنده ندارند اما آوینی به درون رزمنده می رود و اثر متفاوتی را خلق می کند. عنوان روایت فتح نیز، عنوان با مسمایی است که اکثر مستند قصه و روایت دارد و مسیری راطی می کند و با رزمنده همراه می شود و این گونه نیست که به جبهه های مختلف سری بزند.
شعبانی در بخش پایانی صحبت های خود اذعان داشت: 30 درصد مستندسازانی که با آنها همکاری داریم خارجی هستند و بسیار هم مشتاق هستند که در این مسیر فعالیت کنند. ما نیز سعی کرده ایم از فیلمسازان منطقه ای و اروپایی استفاده کنیم و البته نظارت و پیگیری ها را انجام می دهیم و مستندات با همان دیدگاه هایی که ما می خواهیم ساخته می شود و آنان نیز اندیشه مقاومت را پذیرفته اند و با انگیزه قوی اندیشه ای وارد می شوند.