غریب‌پور: معیارهای حرفه‌ای و ذائقه عمومی در عرصه گرافیک یکسان نیست

کدخبر: 953677

این هنرمند تصویرگر به «نسیم» گفت: در عرصه گرافیک معیار‌های جشنواره‌ها و ذائقه عمومی یکسان نیست و طراحان گرافیک و جامعه هریک به زبان خودشان حرف می‌زنند و تنها گاهی با ایما و اشاره چیزهایی را به هم می‌فهمانیم

کیانوش غریب‌پور تصویرگر و طراح گرافیک در خصوص نگاه جشنواره‌های گرافیک به تولید آثار و تفاوت آن با ذائقه عمومی جامعه به «نسیم» گفت: عموما آثاری که برای این جشنواره ها‌ تولید می‌شود متناسب با معیارهای آن است در حالی که آن معیار‌ها، عینا در جامعه طبیعی ما وجود ندارد. فرقی هم نمی‌کند که این مسابقه داخلی باشد یا خارجی اما طبیعی است که این موضوع در رقابت‌های خارجی شدید‌تر است.

وی در همین زمینه افزود: من داور و دبیر جشنواره‌های زیادی بوده‌ام. همیشه می‌دانیم چیزی که به آن‌جایزه می‌دهیم، همانی نیست که در جامعه هم کار کند. مثلا وقتی برای جشنواره‌ای داوری کرد‌ه‌ایم که قرار بوده خروجی‌اش در سطح شهر اکران شود، برگزارکننده همیشه اثر اول تا سوم ما را آرشیو کرده و برای اکران عمومی، انتخاب‌های جدیدی کرده است. ما هم وقتی جایزه می‌دهیم می‌دانیم که این اثر در جامعه کار نمی‌کند، اما متأسفانه همانی که در جامعه کار می‌کند با معیارهایی که ما از طراحی گرافیک می‌شناسیم، عقب است.

این هنرمند در تشریح عوارض چنین تناقض‌هایی در عرصه گرافیک بیان داشت: ما همواره روی محیط یک چرخ معیوب بیفایده که جیرجیر می‌کند، دور خودمان می‌چرخیم. ما به کارهایی جایزه می‌دهیم، هنرمند جوان هم با‌‌‌ همان معیار‌ها در جشنواره‌های بعدی شرکت می‌کند. برگزارکننده هم به کارهای بر‌تر جایزه می‌دهد اما آن‌ها را هرگز استفاده نمی‌کند. ما برای خودمان می‌چرخیم، آن‌ها برای خودشان. حالا این بازی را ببرید خارج از کشور. آن‌ها فکر می‌کنند با یک جامعه نخبه و آوانگارد طرف‌اند و به‌‌‌ همان کار‌ها جایزه می‌دهند در حالی که آن کار جایزه گرفته را تقریبا هرگز نمی‌شود به عنوان یک رسانه استفاده کرد. شاید حتی آن کار فقط برای آن جشنواره ساخته شده باشد و یک سفارش واقعی هم نباشد.

غریب‌پور در پایان سخنانش با تاکید بر ضرورت ارتقای عمومی سواد بصری اظهار داشت: نقصان اصلی این است که فرهنگ و معیار‌های جشنواره‌ها و ذائقه عمومی یکسان نیست. ما با قواعد خودمان بازی می‌کنیم، جامعه با قواعد خودش. ما به زبان خودمان حرف می‌زنیم، جامعه با زبان خودش، گاهی به ایما و اشاره یک چیزهایی را به هم می‌فهمانیم، اما اغلب این ناهمزبانی وجود دارد و لازم است با تدبیرهایی فاصله میان این دو نگاه تا حد ممکن کمتر شود.

ارسال نظر: