چیستا یثربی: " فقط به خاطر من" یک رئال جادویی است که تماشاگر را شوکه می‌کند

کدخبر: 966745

کارگردان این نمایش که به بخش تازه‌های تئاتر جشنواره فجر راه یافته، در گفتگو با «نسیم»، افزود: سعی کرده‌ام در این نمایش به روند خلاقیت یک فرد و موانعی که جامعه و خانواده فرد بر سر راه او قرار می‌دهند بپردازم

چیستا یثربی امسال با نمایش "فقط به خاطر من" با گروهی جوان به بخش تازه های سی و سومین جشنواره تئاتر فجر آمده است. یثربی در گفتگو با «نسیم»، از روند شکل گیری این نمایش گفت و اینکه " فقط به خاطر من" به مشکلات آدم های خلاق پرداخته و موانعی که جامعه و حتی نزدیک ترین افراد خانواده آنها بر سر راه این خلاقیت می گذارند.

یثربی درباره خلاصه نمایش گفت: "فقط به خاطر من" نمایشی است که در این بخش آماده اجرا کرده ام . داستان در یک فضای رئال جادویی به سر می برد و درباره زنی هنرمند و نویسنده است که شب برای خالی کردن زباله با لباس خانه به بیرون می آید، ولی فراموش می کند که کلید را با خودش بیاورد و بیرون خانه، پشت درب می ماند، آیفون خراب است، پریز تلفن کشیده شده و افراد خانه خواب هستند و در این بین ماجراهایی برای وی پیش می آید. داستان از اینجا شروع می شود، جلو می رود و به یک تراژدی انسانی ختم می شود.

وی ادامه داد: در واقع در این داستان من به روند خلاقیت یک هنرمند و سرکوبی آن توسط مردم و جامعه پرداخته ام . این زن پشت در مدام شعر و داستان می گوید و می خواهم نشان بدهم که جامعه و حتی خانواده خودش چگونه همه دست به دست هم می دهند تا این زن را به مرحله خودویرانگری برسانند.

من در این نمایش نامه بیشتر تلاش کردم تا روند خلاقیت یک آدم را بررسی کنم چون در اطرافم انسان های خلاق زیاد می بینم، و اینکه چگونه می شود که این خلاقیت به ضد خودش تبدیل شود. یعنی تبدیل به خودویرانگری شود و چگونه جامعه و حتی افراد خانواده در این مسیر دخیل اند.

کارگردان " سرخه سوزان" درباره دغدغه های روانشناسی خود در این کار گفت: من مدام با افرادی سر و کار دارم که به عنوان مشاور به من رجوع می کنند و اکثر آنها هنرمند هستند و اظهار می دارند که چشمه خلاقیتشان خشکیده است یا جامعه با خلاقیت آنها کنار نمی آید و یا حتی افراد خانواده شان با این خلاقیت مشکل دارند و حرفه و کار من که روانشناسی است قطعا در این کار نقش داشته و من دغدغه هایم اساسا برگرفته از روانشناسی اجتماعی است نه روانشناسی فردی و فرویدی. یعنی من درواقع واکنش جامعه را نسبت به این فرد نشان داده ام و سعی کرده ام از تجربیات واقعی در کار استفاده کنم.

نویسنده و کارگردان " فقط به خاطر من" درباره روند شکل گیری این نمایش این گونه توضیح داد: من در این سال ها با اساتید فراوانی کار کرده ام و در منظر هرکدام مطالبی را یاد گرفته ام و می دیدم که این افراد خلاق در زندگی شخصی با چه مشکلاتی خاصی مواجه اند. این ها روی هم رفته نمایش "فقط به خاطر من" را شکل داد. یعنی آیا روند خلاقیت با روند معمولی زندگی تقابلی دارد؟ و اگر دارد کجاست و چگونه می شود آن را برطرف کرد. چون سکه روبروی خلاقیت، ویرانگری است. یعنی چگونه می شود خلاقیت به ویرانگری، طغیان، افسردگی و خودویرانگری منجر نشود. این کار درواقع یک نمایش روانشناختی است. حتی بازبین های کار نیز به من گفتند که ابتدا فکر کردیم با نمایشی رئال روبرو هستیم ولی کار که جلو رفت متوجه شدیم که با کاری به شدت روانشناختی و رئال جادویی مواجه ایم.

چیستا یثربی همچنین اضافه کرد: من در حین نوشتن این نمایش نامه این جمله مارکز را همیشه به یاد داشتم. او می گوید: یک فرد خلاق خیلی معصوم است چون در جامعه ای زندگی می کند که انگیزه های آن توسط مردم درک نمی شوند، و ممکن است همدلی به او صورت نگیرد. من ادعا نمی کنم که آدم بسیار خلاقی هستم ولی خب کار من نوشتن است، ولی هروقت درباره فرد و حرفه خاصی در جامعه نوشته ام، مثلا پزشکان، شعرا، روانشناسان ... به همه بر خورده است و ناراحت شده اند و من سعی کردم روند خلاقیت یک انسان و موانعی را که جامعه می تواند بر سر این خلاقیت ایجاد کند بررسی کنم. درواقع نمایش من یک آسیب شناسی خلاقیت است.

وی درباره گروه بازیگران نمایش گفت: مارال مختاری، مسعود خواجه وند، الهه ابوطالبی و عارفه آذرمی بازیگران این نمایش هستند و موسیقی کار به صورت زنده اجرا خواهد شد و کلا قصد داشتم در این کار از بازیگران جوان تری به اقتضای کار استفاده کنم. این کار به شدت با آثار دیگر من متفاوت است و ساختارشکنی های فراوانی نسبت به کارهای قبلی من در این نمایش دیده می شود. مارال مختاری نقش آن نویسنده نمایش را برعهده دارد که پشت خانه خود می ماند که کلیدش در خانه جا مانده است و زن برای اثبات هویت خود مجبور است مراحل مختلفی را طی کند و درنهایت دچار نوعی بحران هویت می شود اما... البته این بحران هویت خیلی عادی تمام نمی شود و به نوعی سرانجام تلخی دارد البته نه با مرگ و خودکشی بلکه امیدوارانه و او به طرح جدیدی از زندگی می رسد.

ارسال نظر: