"حکایت عاشقی"؛ زنگ خطری برای سوژه سوزی
بدون تعارف "حکایت عاشقی" فیلم بدی است هم در شاکله و هم در سر وشکل؛ فیلم مثلا قرار است دم از سینمای جنگ بزند اما چیزی در چنته ندارد البته از عشق زیاد میگوید از همین عشقهایی که تا یکی دیگری را میبیند برایش غش میکند!
خبرگزاری «نسیم»-محسن غلامی(قلعهسیدی) بدون تعارف بگویم و تکلیفم را مشخص کنم که "حکایت عاشقی" فیلم بدی است هم در شاکله و هم در سر وشکل. فیلم مثلا قرار است دم از سینمای جنگ بزند ولی از همه چیز و از همه کس روایت میکند جز همان چیزی که برچسبش را دارد.
البته از عشق زیاد میگوید از همین عشقهای بیدر و پیکری که یکی تا دیگری را میبیند برایش غش میکند؛ واقعا همین است. "حکایت عاشقی" حتی سینما هم نیست چون هیچی ندارد نه قصهای نه فرمی نه حتی دوربینی انگار روایتش را در دهه فیلمفارسی جا گذاشته!
کاش احمد رمضانزاده خودش و مخاطب را ساده فرض نکند چون کسی گولش را نمیخورد حتی اگر از اسم بازیگرانی مثل بهرام رادان استفاده کند که البته برند او هم دردی دوا نکرده است. بازیها واقعا ضعیفاند؛ تکرار پشت تکرار!
بهرام رادان نقاش کارکتری است مثلا عکاس که به حلبه شیمیاییزده شده میرود، از آنجا عکس و تصویر میگیرد و ... بازهم به این شهر در رفت وآمد است، عاشق میشود و در واقع همه کار میکند جز اینکه نمایی از دفاع مقدس و جنگ و اینها را ببینیم!
بد نیست دوستان زحمتی به خودشان بدهند و طرز گرفتن دوربین عکاسی در دست را هم ببینند بعد نقش عکاس را بازی کنند.
بازیگر ای کاش خودش را یک لحظه بطور واقعی در جنگ تصور کند؛ "حکایت عاشقی" میگوید که من داستان حلبچه دوران جنگم اما واقعا هست؟ ما که هرچه میبینیم از عشق تخیلی است که حرفش را ابتدا زدیم.
خب از اول بگو میخواهم قصه عشقی بگویم؛ سوء تفاهم درست کنم و به موسیقی زنانه و یک نوع آزادی خاص بپردازم حتی به شکل درستش اما چرا پشت نام ماجریا حلبچه؟ چون مثلا یکی دوبار از صدای تیر و خمپاره در فیلم استفاده کرده چس متعلق به آن زمان است؟ اصلا بیخیال دفاع مقدس، کجای این فیلم و لوکیشنهایش دم از بازه زمانی جنگ میداد؟
برحسب اینکه بپذیریم قرار است داستان بمباران حلبچه باشد؛ کسی چیزی که ندید یعنی دو تصویر آرشیوی را جا دادن در "حکایت عاشقی"، کفایت میکند؟ به نظرم فضاسازی و اتمسفر آن زمان در فیلم دیده نمیشود.
با این فیلمها، خب من هم باشم میگویم سینمای جنگ، ضعیف است با امثال "حکایت عاشقی" جز این نمیتوان گفت.
مشکل اساسی فیلم احمد رمضانزاده فیلمنامه هست با دیالوگهایی دم دستی؛ خنده بیننده هنگام نمایش فیلم معلول همین علت است. کاری نکنید که بقیه با این فیلمهای سوخته دیگر نتوانند سراغ حلبچه و این مضامین بروند.
کاری به کارگردانی ندارم اما بازیگری نه چندان جالبِ حتی بهرام رادان، خیلی توی ذوق میزند انگار که هیچ شباهتی به نقش ندارد و هیچ آنالیزی صورت نگرفته که دوران جنگ و آدمهایش چطورند؟ بار عشقی آن هم فراگیر بر قصه حلبچه کاملا عبث است و بیجا.
فقط یک نکته برخی فیلمها اینقدر ضعیف هستند که جایی برای نقد نمیگذارند حتی اگر خوبیهایی هم داشته باشند که دارند اما سوژه را میسوزانند؛ حلبچه با این فیلمها نه تنها شفاف نمیشود بلکه خرابیاش کاری میکند که دیگر کسی سراغش نرود.
پس بسازید اما خوب یا اگر مثل "حکایت عاشقی" لطفا سراغش نروید!