باشگاه پرسپولیس در جریان مراسم بزرگداشت هادی نوروزی برای فاجعه منا بیانیه صادر کرد

به گزارش «نسیم» و به نقل از سایت رسمی باشگاه پرسپولیس، صبح امروز در جریان مراسم بزرگداشت کاپیتان فقید پرسپولیس و همزمان با عید غدیر خم، باشگاه فرهنگی ورزشی پرسپولیس با نصب پلاکاردی که روی آن بیانیه باشگاه پرسپولیس به یاد درگذشتگان حادثه منا که در روز عید قربان جان به جان آفرین تقدیم کردند، چنین آمده بود: «و من یخرج من بیته مهاجرا الی الله و رسوله ثم یدرکه الموت فقد وقع اجره علی الله و کان الله غفورا رحیما» «سوره نساء آیه 100» عاشقانه دعوت حق را لبیک گفتند در قیامتی که بر پا شده بود. به دیدارش رفتم در حالی که در راهش گام بر می‌داشتند و چه کسی بالاتر از او می‌تواند اجری عظیم به آنها اعطا کند که به میهمانی اولیای خدا فرا خوانده شدند و در قرآن کریم چنین وعده کرده است. امروز در سوگ انسان‌های پاکی هستیم که رفتند تا با سنگ بر شیطان بکوبند اما خود چراغی شدند که سوختند ولی روشنایی بخشیدند تا شیطان را بشناسیم و از آن غافل نباشیم. روزهای پرالتهابی را پشت سر گذاشته‌ایم و روزهایی دیگر در راه است. دغدغه عزیزانی که هنوز از آنها بی‌خبریم و یک ملت که نه، یک امت انتظارشان را می‌کشد. امت اسلامی این روزها داغدار است. داغی که از سوء رفتارها، سوء فکرها و سوء تدبیرها در سینه دارد و سوال‌هایی در ذهن که برایشان پاسخ قانع‌کننده می‌خواهد. آنها در راه خدا رفتند و دعوت معبودشان را لبیک گفتند اما هیچگاه از یادها نخواهند رفت. سال‌ها خواهد گذشت و دنیا این روزها را فراموش می‌کند. روزهایی که پیام سیدالشهدا حضرت امام حسین (ع) بار دیگر طنین‌انداز شده است. پیامی که مخاطبش را در هر دورانی می‌یابد «اگر دین ندارد لااقل آزاده باشید». امروز آل سعود باید پاسخگوی یک امت باشد و بی‌تردید ملت شریف ایران مانند دیگر برادران دینی خود و همسان هر انسان آزاده دیگری خواهان روشن شدن حقیقت است. مسوولان فاجعه‌ای که در منا روی داد نمی‌توانند با فرافکنی از پاسخگویی فرار کنند. این نه فقط مطالبه جهان اسلام بلکه مطالبه هر انسان آزاده‌ای است. هر فرد با هر مسلک، دین و باوری با احساسات انسانی خود می‌خواهد بداند آن روز چگونه هزاران نفر جان دادند در حالی که تا ساعت‌ها بعد از حادثه هیچ تلاش و کوششی برای نجات بازماندگان صورت نگرفت. آیا می‌توان خود را یک لحظه جای آنها گذاشت ولی تاب آورد و آرام گرفت؟ براستی مدعیان حقوق بشر این روزها کجا هستند؟