اخبار آرشیوی
سرمربی سابق تیمملی جوانان در گفتگوی تفصیلی با «نسیم»: بدشانسی باعث شد به جام جهانی صعود نکنیم/ کار آکادمیک ما ضعیف است/ هیچ کدام از باشگاههای ما در ردههای سنی پایه، بازیکنی تولید نکردهاند/ از تیم ملی تاجیکستان پیشنهاد دارم/ متاسفانه مربیان از هم حمایت نمیکنند
اکبر محمدی، سرمربی سابق تیم ملی فوتبال جوانان ایران مهمان خبرگزاری «نسیم» بود که صحبتهای وی با خبرنگار «نسیم» به شرح زیر است: «نسیم»: از شکست عجیب بعد از بازی با کره، سکوتی که حداقل در رسانه های مکتوب به شدت احساس شد و اتفاقاتی که برای تیم ملی جوانان به وجود آمد شروع کنیم. محمدی: قبل از همه اینکه خیلی متاسفم که آن اتفاقات افتاد. دیروز سایت فیفا را چک می کردم که قرعه کشی جوانان ترکیه را دیدم که کره جنوبی با کوبا، پرتقال و یک تیم از آفریقای جنوبی هم گروه شده است. دو تیم ازبکستان و استرالیا و عراق که با میزبان هم گروه شده اند. آن لحظه حسرت این را خوردم که ما هم می توانستیم یکی از نماینده های آسیا باشیم و اتفاقا با شایستگی می توانستیم در این مسابقات باشیم. الان ازبکستان و استرالیا که در مرحله نهایی جام جهانی حاضر هستند، در سال های گذشته چندین بار به ما باخته بودند. ما چهار بار ازبکستان را بردیم و یک بار استرالیا را بردیم و در یک بازی عجیب و غریب به کره باختیم. ما در شرایطی به کره باختیم که همین الان به جرات میگویم اگر 10 بار دیگر با آنها بازی کنیم، نمیبازیم. آن یک بازی خاص با شرایط ویژه خودش بود و البته
فراموش نکنیم که کره جنوبی از 38 بار مسابقات برگزار شده 12 بار قهرمان آسیا شده است. «نسیم»: و ما فقط 4 بار قهرمان آسیا شدهایم. محمدی: 4 بار و با چه کیفیتی. کره هر 12 قهرمانیاش را در شرایطی به دست آورده که همه آنها بعد از سال 1990 بوده ولی ما قبل از آن بودهایم و همه میدانند که حتی برمه و عراق هم قهرمان مسابقات جوانان آسیا شدهاند. آنها با آن کیفیتی که در بازیهای آسیایی، بازیکنان بزرگسال میآوردند و همه ما هم میدانیم که قبل از انقلاب هم تیم ملی جوانان ما با بازیکنان بزرگسال قهرمان شد. با این حال این از ارزشهای این قهرمانیها کم نمیکند اما به هر حال حرف من این است که تیمها با چنین مسائلی به قهرمانی آسیا میرسیدند و این که کرهجنوبی در این سه دهه اخیر قهرمان شده در نوع خودش اتفاق ارزشمندی است. به هر حال تیم ما هم میتوانست به جام جهانی صعود کند و مطمئنا اگر زمان به عقب برگردد من از تجربیاتی که به دست آوردم، میتوانم استفادههای زیادی کنم. امیدوارم دیگر چنین شکستهایی برای فوتبال ما به وجود نیاید. همه جا گفتهام که بیشترین و بهترین کاری که میشد برای تیم ملی جوانان ایران انجام داد، من به همراه گروه فنیام
انجام دادم و از کاری که انجام دادم راضی هستم. از نتیجه آخر نه ولی صددرصد از کاری که انجام دادم راضی هستم. خیلی خلاصه بگویم که الان از آن تیم یک لژیونر 18 ساله تحویل فوتبال ایران دادهایم و چهار- پنج بازیکنی که از اروپا پیشنهاد دارند و از همه مهمتر 25 بازیکنی که حالا در لیگ برتر هستند. اینها دستاوردهای بسیار عظیمی است که فکر نمیکنم هیچ تیمی تا به حال چنین کیفیت فنی را از خودش بروز داده باشد. «نسیم»: گفتید اگر به عقب برگردید یک سری کارها را تکرار نمیکنم. بعد از تورنمنت ازبکستان هم تقریبا مشابه همین حرف را زدید. بعد از نوجوانان آسیا در ازبکستان، تیممان از مرحله گروهی صعود نکرد. این یک سری آسیب شناسیهایی درپی داشت که بعد از آن توانستیم یک تیم جوان قدرتمند تشکیل بدهیم. آن تیم به جهت اینکه تاریخ دقیق سنی بازیکنان برایمان نامعلوم بود، با بازیکنان جوانتر و نوجوانتر شرکت کرد ولی دیگر تیم ملی جوانان از گروههای سنی استفاده کرد که پیک سنی جوانان بودند. ما آمدیم بررسی کردیم که تیمهایی که در واقع به مراحل بالاتر مسابقات جام جهانی جوانان و نوجوانان مصر، کلمبیا، مکزیک و نیجریه رسیده بودند، تیمهایی بودند که از
بازیکنان بزرگسال آن رده سنی استفاده میکردند. یعنی نمی آمدند بازیکن دو سال کوچکتر و یا حتی 6 ماه کوچکتر انتخاب کنند. شاید 90 درصد بازیکنان ما کسانی بودند که در 6 ماه اول بازه سنیشان قرار داشتند. بازیکنان دو ماه آخر 71 تا اواخر 73 میتوانستند در تیم ملی جوانان باشند و آنها بازیکنان دو ماه آخر 71 را برداشتند. با این حال ما تیم ملی درست کردیم که در تمام بازیها موفق بود. ما در حدود دو- سه تورنمنت مثل تورنمنت ویتنام یا کامنولس روسیه شرکت کردیم که با تیمهای المپیکی بازی میکردیم که همه اینها با تیمهای المپیکی بود نه با تیمها جوانان و ما در همه آنها موفق بودیم به خصوص به خاطر این بود که بازیکنان ما از نظر فیزیکی نزدیک به بازیکنان المپیک بودند و این هم یکی از دستاوردهای خوب بعد از تورنمنت ازبکستان بود. اگر یادتان باشد در آن بازیها ما حتی از مرحله گروهی صعود نکردیم و در این بازیها ما هم در مقدماتی و هم در مرحله گروهی مسابقات خیلی خوب عمل کردیم. حتی در مسابقات نهایی هم عملکرد فوقالعادهای داشتیم به طوری که همه میگفتند ایران قهرمان میشود. اینها همه تجربیاتی است که بعد از آن تورنمت به دست آمد. این یک گام رو به
جلو برای من و مجموعه فدراسیون است. شما باید این را بپذیرید که بخش خیلی زیادی از فوتبال را اتفاقات و شانس رقم میزند. هیچکس فکرش را نمیکرد که رئال مادرید در هفته پیش به بوروسیا دورتموند ببازد ولی حتی مورینیو با آن سابقه هم چهار گل از یورگن کلوپ خورد و فوتبال دائم با این قضیه شانس و اتفاقات سر و کار دارد. در همین جام جهانی ترکیه یک نکته جالب داشت که خوب است برایتان بگویم. برزیل قهرمان دوره قبل جام جهانی جوانان کلمبیا است اما در این دوره حاضر نیست یعنی برزیل حذف شده یا کره شمالی که در چین قهرمان شد، در این دوره در امارات حتی از گروه خودش هم بالا نیامد و این نشان میدهد که فوتبال دائما در حال تغییر است. فکر میکنم هم من و هم گروه فنی و هم بازیکنان و فدراسیون فوتبال همه سعی و تلاشمان را کردیم. ان شاء الله گروه جدید که میآیند بتوانند تیم را به جام جهانی ببرند چون ما این تیم را تا دروازه جام جهانی بردیم و بازیکنانی که در این اکیپ قرار گرفتند، بازیکنانی بودند که به عقیده من نسل طلایی فوتبال ایران را تشکیل میدهند و شما حتما در دو سه سال آینده آنها را در تیم ملی بزرگسالان خواهید دید. «نسیم»: شما در صحبتهایتان هنوز
هم به نوعی از عملکرد فدراسیون فوتبال ابراز رضایت میکنید. قبل از اعزامتان به مسابقات آسیایی هم مصاحبهای از شما خواندیم که گفته بودید حتی کارلوس کیروش به برنامهریزی ما غبطه میخورد. سوالی که اینجا پیش می آید این است که تیمی که شما داشتید به مراتب از تیم نوجوانان بازیهای ازبکستان از نظر فنی و نوع پیشرفت سر بود. فدراسیون با وجود ناکامی تیمی که در ازبکستان بازی کرد، به شما اعتماد کرد اما با وجود اعزام لژیونر و 22 بازیکن لیگ برتری فکر میکنید چرا فدراسیون این بار به شما اعتماد نکرد؟ محمدی: بحث فدراسیون نیست. همین حالا همه کسانی که در فدراسیون هستند به من لطف دارند و همیشه در صحبتهایشان از کار ما تعریف میکنند و حتی در همین برنامههای اخیر برنامه 90، آقای کفاشیان از عملکرد تیم جوانان تعریف کرد. بنابراین قابل ستایش است که مسئولین فدراسیون فوتبال، از عملکرد ما راضی هستند. الان جوی که در جامعه ما وجود دارد و فشار روانی که روی شخص خود من به دلایل مختلف هست، فکر میکنم باعث این شد که خودم تمایلی به ادامه این همکاری نداشته باشم با وجود اینکه آقای کفاشیان بارها از من دعوت کردند که همچنان به کارم ادامه دهم اما من به
احترام مردم و رسانهها و به واسطه اینکه اجازه دهم یک فضای دیگر ایجاد شود، خودم استعفا دادم. حتی بعد از جلسه هیأت رئیسه، رسانهها از من پرسیدند چه خبر و من گفتم چه بپذیرند و چه نپذیرند من استعفا میدهم و دیگر در این تیم ملی کار نمیکنم. در واقع این درخواست خودم بود و البته از همین جا از حمایتهای فدراسیون فوتبال تشکر میکنم. آنها در چند سالی که من در تیم ملی کار کردم نهایت حمایت را از من داشتند و میتوانم بگویم که شرمنده شدم که نتوانستم تیم ملی را به جام جهانی ببرم و در واقع این شکست حتی باعث شد که معینی به عنوان یک اسطوره فوتبال ما از نظر آکادمیک از فدراسیون فوتبال جدا شود که میتوانست با تداوم حضور او فوتبال ما توسعه پیدا کند که متاسفانه این اتفاق نیفتاد. «نسیم»: دقیقا بعد از آن شکست چهار- یک، فدراسیون چه برخوردی با شما داشت؟ آن روز صحبت مستقیمی با خود آقای کفاشیان داشتید؟ محمدی: ظهر یک روز مانده تا بازی با کره و قبل از کنفرانس مطبوعاتی آقای کفاشیان و آقای نبی با من تماس گرفتند. آقای کفاشیان از نتایجی که گرفته بودیم ابراز رضایت داشتند و به من گفتند اگر که ان شاء الله فردا کره جنوبی را بردید و به جام جهانی
رفتید؛ همین تیم، تیم المپیک ماست و قطعا شما با همین کادر برای رهبری تیم المپیک به کارتان ادامه میدهید. من خیلی از صحبتهای او خوشحال شدم ولی هیچ جا این موضوع را عنوان نکردم. فقط خدا را در ذهنم داشتم که کمک کند که این اتفاق بیفتد نه به خاطر اینکه من به تیم المپیک بروم بلکه به خاطر اینکه منتهای آرزوی من این بود که این تیم به جام جهانی برود و بعد از چند سال مردم ما را خوشحال کند. از نظر فنی هم آنقدر خوب بازی کرده بودیم که توجه همه مردم را به خودمان جلب کرده بودیم یعنی مردم ما به نوعی از کیفیت بازیهایی که این تیم داشت خوشحال بودند و برای همه عجیب بود که یک تیم ملی جوان ایرانی آنقدر خوب و مدرن بازی کند و فید بکهایی که از ایران و بیرون از ایران داشتم حاکی این قضیه بود. اما این مربوط به قبل از بازی بود. بعد از بازی انگار همه مشکلات را روی سر ما خراب کردند. سه سال شبانهروز به همراه گروه فنیمان برای این تیم زحمت کشیده بودم و متاسفم از اینکه همه آن سه سال وابسته به بازی کرهجنوبی بود. در این بازی هم خوب شروع کردیم و اگرچه در همان دقایق ابتدایی گل خوردیم اما بازی را برگرداندیم و با وجود برتری که از آن ما بود، نیمه
اول را یک- یک به پایان رساندیم. در نیمه دوم حتما اتفاقی که مقدر بود باید میافتاد. ما به محض وارد شدن با وجود اینکه بچهها، خود را از نظر روحی و روانی کنترل کرده بودند اما در شروع بازی در نیمه دوم گل زودهنگامی خوردیم. باز در ادامه میتوانستیم بازی را برگردانیم که به هر دلیلی توپهایمان داخل گل نرفت و در ادامه چون بازی پلیآف یود، بچهها احساسی شدند و متاسفانه بازی را واگذار کردیم. خود بازیکنان کره هرگز فکرش را نمیکردند. هیچ وقت یادم نمیرود که رئیس باشگاه الامارات قبل از بازی کنار نیمکت آمد و به من گفت «کاپیتان اکبر» شما باید در این تورنمنت قهرمان شوید چون تیم امارات هم حذف شده است. من با اطمینانی که به تیمم داشتم گفتم ما حتما قهرمان میشویم وشما را خوشحال میکنیم. آنها دوست داشتند جام در غرب آسیا بماند که متاسفانه این اتفاق نیفتاد. بعد از بازی بچهها وضعیت تاثرانگیزی داشتند. آنها هم به خاطر کادر فنیشان و هم به خاطر زحمات شبانه روزی و طاقت فرسای خودشان، خیلی ناراحت بودند و این تاثر را همه پای گیرندههای تلویزیون نگاه کردند. بعد از بازی فکر میکردم دیگر در این دنیا نیستم. «نسیم»: اتفاقا کنفرانس مطبوعاتی
خیلی کوتاهی داشتید و در یک جمله فقط از مدافعان تیم انتقاد کرده بودید. محمدی:آنجا فقط گفتم نمیدانم چه اتفاقی برای خط دفاع تیمم افتاد. «نسیم»: الان فهمیدید که چه اتفاقی برایشان افتاده بود؟ محمدی: فکر میکنم آن روز، روز خوب کل خط دفاعی و دروازهبان ما نبود و این میتواند برای هر بازیکنی اتفاق بیفتد. ما هم انسانیم و بالاخره هر کداممان میتوانیم روزهای خوب و بد زیادی داشته باشیم. منتهی وای به روزی که چهار- پنج بازیکن یک تیم متشکل از یازده بازیکن داخل زمین در آن روز اوضاع خوبی نداشته باشند. این باعث میشود که کل تیم از نظر اعتماد به نفس افت کند و تیم ملی جوانان ما از این بابت لطمه خورد. همینها بازیکنی بودند که جلوی ژاپن، امارات و... بازیهای خیلی خوبی داشتند. فکر نمیکنم ما در فوتبالمان در ردههای مختلف هیچ بازی با کیفیت بازی که بچهها جلوی ژاپن داشتند، انجام داده باشیم. وقتی ما برگشتیم به دلیل شرایط بد روحیام فقط تا سه هفته گوشیام را خاموش کردم اما بعد از روشن کردن گوشی با پیامهای خیلی زیادی روبهرو شدم. آقایان مایلیکهن، قلعهنویی، تقوی، محصص و تمام دوستانی که به من لطف داشتند و از عملکرد تیم ابراز رضایت
میکردند. میدانستم که کار در این رده کار بسیار سختی است و حتی رساندن یک تیم در این رده به این مرحله هم کار سختی است. نمیتوانیم بگوییم تیمی که اصلا وجود خارجی نداشت میتواند به راحتی به این مرحله برسد. یک عده میگفتند تیم محمدی خوب است اما خودش و کادر فنیاش خوب نیستند. باید از اینها پرسید چه کسی این گروه را ایجاد کرد؟! این تیم ماحصل همین کادر فنی بود و آنها بودند که باعث پیشرفت آن تیم شدند. یک جایی مصاحبهای از یکی از بازیکنان سابق تیم ملی خواندم که گفته بود مربیانی در رده پایه کار میکنند که چیزی از فوتبال نمیدانند و به بازیکنان نمیتوانند چیزی یاد دهند. من الان باید از کار کادر فنیام دفاع کنم. اگر واقعا اینطور بود چطور میشود که 22 بازیکنی که فقط یکی از آنها سابقه حضور در لیگ برتر را داشت، الان همه در لیگ برتر بازی میکنند، یک لژیونر دارند و پنج نفر دیگرشان هم کاندیدای لژیونر شدن هستند. در این رده سنی که ما هیچ وقت چنین چیزی نداشتیم. باز هم میتوانم ادعا کنم که اگر فدراسیون فوتبال این برنامه را داشته باشد و بتواند نه تنها از تجربیات من بلکه از تجربیات این گروه فنی که متشکل از 130 نفر بودیم استفاده کند،
فوتبال مملوء از استعداد ما به نتایج خوبی میرسد. تنها تفاوت این است که متاسفانه ما سازماندهی و برنامه ریزی قوی نداریم. این را از این جهت میگویم که بعد از بازی ما با کره که منجر به حذف ما شد و سرمربی تیم ژاپن هم که تیمش حذف شد، با من صحبت کرد و پرسید برنامه شما چیست؟ و من گفتم برنامه ما مشخص نیست. چون خیلی طبیعی است که کادر عوض میشود و معلوم نیست که چه اتفاقی برای ما میافتد. اما او خیلی با اطمینان به من گفت الان هشت سال است که سرمربی تیم ملی ژاپن هستم و با این تیم یک بار به جام جهانی رفتم و دو بار نرفتم و الان این تیم، تیم ملی المپیک ماست و جالب بود که فردا بعدازظهرش پرواز داشتند و صبح آن روز تمرین کردند. این شاید تفاوت فوتبال ما با ژاپن باشد. جالب این که همه میگویند ما ضعیف بودیم. فوتبال ژاپن هم ضعیف بود که با آن همه برنامه ریزی و تشکیلات حذف شد یا کرهشمالی که قهرمان دوره قبل بود یا تیم عربستان که با آن سرمایه این همه برنامه ریزی کرد و حتی تیم امارات که سرمایه زیادی داشت و میزبان مسابقات هم بود. من فکر میکنم به فوتبالمان باید طور دیگری نگاه کرد. از کسانی هم که درباره من بد صحبت کردند ناراحت نیستم اما
امیدوارم همه این فرصت را پیدا کنند که جای من باشند و خودشان را در این پست امتحان کنند. در آن دوره کسانی که در حد و اندازه این پست نبودند هم از من انتقاد کردند اما خود آنها هم این پست را نگرفتند. این نشان میدهد که فوتبال نیازمند یک سری پارامترهای دیگر است. نیازمند به تحصیلات آکادمیک و به روز، علوم مدیریتی و علوم روانشناسی است و خوب است که یک مربی بتواند در فوتبال از علوم مختلف استفاده کند. «نسیم»: از انتقادها صحبت کردیم اما بعد از پشت سر گذاشتن روزهای سخت، بهترین اظهار نظری که درباره خودتان شنیدید از کسی بود و چه بود؟ محمدی: من بهترین اظهارنظر را از پدر امین نظری شنیدم. همانطور که می دانید امین و امید فوتبالیستهای ایرانی شاغل در لیگ سوئد هستند و قبل از اینکه به جام ملتهای جوانان بروم، با پدر امین آقای نادر نظری در ارتباط بودم. ایشان بعد از بازیها، ایمیلی داد که هنوز هم موجود است. او در این ایمیل نوشته بود:«من به این تیم ملی جوانان افتخار میکنم و تیم شما و شخص شما آینده بسیار درخشانی دارید. منی این حرف را میزنم که پدر دو بازیکن حرفهای هستم و میدانم که کار کردن در این رده چقدر کار سختی است.» این شاید
بهترین اظهار نظری بود که شنیدم ولی دوست خوبم دکتر کامبیز کامکاری هم که مشاور روانی تیم ما بود خیلی باعث دلگرمی تیم ما شد. ایشان هم خیلی ابراز لطف کردند و به من گفتند تو نهایت تلاشت را انجام دادی. آدمهای زیادی فیدبکهای خوبی به من دادند. حتی محمد تقوی هم از انگلیس پیام زیبایی به من داد و گفت: «همچنان به کارت ادامه بده و ثابت قدم باش چون کار تو کار قابل دفاعی بوده است.» آقای فریدون معینی هم که من باعث اذیت و آزارش شدم از کارم ابراز رضایت کرد. امیدوارم ما در فوتبالمان از این چیزها زیاد داشته باشیم. وقتی فکر میکنم می بینم که نوعی بدشانسی مانع صعود ما به جام جهانی ترکیه شد و اگر بخواهیم منصفانه بررسی کنیم میبینیم که علت ناکامی هیچ چیز دیگری جز این نبود. «نسیم»: جایی گفته بودی که در سال 2022 ، 60 درصد از بازیکنان تیم ملی را بازیکنان تیم شما تشکیل میدهند. محمدی: در امارات 2012 بازیکنان ما 18 ساله بودند که در قطر 2022 این بازیکنان 28 ساله هستند. به صورت آماری بیشترین میانگین سنی در تیم بزرگسالان در همین رده سنی است. ممکن است از 20 تا 30 درصد بازیکنان در تیمهای ملی بزرگسالان در ردههای سنی 20 تا 24 سال باشند و
20 تا 30 درصد هم در رده سنی بالای 28 سال باشند. «نسیم»: در حال حاضر از علی دوستی که استعدادیاب تیم جوانان است به عنوان جدیترین گزینه سرمربیگری تیم جوانان یاد میشود. میخواهیم بدانیم که حالا هر گزینهای برای این تیم که شما جمع و جورش کردید، باید چه کاری انجام دهد؟ محمدی: این خیلی سوال خوبی است. بر خلاف چیزی که بعضی از همکارانم درباره استعدادیابی در رده جوانان صحبت میکنند و معتقدند در این رده استعدادیابی کار صحیحی نیست من معتقدم که حداقل در فوتبال ایران ما حتما به این کار نیاز داریم. به این دلیل که همین تیم که من استعدادیابی کردم و حالا 22 بازیکن در لیگ برتر دارد، قبل از پیدایشش در زمان استعداد یابی 10 نفر از این بازیکنان هیچ باشگاهی نداشتند. مثلا احسان پهلوان که الان در ذوبآهن بازی میکند، متعلق به یک مدرسه فوتبال در مشهد بود یا حسین کنعانی پرسپولیس باشگاهی نداشت و در سربندر بازی میکرد. امین جهان کهن توسط مربی جوانان فولاد کنار گذاشته شده بود و مربیاش اعتقادی به بازی او نداشت و بعد از حضور او در تیم ملی دوباره جذب فولاد شد.خیلی از بازیکنان ما از استعدادیابی به اینجا رسیدند. اصولا کار آکادمیک ما ضعیف
است. ما در فدراسیون فوتبال سعی کردیم که لیگ مسابقات را به صورت منطقهای برگزار کنیم. اگرچه این موضوع 30 - 40 درصد محقق شد اما این کمک کرد تا فوتبال در رده پایه توسعه بیشتری پیدا کند. لیگ منطقهای یعنی اینکه استانهای همجوار بتوانند مسابقاتشان را نزدیک به هم برگزار کنند و اینطور نباشد که تیم از شمال کشور به جنوب برود و بازی کند. استعدادیابی هم که کردیم 6 هزار بازیکن را دیدیم و مدعیام که چنین اتفاقی به این گستردگی هرگز نیفتاده بود. همین الان اگر بخواهم تیم المپیک را سازماندهی کنم، پنج تیم ملی جوانان از قبل کلاسه بندی شدهاند و رزومه اینها میتواند به مربی تیم المپیک کمک کند. به جز این ما سعی کردیم همزمان کنار تیم جوانانمان، تیمهای ملی جوانان دیگر را سازماندهی داشته باشیم. ما دو سال پیش دو تورنمنت خیلی خوب با حضور بهترینهای این رده سنی در منظریه برگزار کردیم و اینها را دائم رصد میکردیم. کاری که باید برای این تیم انجام شود این است که این تیم باید خیلی خیلی حرفهای به شکلی که ژاپن انجام داد صرف نظر از نتیجهای که برایشان رقم خورد حفظ شود. تیم استرالیایی که از ما شکست خورد، پنج بازیکن داشت که در چمپیونز لیگ
آسیا بازی کرده بودند و مربی آنها برایش عجیب بود که هیچکدام از بازیکنان ما در چمپیونز لیگ یا در تیم بزرگسالان ما نیستند. در حالی که سه بازیکن تیم استرالیا در تیم بزرگسالان هم بازی میکردند. یا شماره 9 تیم ازبکستان، بازیکن فیکس تیم ملی بزرگسالان آنها بود. یا اینکه پنج بازیکن تیم عراق به همراه مربیشان به تیم بزرگسالان رفتند. تیم جوانان ما از مجموع 30 بازی در 27 بازی نباخت و 23 برد ،چهار مساوی و سه باخت نتایجی بود که ما با این تیم گرفتیم. یعنی از حدود 90 امتیاز، ما چیزی حدود 70 امتیاز کسب کردیم و این میانگین خیلی خوبی است. ما بیش از 73 گل زده داشتیم و آمار گلزنی تیم ما بالای 7/2 درصد بود و میانگین گل خورده ما 07/0 درصد بود. «نسیم»: ولی یکی از ایرادات فوتبال ما این است که تیم با یک باخت متوجه تبعات میشود و در برکناری مربیان با یک باخت تبحر داریم. اتفاقی که برای امیر قلعه نویی و علی دایی رخ داد. محمدی: من در طول 70 بازی که مربی نوجوانان و جوانان بودم، به هیچ تیم عربی نباختم و الان این مسئله مطرح میشود که ما در دو هفته از مجموع شش بازی با تیمهای عربستانی، پنج باخت داشتیم. الان تیم جوانان ما که قرار است در
بازیهای مقدماتی شرکت کند، با تیم ملی جوانان عربستان، تاجیکستان و لبنان همگروه شده است. ما دو سال پیش با تیم ملی عربستان برای افتتاح زمین ایرانیان دو بار بازی کردیم و هر دو بار آنهارا بردیم. در حالی که عربستان در جام جهانی جوانان کلمبیا بهترین تیم آسیا شده بود. من مطمئن هستم که اگر با تیم جوانان به جام جهانی میرفتم آنجا یک باخت می آوردم باز هم با چنین هجمهای روبهرو میشدم. درباره تیم جوانانی که قرار است شکل بگیرد، من دو بحث مطرح میکنم. یکی اینکه بعد از جام جهانی نوجوانان نیجریه، آقای تاج اصرار کردند که علی دوستیمهر سرمربی تیم جوانان شوند. او بعد از جام جهانی مصاحبهای کرد و گفت کمترین پاداش علی دوستی و گروهش این است که همه با هم به تیم جوانان بروند و همه هم با او همصدایی کردند که این اتفاق بیفتد. من این تیم که علی دوستی حالا سرپرستی آن را بر عهده دارد، اصلا نمیتوانم با آن تیم در یک کفه ترازو بگذارم. دلیش هم این است که فدراسیون پنج سال روی آن تیم کار کرده بود. بازیکنانی مثل پیام صادقیان، کاوه رضایی، میلاد غریبی، امید عالیشاه، مرتضی پورعلیگنجی و ... بازیکنانی بودند که سرمایهگذاری فدراسیون باعث رشد
آنها شد و باشگاهها هرگز آنها را توسعه ندادند و من این را به جد میگویم که تا به الان هیچکدام از باشگاههای ما در ردههای سنی پایه بازیکنی تولید نکردهاند و این تیم ملی بوده که بازیکن تولید کرده است. «نسیم»: حتی فولاد و سپاهان؟! محمدی: حتی این دو تیم! با احترام به باشگاههایمان باید بگویم که این چرخه کاملا برعکس بوده. در مواردی شاید بتوان فولاد را از سپاهان جدا کرد چون در فولاد مربیانی حضور داشتهاند که به پروسه استعدادیابی کمک زیادی کردهاند ولی مطمئن هستم که به جز فولاد، هیچ باشگاهی چنین توانی نداشته که به تیم ملی بازیکنی تحویل دهد که خودش آن را به عنوان پدیده معرفی کرده باشد. این تیم ملی و استعدادیابی فدراسیون بودند که این استعدادها را کشف کردند. اینجا خیلی مهم است که ما علی دوستی و کادرش را به تیم جوانان بردیم. آن تیم حدود یک ماه تا بازی های مقدماتی زمان داشت و مقدماتی هم در تهران برگزار میشد و ما، ازبکستان و پاکستان در این بازیها حضور داشتیم. تیم ایران در سه تیم دوم شد. با ازبکستان مساوی کردیم و پاکستان را بردیم. بعد از آن در مرحله گروهی در امارات حذف شدیم. با وجود اینکه برای آن تیم، سه برابر تیم من
تدارک دیده شده بود. یعنی برای تیم ملی جوانانی که به چین رفت، شواهد و اسناد و مدارکش هست که سه برابر تیم ملی جوانانی که به امارات رفت، برایش تدارک دیده شده بود. آنها فقط سه اردوی اروپایی داشتند. در حالی که همان موقع فقط فریدون معینی و علی کفاشیان اصرار داشتند که علی دوستی به تیم جوانان نرود و همان نوجوانان را اداره کند. اما بعد از مسابقات چین، همه گفتند که کار ما اشتباه بوده است و علی دوستی باید در تیم نوجوانان میماند. در حالی که خود رسانهها فدراسیون را وادار کردند که علی دوستی به تیم جوانان برود و حرف من این است که تاریخ دوباره در حال تکرار شدن است. متاسفانه حافظه ما به شدت ضعیف است. عدهای آن زمان میگفتند که تخصص ایشان در نوجوانان است الان دوباره میگویند او بیاید و جوانان کار کند. «نسیم»: شاید عقیده آنها این است که انتخاب او از این بلاتکلیفی بهتر است. محمدی: قبل از اینکه من به عنوان مربی جوانان انتخاب شوم؛ خودم هم اعتقاد داشتم که فقط علی دوستی میتواند این کار را انجام دهد چون مراحل آزمون و خطایش را انجام داده با وجود اینکه خودش چنین اعتقادی نداشت و میگفت کار در رده جوانان به مراتب سخت تر از نوجوانان
است و به هر حال بازیکنان جوانان دل مشغولیهای دیگری دارند که درگیریهای آنها با نوجوانان متفاوت است. ببینید ما از آبان ماه تا الان عملا 6 ماه را از دست دادهایم. جالب است برایتان بگویم که چون مسابقات در مهر ماه است شهریور باید لیست نهایی را هم تحویل بدهیم که آنها 50نفر را تایید کنند. خرداد هم ما مسابقات مهم جام جهانی را داریم که با وجود انتخابات ریاست جمهوری ماه پر ترافیکی برای کل کشور است. با این وجود فقط تیر و مرداد میماند و ما باید ظرف دو ماه تیم ملی جوانانی درست کنیم که به جنگ عربستان، تاجیکستان و لبنان برود و این کار خیلی سختی است. به هر حال امیدوارم در نهایت این تیم کاری را که من انجام ندادم انجام دهد چون من در مرحله مقدماتی بهترین رکورد در جمع 8 گروه آسیا داشتم و در دور نهایی هم بهترین تیم گروهی را داشتم. «نسیم»: اگر همین حالا با پیشنهاد بازگشت به تیم ملی جوانان روبهرو شوید این کار را میکنید؟ محمدی: حتما میتوانم این کار را انجام دهم اما هرگز این کار را نمیکنم. چون من در چهار سال اخیر هم مربی نوجوانان و هم جوانان بودهام همه بازیکنان رده سنی 71 تا 75 را میشناسم و فکر میکند چند نفر داخل ایران
اینطور هستند؟! من دقیقا میدانم که آن تیم چه پتانسیلی دارد و چه چیزهایی ندارد. به نظر من علی دوستی باید روی تیم ملی نوجوانان تمرکز کند. «نسیم»: شما چه کسی را برای سرمربیگری تیم ملی جوانان پیشنهاد میکنید؟ محمدی: به نظر من همه کسانی که از من انتقاد کردند میتوانند در این جایگاه قرار بگیرند و خودشان را محک بزنند ولی یادشان باشد که این کار اصلا کار آسانی نیست. «نسیم»: از کسی اسم نمیبرید؟ محمدی: الان فرد خاصی در ذهنم نیست. «نسیم»: به نظرتان علیرضا منصوریان برای این کار مناسب است؟ محمدی: من میگویم همه میتوانند! «نسیم»:چند سال است که مربیگری می کنید؟ من از سال 78 مربی هستم. «نسیم»: 14 سال مربیگری و چند سال بازیگری؟! -عمر دوران بازیگری من کوتاه بوده. از سال 68 تا 73 بازی کردم. «نسیم»: و بعد مصدومیتی به قیمت پایان فوتبال! -بله و در نهایت 20 سال از 37 سال زندگی فوتبالی ام را بازی کردم. «نسیم»:بزرگترین اشتباهی که در این 14 سال انجام دادید چه چیزی بوده؟ این سوال شما خیلی کلی است. من هم در زندگیام مثل همه آدمها اشتباهات زیادی داشتهام. «نسیم»: اشتباه بزرگی که فکر میکنید شما را عقب انداخته باشد. -اخلاق خاصی دارم که
هر کاری در زمان انجامش اعتقاد دارم. شاید در عمل طور دیگری نتیجه داشته باشد به شخصه تمام تلاشم را کرده ام تا از تمام ظرفیت ها استفاده کنم. من هم آدم انتقاد پذیری هستم و هم مشورت پذیر. من دوستان و مشاوران زیادی در کنار خودم دارم که در خیلی از مسائل از آنها مشورت و راهنمایی میگیرم. کوچکترین مسائلی را که از نزدیکانم میشنوم جدی میگیرم و معمولا گوشهایم برای همه باز است با این حال خودم تصمیم میگیرم. به عقیده من اشتباه برای تصمیم غلط است اما این اشتباهات هم باید باشد تا من از آنها کسب تجربه کنم. «نسیم»: اما بعضی اشتباهات تاوان سنگینی دارند؟ -من به این موضوع این طور نگاه نمیکنم چون گاهی برای اینکه به هدفی برسیم باید بعضی چیزها را خودمان تجربه کنیم. فوتبال آموزگاری است که همیشه به ما درس می دهد. فوتبال شرایطی دارد که در هیچ سن و سالی نمی توانی ادعا کنی که همه چیزش را میدانی. این نکته ای است که من از فوتبال فهمیدهام و به خاطر همین همیشه خودم را دانش آموز فوتبال میدانم. با چشم هایم دیده ام که مربیان بزرگ با بیشترین علم و تجربه هم می بازند و این همان چیزی است که نفس آموزگار بودن فوتبال را مشخص میکند. فوتبال
همیشه چیزهایی برای یاد دادن دارد. تا امروز تمام اتفاقاتی که برای من افتاده در جهت تکاملم بوده است. «نسیم»: ولی وقتی میخواهند از شما انتقاد کنند میگویند:«مجری توپ طلایی»! با وجود ارادت و احترامی که برای همه مجریهای برنامههای ورزشی قائلم، میخواهم نکتهای به شما بگویم. اجرا کار سختی است و هر کسی نمیتواند یک مجری خوب باشد. تمام مجریها یک بار بیایند و پشت تلویزیون صحبت کنند. نه هر صحبتی. صحبتی که پشتوانه آن علم و دانش پشت سر آن باشد. شما میتوانید بیایید و هر صحبتی که میخواهید در یک اجرای تلویزیونی انجام دهید. یک سری افراد هستند که به عنوان بیننده شما را قضاوت میکنند. با این وجود نمیتوانی بیربط صحبت کنی و باید چیزهایی که به عنوان اطلاعات در ذهنت داری به خوبی بیان کنی. این جزو پارامترهای مثبت کار من بود. شما ببینید همین یورگن کلوپ که الان بهترین مربی آلمان شده مفسر فوتبال بوده و این اصلا امتیاز بدی در سطح دنیا نیست چون تفسیر فوتبال کار برجسته ای است که در دنیا کار مهمی تلقی می شود. به جز کلوب مربیان بزرگ دیگری مثل رودی فولر یا حتی مصطفی دنیزلی هم این کار را میکردند. «نسیم»: شاید این برجسته بودن نقش شما
به عنوان برنامهنویس و پایه گذار اصلی کار باعث شد تا این مسأله بیش از اندازه به چشم بیاید. این به این علت بود که هیچ کس دیگری به غیر از خودم نمیتوانست این کار را انجام دهد. چون خودم مسلط به اطلاعات بودم. من بارها به هومن افاضلی گفتم شما بیا این کار را انجام بده اما او هر بار می گفت من نمیدانم چی به چی و کی به کی است و نمیتوانم این کار را انجام دهم. اتفاقا آن برنامه تنها برنامه تخصصی فوتبال ما بود که دوستان هم زیاد خوششان نمیآمد که ادامه پیدا کند که الحمدلله ادامه پیدا نکرد! چون برنامه ما برای خیلیها باعث دردسر بود. همیشه به آن برنامه افتخار کردهام و اصلا هم از بابت انجام آن ناراحت نیستم ولی این موضوع به همان سوالتان برمیگردد که بزرگترین اشتباهم چه بود. حالا فکر می کنم بزرگترین اشتباهم همین رفتنم به برنامه توپ طلایی بود با وجود اینکه آن برنامه و آن پوزیشن را خیلی دوست داشتم. متاسفانه این دیدگاه غلطی است که در ایران وجود داشته و مردم عادت کردهاند هر کسی را تنها ادامهروی چیزی ببینند که به آن عادت کردهاند. مثلا هومن افاضلی مربی بسیار باسواد و مسلطی است اما هنوز هم خیلیها او را یک مترجم میبینند. او
زبان انگلیسی قوی دارد اما این ربطی به کار مربیگری او ندارد و حتی امتیازی در کنار کار او محسوب میشود. متاسفانه اینها مسائلی است که افرادی که خودشان دچار نواقص هستند باب میکنند. مثلا درباره من کسی صحبت میکند که خودش سیکل هم ندارد. من در مربیگری میتوانم ادعا کنم چون تعدادی بازیکن داشتهام و آنها را تمرین دادهام. خب اگر آموزش من آنقدر ضعیف است که میتوانم بازیکن 18 ساله را به اروپا ترانسفر کنم، این یعنی اصلا جای من اینجا نیست. شاید تا الان هیچکس نتوانسته چنین کاری انجام دهد. البته من تکمیل کننده زحمات بقیه هستم. «نسیم»: موضوع تاجیکستان چیست؟ تاجیکستان پیشنهادی بوده که از طرف یکی از اعضای هیأت رئیسه آن با من صحبت شده اما هنوز اتفاقی نیفتاده و تصمیم گیری نهایی من بستگی به شرایط و امکانات آنها دارد با این حال آنها علاقهمند هستند که این اتفاق بیفتد. «نسیم»: پیشنهادی از ایران نداشتید؟ چرا پیشنهاداتی بوده ولی تا زمانی که تصمیم نهایی را نگرفتهام صلاح نیست که درباره آنها صحبتی بکنم. «نسیم»: ترجیح خودتان بر ماندن در ایران است یا رفتن؟! قطعا ترجیح خودم رفتن از ایران است چون در هدفگذاری که برای خودم دارم حضور چند
ساله در خارج از ایران وجود دارد البته میدانم که زبان انگلیسیام باید خیلی بیشتر از قبل تقویت شود و یک زبان دیگر را هم یاد بگیرم. «نسیم»: سرنوشت «سردار آزمون» در روسیه را چطور پیش بینی میکنید؟ به نظر من سردار آزمون، زلاتان ابراهیموویچ آسیاست و حق او خیلی بیشتر از اینهاست. «نسیم»: با این وجود او به عنوان یک لژیونر کم سن و سال ایرانی فاصله زیادی با رسانه ها گرفته و هنوز هیچ خبرنگار داخلی نتوانسته با او مصاحبه کند. شما این فاصله گرفتن از مطبوعات از طرف او را تایید میکنید؟ -زمانی که ما در امارات بازی داشتیم بعد از بازی با ژاپن حدود بیست دوربین تلویزیونی و خبرنگار آمدند و در میکسزون با بازیکنان ژاپنی مصاحبه کردند اما هیچ دوربینی از کشور ما برای مصاحبه با بازیکنان ما وجود نداشت که من این را یکی از ضعفهای رسانههای ورزشی میدانم. خب وقتی بازیکن ما در این سن و سال و این رده فوتبالی، آموزشی برای برقراری ارتباط با رسانه ندیده بروز اینطور مسائل از طرف آنها طبیعی است. به عقیده من روابط عمومی و برقراری ارتباط، کمک زیادی به فوتبالیستهای ما میکند. چیزی که حتی خود من هم در آن ضعف دارم. درباره سردار آزمون هم معتقدم که
رسانهها باید مقداری بها و زمان بدهند تا خودش را بهتر پیدا کند. «نسیم»: در حال حاضر اطلاعی از وضعیت او در روسیه دارید؟ او قرارداد خوب و حرفه ای با تیم روبین کازان بسته و فکر میکنم در دو بازی جزو لیست 18 نفره اول بوده و سه - چهار بازی هم برای تیم B آنها انجام داده ولی هنوز از لحاظ فیزیکی ضعفهایی دارد که باید آنها را به زودی برطرف کند که البته این ضعفها هم به دلیل سن و سال خاصی است که او در آن قرار دارد و فکر میکنم او تا یکی، دو سال آینده به حداکثر توانایی بدنی خودش هم برسد و این ضعف را هم جبران کند. به عقیده من اگر سردار کمی از شیطنتهایش کم کند و در همان مسیری که وحید هاشمیان و مهدی مهدوی کیا طی کردند قرار بگیرد، صد در صد به بازیکن ماندگاری در فوتبال ایران تبدیل خواهد شد. «نسیم»: فکر می کنید حرف ناگفته ای باقی مانده باشد؟ فقط اینکه من چهار- پنج سال نایب رئیس کمیته جوانان بودم. حالا دوستی در آنجا کار میکند که اوایل خیلی دوست داشت با من همکار شود اما قسمت نشد و این فرد بعدا منتقد من شد. دوست دارم در اینجا بگویم چه خوب است که به هم احترام بگذاریم و به خاطر منافعمان موافق یا مخالف کسی نباشیم. حرف من در این
فوتبال این است. امیدوارم این دوستمان با توجه به توانایی هایی که دارد در این پست تصمیمسازیهای خوبی در فوتبال ملی انجام دهد و از همه جامعه فوتبال دعوت میکنم تا به او کمک کنند چون رشد و پیشرفت فوتبال پایه ما منجر به پیشرفت و توسعه فوتبال ملی ما میشود. ما در سالهای اخیر کمتر از هم حمایت کردهایم و شاید تفاوت جامعه رسانهای با جامعه فوتبال این باشد که در جامعه رسانه در مواقع اتفاقات همه پشت هم قرار میگیرند ولی در بحث فوتبال به خصوص مربیگری به جای کمک حال بودن در مواقع شکست و روزهای سخت به جای اینکه مربیان پشت هم باشند، همه سوار بر موج منفی انتقادات و فشار میشوند و این حمایت یک احساس نیاز است. مگر ما چند نفر مثل هومن افاضلی، مجید صالح، میرشاد ماجدی و ... داریم که از آنها حمایت نمیکنیم و در یک اتفاق کوچک کاری میکنیم که او عطای مربیگری را به لقایش ببندند و به طور کل از حضور در این فوتبال ناامید شود.