گزارش ویژه:: تیم "داغ" مردان و تیم "بی‌خطر" بانوان

کدخبر: 1001938

نمایش تیم ملی تکواندوی مردان ایران در مسابقات جهانی آنقدر فوق‌العاده بود که حتی قبل از شروع روز پایانی قهرمانی‌اش تقریبا قطعی بود اما تیم بانوان روی مسیر تکراری شکست راه رفت و به خط پایان رسید

یک - برای قهرمان شدن آن هم در مسابقه‌ای با ابعاد مسابقات قهرمانی جهان باید ذهنی آماده داشت. مقانلو می‌گفت این مسابقات روح و قلب بزرگ می‌خواهد. شمیر نلسون مدیر تیم آمریکا می‌گفت فرق تیم ایران با بقیه تیم‌های حاضر در این مسابقات این است که می‌داند برای چه به روسیه آمده و می‌داند برای رسیدن به هدفش چه کارهایی باید انجام دهد. از همان روز اول و اولین گام‌های ملی‌پوشان روی خاک شهر چلیابینسک میشد فهمید این تیم فقط برای قهرمان شدن آمده. تمرینات جدی و مداوم تیم نشان از آمادگی ذهنی تیم مردان داشت. شروع طوفانی و پایان فوق‌العاده مسابقات برای تیم ایران حاصل همین آمادگی ذهنی بود.

وقتی نماینده انگلیس، آرون کووک بزرگ (انگلیسی‌الاصل تیم مولادوی) را شکست داد، فکر می‌کرد مدال طلا را به گردنش انداخته اما وقتی فینال او با مهدی خدابخشی تمام شد، خبرنگار انگلیسی با خنده‌ای عصبی رو به من و با اشاره به مهدی گفت: He Is Hot . شروع داغ ایران، به یک پایان داغ ختم شد و این حاصل آمادگی کامل ذهنی نفرات و به خصوص اعضای کادرفنی بود. اینکه یک مربی در اوج هیجان و استرس ورزشکارش در لحظه‌ای که باید، بدون دلیل کارت بکشد تا برای استراحت ورزشکار خسته‌اش زمان بخرد نشان می‌‌دهد همه چیز روغن‌کاری شده و منظم پیش می‌رود.

دو - روزی که تیم بانوان وارد شهر چلیابینسک شد، میشد حدس زد که قرار نیست اتفاقی برای این تیم بیفتد. تیم انگار برای سفر تفریحی به روسیه آمده بود. خبری از نظم تیمی تیم مردان در تیم بانوان دیده نمیشد و از همان روز اول هم میشد پیش‌بینی کرد قرار نیست در این مسابقات اتفاق ویژه‌ای برای تیم بانوان ایران بیفتد. شکست‌های متوالی برای نمایندگان زن ایران در مسابقات جهانی و کنار رفتن ملی‌پوشان ایران از جدول مسابقات مسیر تکراری تکواندوی بانوان ایران در مسابقات روسیه بود. این شکست‌ها بیشتر از اینکه حاصل ضعف فنی باشد، حاصل ضعف روحیه خودباوری و جنگندگی بود. تیمی که ملی‌پوشش معتقد است "ملی‌پوشان مرد را که نمی‌شود با ملی‌پوشان زن مقایسه کرد" نه امسال و نه هیچ سال دیگری در هیچ‌ مسابقه مهمی به هیچ توفیقی نخواهد رسید. تیمی که سرمربی آن زیر فشار مسابقه به تماشاچی تبدیل می‌شود و سرمربی مردان مجبور است از روی سکوها نفراتش را هدایت کند، با کسب حتی یک پیروزی در مسابقات جهانی هم فاصله زیادی دارد.

سه - قصه کیمیا علیزاده با قصه تیم ملی بانوان متفاوت است. روزی که در نیمه‌نهایی باخت و برنز گرفت در اتوبوس تیم آنقدر ناراحت بود که نمیشد با او حرف زد. وقتی درباره نیمه‌نهایی حرف میزد بغض می‌کرد و وقتی صحبت به تلاش‌ها و برنامه‌هایش میرسید، از شدت ناراحتی ساکت میشد. او شاید تنها عضو تیم ملی بانوان ایران باشد که می‌داند چه می‌خواهد. قبل از اینکه "جید جونز" اسطوره‌ای را در راند طلایی شکست دهد، فقط خودش باور داشت که می‌تواند. آن پیروزی و آن مدال آنقدر برای بقیه شگفت‌انگیز بود که حتی سرمربی تیم هم زیر فشار آن مسابقه نمی‌توانست کارش را انجام دهد و ساکت نشسته بود.

خبرنگار اعزامی «نسیم» به چلیابینسک روسیه

ارسال نظر: