علی میری: تا یک قدمی طلا رفتم و برگشتم
نایب قهرمان وزنهبرداری جوانان جهان افزود: برای آینده برنامهریزی و هدفهای بزرگی دارم/ همه وزنهبرداران آمده بودند تا با ثبت بهترین رکوردهای خود صاحب یکی از سه سکوی برتر جهان شوند
به گزارش «نسیم» علی میری وزنهبردار جوان و خوش آتیه 77 کیلویی کشورمان پس از کسب دو نشان نقره (یکضرب و مجموع) و یک نشان طلای (دوضرب) رقابتهای جهانی 2015 جوانان جهان در گفتگو با پایگاه اطلاع رسانی فدراسیون وزنه برداری ضمن قدردانی و تشکر ویژه از زحمات علی مرادی ریاست فدراسیون وزنه برداری ، حسین توکلی(سرمربی) سید مهدی پانزوان و جرج زالای (مربیان تیم ملی جوانان) و تمامی افرادی که دررسیدن او به سکوی افتخار جهانی نقش داشتند وضعیت خود را قبل از حضور در این میدان معتبر اینچنین بازگو می کند:«لهستان اولین تجربه جهانی ام بود. باور کنید بیش از شش ماه اردوهای سنگین و تمرینات طاقت فرسای باوزنه را تحمل کردم فقط برای رسیدن به مدال های خوش رنگ جهانی و کسب افتخار برای وزنه برداری و ورزش کشورم. حقیقتا دراین راه آقای حسین توکلی و سید مهدی پانزوان خیلی برای من و بقیه بچه های ملی پوش انرژی بخش بودند و خدا شاهد است که حق معلمی را به درستی برای تک تک ما در اردو ادا کردند. من سهم خودم را در کسب این عنوان جهانی از این عزیزان کمتر می بینم و امیدوارم بتوانم درآینده هم پاسخگوی محبت ها و زحماتی که برای رسیدنم به سکوی جهانی متحمل شدند را با موفقیت های بهتر و بزرگتر روی تخته مسابقه بدهم.» نایب قهرمان وزنه برداری جهان دررده سنی جوانان ادامه می دهد:«رقابت 77 کیلوگرم واقعا رقابت سخت ودشواری بود. حقیقتا همه وزنه برداران آمده بودند تا با ثبت بهترین رکوردهای خود صاحب یکی از سه سکوی برتر جهان شوند و همینطوریکه شاهد بودید رقابت من برای کسب مدال طلا یا نقره تا آخرین حرکت دوضرب ادامه داشت.» میری می گوید:«من حتی تا یک قدمی طلایی شدن رفتم چون اگر وزنه 190 کیلوگرمی را می توانستم قیچی (بالا زدن)کنم حتما طلای دوضرب و مجموع متعلق به من می شد اما شانس یاری ام نکرد تا باتوجه به فشاری که این وزنه سنگین روی مجرای تنفسی ام وارد کرد سرم یک لحظه گیج رفت و نتوانستم حرکتم را با حفظ وزنه بالای سرم تکمیل کنم.» دارنده نشان طلای جهان درحرکت دوضرب رقابتهای جهانی 2015 لهستان درخاتمه حرفهایش تاکید می کند:«امیدوارم این تجربه و این مدال ارزشمند که نخستین مدال جهانی درزندگی ورزشی ام است تجربه مفیدی باشد برای موفقیت ها و اهداف عالی آینده دررده سنی بزرگسالان. بی تردید برای آینده برنامه ریزی وهدف های بزرگی دارم، بنابراین امیدوارم اگر کادرفنی و فدراسیون وزنه برداری مجددا به من اعتماد کردند بتوانم دررده سنی بزرگسالان هم خادم وزنه برداری ایران باشم و به موفقیت های بزرگتری در میادین جهانی و المپیک دست پیداکنم. به هرحال این مدال ناقابل را تقدیم می کنم به پدرومادرم همچنین مسئولان و مردم خوب و دوستداشتنی ارومیه که نیم بیشتر موفقیت هایم را مدیون توجه آنها به ورزشکارانشان هستم.»