اخبار آرشیوی

کدخبر: 594222

نشست «نسیم» با حضور مهران شاهین‌طبع و محمد کسائی‌پور درباره وضعیت بسکتبال ایران// شاهین‌طبع: کسانی که نمره انضباط بچه‌ها را کم کردند چون فعالیت بدنی داشتند، ورزش پایه را از بین بردند/ مدارس ما فاقد فضای ورزشی است/ کسائی‌پور: بازیکنان جوان تیم ملی باید در تیم "ب" آبدیده شوند/ نیاز به بازی تدارکاتی بیش از هر زمان دیگر احساس می‎شود

مهران شاهین طبع، مربی تیم ملی بسکتبال و محمد کسائی پور، کارشناس این رشته مهمان خبرگزاری «نسیم» بودند و درخصوص قهرمانی تیم ملی در جام ملت‌ها و فرصت‌های موجود تا سال آینده برای حضوری قدرتمند در جام جهانی با خبرنگاران «نسیم» گفتگو کردند. متن این گفتگو به شرح ذیل است: *نسیم: اهمیت لیگ فصل آینده با توجه به حضور تیم ملی در جام جهانی از نظر شما چیست؟ - شاهین طبع: همیشه تیم‌های ملی روند خوبی را پشت سر می‌گذارند. موفقیت یک تیم به عقبه آن تیم و کاری که روی آن شده بستگی دارد. به همین دلیل است که همیشه در نتایج نمی‌شود گروه خاصی را مقصر دانست. طبعا روندکار باشگاه‌ها هم خیلی مهم است. اینکه چقدر سرمایه گذاری و ایجاد انگیزه بشود. چقدر به لحاظ روحی روانی بتوانند آماده باشند و تمرکزشان حفظ شود. قطعا کار بزرگی مثل مسابقات جهانی به لیگی خوب و منظم احتیاج دارد. به سختی در چند ماه با لیگی که خوب نیست می توان تیم ملی خوبی داشت. اگر توقع داریم با تیم‌های بزرگ جهان در مسابقات جهانی خوب بازی کنیم، مشخصا لیگی که بازیکن در آن شش تا هشت ماه درگیر آن هست و آماده می‌شود لازم است. نه فقط بازیکنان بلکه همه عوامل بسکتبال باید در لیگ تمرکز پیدا کنند. -کسایی‌پور: زمانی که تیم ملی یک رشته ورزشی موفق می‌شود عوامل زیادی در این موفقیت دخیل هستند. یک بخشی از این عوامل نیروی انسانی و سازمان‌دهی آن است که ضمینه این موفقیت را ایجاد می‌کند. این ضمینه سازی می‌تواند توسط لیگ انجام شود. اگر به تیم ملی در گذشته نگاه کنیم میبینیم که غیر از ستاره‌هایی که تیم ملی دارد، نقش مکمل‌ها و بازیکن‌هایی که به زمین می‌رفتند خیلی پررنگ بود. کیفیت این بازیکنان از لیگ می‌آید. البته عوامل دیگری مثل اینکه در چه تیمی و زیر نظر چه مربی کار می‌کنند، لیگ چند ماه چقدر طول می‌کشد و اردوهای تیم ملی هم موثر است. لیگ قطعا در موفقیت‌های آینده می‌تواند نقش بسزایی داشته باشد. باید به این لیگ با تمرکز بیشتری نگاه کنیم چراکه سال آینده در همین مقطع تیم ما درگیر بازی‌هایی می‌شود که حریفانش دیگر تایوان و تیم‌هایی مثل این نیستند. باید بتوانیم آنجا مثل والیبال جایگاه جهانی خودمان را نشان دهیم. *نسیم: زمان لیگ از نظر شما چه قدر باشد؟ - کسایی پور: صحبت این است که لیگ تا سال آینده ادامه داشته باشد. فکر می‌کنم اگر بتوانیم مهر لیگ را شروع کنیم و همین امسال آن را تمام کنیم، می‌توانیم سال آینده روی تیم ملی تمرکز کنیم. مسئله مهم برای تیم ملی این است که باید تیم را درگیر بازی‌های تدارکاتی کنیم. باید بازی‌های تدارکاتی زیادی داشته باشیم و برای همچین برنامه ریزی نیازمند زمان هستیم. با شرایطی که تیم ملی دارد فکر می‌کنم شش ماه زمان خوبی برای لیگ باشد. سال آینده را هم می‌توانیم به تیم ملی و بازی‌های تدارکاتی‌اش اختصاص بدهیم. - شاهین‌طبع: ضمن اینکه برنامه کاری تیم‌های ملی را هم باید دید و پیش بینی سال آینده خیلی مهم است، شش ماه لیگ می‌تواند خیلی کمک کند. یکی از مشکلاتی که در کشور ما وجود دارد جابجایی دولت است. این مسئله وضعیت فعالیت باشگاه‌ها را غیرقابل پیش بینی تر از قبل کرده است. این مسئله سرمایه گذاری‌هایی که از طرف دولت یا بخش خصوصی انجام می‌شود را با چالش روبرو کرده است. سرمایه گذارها هنوز به سیاست دولت در سرمایه گذاری در لیگ آشنا نیستند. با این اوضاع به نظرم اینکه لیگ با تومانینه شروع شود خوب است. در حال حاضر باید صبر کنیم تا بعد از استقرار دولت بخش‌های پایین دستی نیز شروع به فعالیت کنند. دولت درحال حاضر درگیر مسائل کلی‌ست و هنوز وارد سیاست‌های جزئی‌تر مثل سرمایه گذاری در ورزش حرفه‌ای نشده است. با این شرایط اگر لیگ کمی هم عقب بیفتد ضرر نمی‌کنیم. بعید می‌دانم شرایط بدتر از گذشته بشود و فکر می‌کنم شرایط باشگاه‌ها بهتر شود. *نسیم: نظر شما در مورد پیشنهادهای خارجی که به بازیکنان ایران شده، چیست؟ شاهین طبع: خطری که در حاضر وجود دارد پیشنهادهایی است که چند بازیکن ملی‌پوش دارند. خیلی بعید است بازیکنی در لیگ چین بازی کند و آسیب نبیند.لیگ چین شاید از بیرون سازماندهی شده به نظر بیاید اما لیگ بسیار خشن و متراکمی است. باید از بازیکنان خوبمان حراست کنیم چراکه این‌ها باعث می‌شوند جشن باشکوهی که یک سال پیش برگزار شد، برگزار شود. فکر می‌کنم کشوری در ورزش قدرتمند است که نیروهای خوبش را نگه دارد. مگر اینکه بروند در لیگ‌های معتبر دنیا. الان ارسلان و حامد که در سطح بالای دنیا بازی می‌کنند، با بسکتبال روز دنیا جلو می‌روند. اگر می‌خواهیم پیشرفت کنیم لیگ چین و کشورهای عربی چیزی به بچه‌های ما اضافه نمی‌کند. کسایی پور: فکر می‌کنم لیگ کشورهایی که مطرح شده به خصوص لیگ کشورهای عربی نه تنها باعث پیشرفت نمی‌شود بلکه روی کار بازیکنان ملی ما تأثیر منفی هم دارد. هرکدام از این بازیکن‌ها شخصیتی در بازی دارند که در لیگ خودمان ساخته می‌شود. اگر بازیکنی مثل کامرانی اگر در یک کشور اروپایی بخواهد بازی کند، زمان بازی و سبک بازی‌اش تغییر خواهد کرد. نسیم:بازیکنان به دلیل پول حاضر شده اند به کشورهای خارجی بورند یا حضور آنها بارفنی دارد؟ - کسایی پور: طبیعی است که بازیکن می‌خواهد در دوره‌ای که بازی می‌کند درآمد بیشتری داشته باشد و وقتی کشورهایی که الان پیشنهادهایشان مطرح هست پیشنهاد مالی بهتری می‌دهد و بازیکن احساس می‌کند آنجا ثبات باشگاه بیشتر است. در ایران هنوز سیستم باشگاه داری وجود ندارد. در واقع بین قهرمانی‌ها با ساختار حرفه‌ای بسکتبال به خصوص در سطح باشگاه‌ها تناسبی وجود ندارد. به جز چند باشگاه بقیه باشگاه‌ها بی ثبات هستند و بازیکنی که می‌خواهد قرارداد ببندد وضعیت سال آینده‌اش را نمی‌داند. با این شرایط بازیکن وقتی پیشنهادی از کشور دیگر می‌گیرد آن را جدی‌تر بررسی می‌کند. باید جلوی این مسئله را بگیریم و مواظب کوچ بازیکنانمان باشیم. - شاهین طبع: ما هنوز در کشورمان نتوانستیم خودمان را با شرایط حرفه‌ای تطابق بدهیم. دوست داریم قهرمان بشویم ولی عموم جامعه را هنوز نتوانستیم توجیه کنیم که این افتخارات چطور به دست می‌آید. طبیعتا یکی از عوامل سرمایه گذاری است. در این بخش ما با دو مسئله روبرو می‌شویم. انتقادی که جامعه به هزینه کردن در ورزش دارد این است که بخشی از این هزینه از جیب دولت می‌رود و این همان چیزی است که مال مردم است. مسئله دوم این است که ورزش حرفه‌ای نیاز به هزینه کردن دارد. بازیکن دوران محدودی در ورزش حرفه‌ای می‌گذراند و حق دارد که پول معقولی بگیرد. سیاست‌های کلان در این وضع خیلی موثر خواهد بود. به طور مثال چرا ما نمی‌توانیم میزبان مسابقاتی باشیم؟ یکی از مهمترین دلایلش این است که دولت نمی‌خواهد هزینه‌های این میزبانی را بپردازد و تا حدودی هم حق دارد. اما در کشورهای دیگر زمانی که مسابقه‌ای برگزار می‌کنند خودشان درآمد زایی می‌کنند. سرمایه گذارها جذب می‌شوند و همین مسئله اقبال عمومی را هم به آن رشته زیاد می‌کند. در کشورهایی که در ورزش پیشرفته هستند سازوکار حرفه‌ای به جایی رسیده که دولت هزینه‌ای نمی‌کند. دولت سرمایه‌اش را در کارهای زیربنایی و زیرساخت‌ها هزینه می‌کند. در آموزش هزینه می‌کند. اینکه ما در ورزشمان سرمایه‌ای ایجاد کنیم که بتوانیم جلوی کوچ ستاره‌هایمان را به لیگ‌های سطح پایین‌تری که پیشنهاد مالی خوب می‌دهند بگیریم، یک سیاست‌ گذاری کلان لازم دارد که در گذشته هیچ توجهی به آن نشده است. مدیران ورزش بیشتر به نتایج بسنده کرده‌اند. البته مدیران هم با مشکلاتی روبرو بوده‌اند. مهمترین مشکل در این ضمینه مسئله تحریم است. باید متخصصان این بخش وارد شوند و این مشکلات را حل کنند. در این بخش مشکل دیگری هم داریم که چارچوب مشخصی هم برای سرمایه گذاران فعلی وجود ندارد. سرمایه گذاران فعلی ورزش و به خصوص بسکتبال توقع چندانی ندارند. شاید مهمترین توقع آن‌ها این است که بتوانند از تجهیزات و امکانات دولتی، به خصوص اماکن ورزشی دولتی استفاده کنند. چراکه در حال حاضر ساخت یک مکان ورزشی هزینه خیلی زیادی میبرد. اگرهمه این مسائل کنار هم جمع شود ثبات ایجاد می‌شود، تعداد تیم‌ها زیادی می‌شود و تیم‌ها قدرتمندتر می‌شوند و تیم‌های چندین ساله ایجاد می‌شوند. جوان‌ها هم تمایل بیشتری پیدا می‌کنند که به سمت بسکتبال بیایند. *نسیم: چرا هنوز فدراسیون در جذب اسپانسر موفق نبوده است؟ کسایی پور: یک بخشی از این مشکل مربوط به مسئله‌ای است که اشاره شد. سرمایه گذار توقع دارد که هزینه‌اش برگشت داشته باشد. این برگشت فقط مالی نیست و این برگشت می‌تواند تبلیغاتی یا حتی معنوی باشد. ثبات اقتصادی همیشه ریشه در ثبات سیاسی دارد. وقتی سیاست‌ها با ثبات باشد سرمایه گذار هم می‌تواند هدف‌هایش را بشناسد. یکی از مسائل مهمی که در حال حاضر وجود دارد همین انتقال دولت است و اسپانسرها منتظر هستند سیاست‌های کلی مشخص شود تا آینده‌شان را بدانند. *نسیم چقدر بودجه و زیرساخت لازم داریم تا بتوانیم به روند رو به رشد خود ادامه دهیم؟ شاهین طبع: از شرایطی که وجود دارد می‌شود برآورد کرد که بودجه چقدر باید بیشتر باشد. برای این کارها باید دولت کاملا وارد شود چون این‌ها مسائلی نیست که کسی بتواند آن را برطرف کند. این‌ها میدان‌های جهانی است و به راحتی می‌شود افتخارات قاره‌ای را هم از دست داد پس دولت باید وارد شود. الان درباره جام جهانی صحبت می‌کنیم اما نباید همه چیز ما در این مسابقات خلاصه شود. ما باید همیشه با ثبات باشیم. همه ما دنبال محیط با ثباتی هستیم که بتوانیم در آن کار کنیم و بسکتبال قدرتمندی داشته باشیم. همان تدارکی که برای تیم ملی فوتبالمان در نظر می‌گیریم باید برای بسکتبال هم در نظر داشته باشیم. درباره مشکلات سخت افزاری زیاد صحبت کرده‌ایم. ما در این زمینه خیلی فقیر هستیم. در حال حاضر مربیان توانمندی داریم که نیاز به فضا دارند. نباید در این زمینه مقایسه کنیم. در فیلیپین سالن 24 هزارنفری بود و مسابقات استانداردی برگزار شد اما فقط هم در این کشور وجود داشت. باید این را یاد بگیریم که هر چیزی جای خودش را داشته باشد. باید جامعه را نسبت به این مسائل توجیه کنیم. اینکه امکانات ما با استعدادهایمان هم‌خوانی ندارد مسئله مشخصی است. در کشورهای دیگر در رشته‌های مشخصی ممتاز هستند اما ما اخیرا در رشته‌های متعدد ممتاز شده‌ایم. در فیلیپین بسکتبال و بوکس اهمیت خیلی زیادی دارد و شاید بقیه رشته‌ها چنین امکاناتی که برای بسکتبالشان وجود دارد را نداشته باشند. البته هستند کشورهایی که در همه رشته‌ها فضا و شرایط آماده دارند. اما در کشور ما اتفاق خوبی که در حال رقم خوردن است این است که داریم در خیلی از رشته‌ها به سطح خیلی خوبی میرسیم و بایدهزینه‌های بیشتری شود. کسایی پور: ما در رشته‌های مختلف جایگاهمان را نسبت به قاره بالاتر میبینیم. مسئولین ورزش و متولیان این کار هم باید از این ویترین و این شوری که وجود دارد کمک بگیرند و به ساختار لازم برسیم. ما در فوتبال به جام جهانی صعود کردیم و همه ما هم خیلی خوشحال شدیم اما واقعیت این است که در آن بازی خیلی انتقادآمیز بازی کردیم. اما در بسکتبال اینطور نیست. حالا در حال حاضر از ویترین فوتبال به خوبی استفاده می‌شود و در بسکتبال هم باید همین شرایط باشد تا این ساختار ثابت باشد. ما باید با نیروی انسانی که داریم ساختاری بسازیم که پابرجا باشد. مثل اقتصادی که نفت دارد و نباید به نفت وابسته باشد بلکه باید با آن ساختارش را بسازد. *نسیم: در سال جام جهانی بهتر است قوانین بازیکن خارجی و سهمیه‌های ملی به چه صورت باشد؟ کسایی‌پور: بسکتبال ما جهانی شده و لیگ هم باید خودش را به استاندارهای جهانی نزدیک کند. باید قوانینی که وضع می‌شود هم با قوانین لیگ‌های معتبر دنیا تطابق داشته باشد. البته باید ویژگی‌های بومی خودمان را هم لحاظ کنیم. امسال باید طیف گسترده‌ای از بازیکنان را درگیر مسابقه کنیم. این درگیری علاوه بر لیگ باید در قالب تیم ملی ب هم باشد. شاید بهتر باشد در فصل عادی یک سهمیه خارجی حذف و سهمیه ملی به چهار بازیکن افزایش پیدا کند. امسال رقابت خیلی سختی بین بازیکنان برای حضور در تیم ملی وجود دارد و این می‌تواند کمک کند شرایط آن‌ها بهتر شود. -شاهین‌طبع: با توجه به مشورتی که شده فکر می‌کنم همین قوانین وضع شود. البته در این ضمینه شرایط باشگاه‌ها هم مهم است و باید آن را هم مورد نظر داشته باشیم. باید بازیکنان را خیلی خوب حفظ کنیم. تصمیم‌گیری باید طوری باشد که هم نظر بازیکنان جلب شود و هم نظر باشگاه‌ها. *نسیم: از کی باید جوان‌گرایی در تیم ملی را شروع کنیم؟ - شاهین طبع: در کل انتخاب بازیکنان با سرمربی است و او باید پاسخگو باشد. کادر فنی قطعا به فکر پشتوانه تیم ملی و آینده هم هست. به نظر من از تجربه و کیفیت این بازیکنان نباید گذشت. در بسکتبال که هر حرکت باید برنامه ریزی شده باشد و بازیکن‌هایی در اختیار داری که حضور 24 هزار تماشاگر تأثیری روی آن‌ها ندارد، نمی‌شود از این بازیکنان به سادگی گذشت. این یک واقعیت است. جوان‌گرایی باید با تدبیر باشد. بسکتبال به دانش بالایی نیاز دارد و شما نمی‌توانی یک بازیکن را به خاطر اینکه شرایط فیزیکی مناسبی دارد اما دانش ندارد را استفاده کنی. بازیکنی می‌تواند جای این نسل را بگیرد که نیاز کمی به تغییر در فیزیک و شرایط فنی‌اش داشته باشد. بازیکنی که فاصله زیادی از بازیکنان‌های با دانش تیم ملی داشته باشد را نمی‌شود جایگزین بازیکنان با دانش تیم ملی کرد. در آن صورت مجبور خواهیم شد تورنمنت‌ها و مسابقات زیادی را خرج کنیم تا این بازیکنان به آن سطح برسد. جوان‌گرایی یک کار تدریجی و سیاستمدارانه است. -کسایی‌پور: من همیشه می‌گویم جوان‌هایی که کاندید انتخاب شدن در تیم ملی هستند، قد و قواره یک بازیکن بزرگ را دارند اما تجربه ندارند. این تجربه را در باشگاه می‌شود ایجاد کرد؟ خیر. این تجربه را باید در قالب تیمی مثل تیم ب ایجاد کنیم. در آنجا می‌شود فهمید بازیکن می‌تواند زیر فشار روانی همان بازیکن باشد یا خیر. در حال حاضر بعد از دو سال که من از تیم ملی ب کنار گذاشته شدم مسکوت مانده است. بعضی از بازیکنان تیم ملی فعلی مثل روزبه ارغوان،‌ اصغر کاردوست و آرن داوودی در آن تیم بود که شرایط خوبی پیدا کردند. چون در مسابقاتی مثل جام استانکوویچ بازی کردند و قهرمان غرب آسیا شدند. در همین دو سال می‌توانستیم 30 بازی بین المللی برای آن‌ها ایجاد کنیم. تیم ملی ب یکی از ضرورت‌های بسکتبال است. بازیکن‌های زیادی داریم که فقط نیاز به تجربه دارند. مثلا محمد حسن‌زاده اگر تجربه داشته باشد می‌تواند در تیم ملی بازی کند. اما اگر در تیمی باشد که اوشین هم هست زیر سایه او قرار می‌گیرد. تیم ملی ب یکی از حرکات خوب فدراسیون بود که شخصا دیدم که توان ایجاد چه پشتوانه‌ای ایجاد کند. اگر بازیکن‌های جوان می‌خواهند در ترکیب تیمی که به جام جهانی می‌رود قرار بگیرد بایدحداقل 50 بازی بین المللی انجام بدهد. اگر برای ایجاد این امکانات مشکلی وجود دارد مطرح کند. رسانه‌ها وظیفه دارند که از وزارت ورزش بپرسند چرا این رشته که قهرمان آسیاست بودجه کمی دارد. *نسیم: میزان آموزش در بسکتبال ایران چگونه است؟ -شاهین‌طبع: زمانی که ما بازی می‌کردیم بازیکن خارجی نمیدیدیم. در حال حاضر می‌توانید بسکتبال دنیا را ببینید اما زمان ما این شرایط را نداشتیم. زمانی که من بسکتبال را شروع کردم پنجشنبه ظهر بسکتبال NBA پخش میشد و یادم هست چند سال بعد از آن هم بچه‌هایی که امکانات داشتند ضبط شده همان بازی را تماشا می‌کردند که زمان پخش آن بازی هم چند سال بعد از انجامش بود. ممکن بود بازیکنی که بازی‌اش را تماشا می‌کردیم بازنشسته شده بود. مربی‌های ما امروز کار مربیان بزرگ دنیا را میبینند. بسکتبال پایه باید آمیخته با آموزش جوانان و نوجوانان شود. کسی که مدارس غیرانتفاعی را صدمتری کرد و در یک زمین کوچک پنج طبقه مدرسه ساخت و فکر گذاشتن میز و صندلی بود باید فکر این روزها را می‌کردند. آن کسانی که نمره انضباط بچه را کم کردند چون فعالیت بدنی داشتند، ورزش پایه را از بین بردند. این همه مدرسه فاقد فضای آموزشی و ورزشی هستند. وقتی یک معاون وزیر برنامه شنا و بسکتبال می‌گذارد همه از کارش تعریف می‌کنند، همین نشان می‌دهد کاری روی ورزش پایه انجام نشده است. آموزش بسکتبال باید آمیخته با آموزش نظری باشد. وقتی بچه از خانه بیرون می‌رود باید بتواند روزی دو تا سه ساعت فعالیت بسکتبال در کنار درسش در مدرسه داشته باشد. - کسایی‌پور: در والیبال چه اتفاق افتاد؟ ممکن است همه بگویند ولاسکو، ست‌کوویچ، باشگاه‌ها و غیره. البته این‌ها نقش مهمی داشتند اما زمان یزدانی خرم ایوان بوگانیف استخدام شد تا در سطح استان‌ها استعداد یابی کند. همان استعدادها بودند که امروز به تیم ملی رسیدند. باید مربی‌های بزرگ را بیاوریم در کار پایه، شان آن‌ها را حفظ کنیم اما چه اشکالی دارد آن‌ها در پایه کار کنند. تیم ملی جای پیشرفت نیست، جای خدمت است. فکر می‌کنم در خیلی از مهارت‌های فردی بازیکن‌های ما ایراد دارند. گفتگو از سجاد بیات
ارسال نظر: