اخبار آرشیوی

کدخبر: 626371

ارغوان رضایی، تنیسور ایرانی‌الاصل فرانسه در گفتگوی تفصیلی با «نسیم»: فرانسوی‌ها مشکل من و پدرم را خیلی بزرگ کردند/ هیچ موقع شکایتی از پدرم نکرده بودم/ فرانسوی‌ها نژادپرستند و مرا به دلیل اینکه دو ملیتی‌ام اذیت می‌کنند و چوب لای چرخم می‎گذارند/ دوست دارم برای ایران بازی کنم

محورهای گفتگوی خبرنگار «نسیم» با ارغوان رضایی، تنیسور ایرانی الاصل اهل فرانسه: -سال 2010 برای من سال بسیار خوبی بود چراکه بهترین بازی هایم را انجام داده و به رده 15 جهان رسیدم اما سال 2011 مشکلی با پدرم پیدا کردم و تنیس را برای یک سال کنار گذاشتم. -مشکلات خانوادگی که ممکن است برای هر کسی پیش بیاید اما از آنجایی که من تنیسور مشهوری بودم این مطرح و مساله بزرگ شد و روزنامه ها خیلی دروغ نوشتند. -وقتی پدری مربی هم باشد ممکن است مشکلاتی بوجود آید و همیشه روزها به خوبی سپری نمی شوند. -من به سنی رسیده بودم که استقلال داشتم و می توانستم مسابقات را به راحتی انجام دهم. یک سال و نیم گذشت تا آرام شده و خودم را پیدا کنم. -بعد از گذشت یک سال و نیم تنیس را در آکادمی موراتا گروپ که هم اکنون سرنا ویلیامز تنیسور شماره یک جهان در آن بازی می کند، تمرین کردم. -بعد از تمرین با چند مربی متوجه شدم که آن مربیان به سطح پدرم نمی رسند. من هم اکنون با پدرم مثل یک انسان بزرگ رفتار می کنم. وی مرا بیشتر درک می کند و به همین دلیل قبول کردم با وی تمرین کنم. - از2 ماه و نیم گذشته با وی تمرین می کنم و 6 ماه تا رسیدن به شرایط آمادگی زمان احتیاج دارم در این مدت در هیچ مسابقه ای شرکت نمی کنم و رده بندی ام را طبق قوانین در رده 180 جهان نگه می دارم تا مسابقات گرنداسلم استرالیا که در ماه ژانویه برگزار می شود و برای این مسابقات آماده می شوم. -فرانسوی ها مساله مشکل من و پدرم را خیلی بزرگ کردند من شماره یک فرانسه و شماره 15 جهان بودم همه دختران بزرگ جهان را شکست داده بودم. -روزنامه نگاران فرانسوی از یکدیگر اطلاعات می گرفتند و کسی از من چیزی نپرسید. من هم با هیچ روزنامه نگاری مصاحبه نکردم چون مشکل خانوادگی مربوط به خودم بود. -شکایتی از پدرم نکردم و خبرنگاران بزرگ کردند. من با پدرم مشکل داشتم اما هیچ وقت قطع رابطه نکردیم. هم اکنون رابطه من و پدرم خوب است. -هدفم این است که ابتدا به 100 نفر اول جهان رسیده سپس به رده 50، 20، 10 و یک جهان برسم. - یعنی هدف آخرم این است که شماره یک جهان شوم اما در عرض ده روز نمی شود به این هدف رسید. باید با شرکت در مسابقات زیاد و گذاشتن وقت به این هدف دست یافت. -فکر می کنم باید این مشکلات بوجود می آمد تا بتوانم تنیس را ادامه داده و پیشرفت کنم. -شاید اگر این روند ادامه پیدا می کرد شاید سقوط کرده و تنیس را رها می کردم. این اتفاقات بد بود اما بدی که شاید خوب باشد. -در زندگی ام تنیس مهم و اولین هدفم است اما چیزهای مهم دیگری نیز وجود دارند و نمی خواهم مشکلات دیگر تنیس یا زندگی ام را خراب کند. -تنیس را به خاطر زندگی ام خراب نمی کنم و برعکس. روزنامه نگاران خبرهای درستی انعکاس ندادند. وقتی مسابقه ای برگزار می شود احتمال بوجود آمدن این مشکلات وجود دارد و من مصاحبه ای نکردم. -از مسابقات ویمبلدون در هیچ مسابقه ای شرکت نکردم چون می خواهم برای مسابقات گرنداسلم استرالیا آماده شوم. دلیل آمدنم به ایران این بود که نمی توانستم 6 ماه در یک مکان تمرین کنم طبق برنامه یک ماه در ایران تمرین کرده و علاوه براین دید و بازدید هم کردم. -تمریناتم در فرانسه سخت تر و سنگین تر بود روزی 7 تا 8 ساعت در روز تمرین می کردم اما در ایران روزی یک تا دو ساعت تمرین کردم. -فرانسویها نژادپرستند و مرا به دلیل اینکه دو ملیتی هستم اذیت می کنند و چوب لای چرخم می گذارند. -وقتی شماره یک جهان بودم کمکم می کردند اما نه مثل یک دختر فرانسوی که شماره دو و سه فرانسه بود. -وقتی شماره یک بودم در فدکاپ برای تیم ملی فرانسه بازی کردم. وقتی شماره یک باشی همه به شما تعظیم و افتخار کرده و از شما برای حضور در تیم ملی دعوت می کنند اما از زمانی که باخت هایت شروع می شود کنار می گذارنت. -من هنوز هم بازیکنان شماره یک، دو و سه فرانسه را شکست می دادم اما چون در رده بندی جهانی پائین آمده بودم از موقعیت سوء استفاده کردند تا مرا کنار بگذارند. -مشکل من این است که دوملیتی هستم و از من خوششان نمی آید. 30 سال گذشته یانیک نوآ از فرانسه در مسابقات رولاند گاروس اول شد اما چون سیاه پوست بود قبول نکردند که فرانسوی است. -سرنا و ونوس ویلیامز خواهران تنیس باز آمریکایی را شکست داده ام چون در سطح من بودند اما برای من مشکلاتی پیش آمد که نتوانستم بازی کنم اگر می دانستم که نمی توانم آنها را شکست دهم تنیس را رها می کردم چون می دانم توان شکست تنیسور شماره یک جهان یعنی سرنا ویلیامز را دارم به خودم شانس می دهم تا مسابقه داده و دوباره پیروز شوم. - بازی با شماره یک جهان راحت تر است چون استرس و ترس از شکست نداری و درنتیجه بهتر بازی می کنی مثلا وقتی انوشا شاهقلی بخواهد با فدرر بازی کند می داند که نمی تواند او را شکست دهد بنابراین اگر یک گیم هم از او ببرد خوشحال است. -به تیم ملی فرانسه گفتم تا وقتی آماده نشده ام در تیم ملی بازی نمی کنم. شرایط فدراسیون تنیس فرانسه بهتر شده است چون کسانی که رفتار بدی با من داشته اند تغییر کرده اند. -تمرین در دهکده ورزشی کردان کرج خوب بود امکانات خوبی داشت و من نیز مشکلی نداشتم. -دوست دارم برای ایران بازی کنم اما با امکاناتی که می گذارند نمی توانم. -اگر اجازه دهند در مسابقات خارجی با پوشش مورد نظر فدراسیون جهانی به اسم ایران بازی می کنم از طرفی قوانین فدراسیون جهانی تنیس اجازه نمی دهد با پوشش اسلامی بازی کنم. -با پوشش اسلامی در ایران تمرین کردم اما بازی با این لباس ها خیلی سخت است. من سعی کردم راجع به این پوشش نظر موافق فدراسیون جهانی را جلب کنم و پرسیدم اما اجازه نداند. -هدفم از شرکت در مسابقات گرنداسلم استرالیا این است که دو سه دور مرحله مقدماتی و جدول اصلی را ببرم. اگر از سال 2014 شرکت در مسابقات تنیس را آغاز کنم یک سال و نیم طول می کشد تا شماره 15 جهان شوم. -اگر در مسابقات استرالیا پیروز شوم به 100 نفر اول جهان می رسم و این یعنی امکاناتش را دارم که در مسابقات دیگر نیز پیروز شوم. یعنی در طول شش ماه می توان مسابقات دیگر را نیز برد اما خیلی سخت است. -کشور ایران را دوست دارم چون خیلی به کشورم نزدیک است خیلی حیف است که نمی توانم برای ایران بازی کنم. -فرهنگ ایران را دوست دارم اگر امکاناتش را داشتم در ایران زندگی می کردم. -فوتبال فرانسه و اسپانیا را نگاه می کنم. فوتبال رئال مادرید را دوست داریم دوسال در اسپانیا زندگی کردم و فوتبال این تیم را دیده ام کریستین رونالدو برای تماشای بازی ام به استادیوم آمد. - تیم فوتبال پرسپولیس را دوست دارم.
ارسال نظر: