صمد نیکخواه‌ بهرامی: ۷۵ درصد بسکتبال ایران مسائل خارج از زمین است

کدخبر: 916163

کاپیتان تیم ملی بسکتبال در گفتگوی تفصیلی با «نسیم» افزود: باید با سرعت بیشتری فاصله موجود بین بسکتبال خودمان و دنیا را کم کنیم/ برای خوب بازی کردن به جام جهانی نمی‌رویم؛ باید از گروه خود صعود کنیم

تیم ملی بسکتبال کم‌کم با اضافه شدن نفراتی مثل مهدی کامرانی، حامد آفاق و حامد حدادی سروشکل اصلی خود را پیدا کرده است. بعد از برپایی دو مرحله اردوی تدارکاتی در اروپا و چند روز استراحت در تهران، تیم ملی اواسط هفته به اسلوونی و بعد از آن به اسپانیا سفر خواهد کرد. محمدصمد نیکخواه‌بهرامی کاپیتان تیم ملی بسکتبال که به جای شرکت در مسابقات کاپ آسیا به مداوای مصدومیت کهنه زانویش و استراحت پرداخت یکی دیگر از ستاره‌هایی‌ست که به اردوی تیم ملی اضافه شده است. صمد مثل همیشه خونسرد به نظر می‌رسد اما در این گفتگو به سبک خاص خودش با «نسیم» تلاش می‌کند ذهن هم‌تیمی‌هایش را برای هدفی بسیار بزرگ آماده کند: صعود به مرحله دوم جام‌جهانی.

از اینکه تیم ملی بسکتبال با کاپیتانی تو در جام جهانی بازی خواهد کرد حس خاصی داری؟

حس خاصی ندارم به نظرم مثل همیشه است.

شرایط تیم چطور است؟

بسیار خوب. اردوی لهستان خیلی خوب بود و بازیکن‌ها آماده هستند.

مدتی مرخصی گرفتی تا به زانوی مصدومت برسی. وضعیت پایت چطور است؟

خیلی خوب شده. در لهستان بعد از چند وقت بازی کردم و مشکلی نبود. البته کاملا آماده نیستم چون بعد از 2 ماه برگشته بودم. باید بیشتر تلاش کنم چون دو تورنمنت متوالی در پیش است و شرایط سختی خواهم داشت.

البته قطعا بازی‌های آسیایی برای تیم ما در اولویت است اینطور نیست؟

برای من نه. اگر قرار باشد در جام جهانی خوب بازی کنیم و ببازیم من ترجیح می‌دهم نباشم. مسابقات آسیایی جایی‌ست که شانس اول شدن داریم اما در مسابقات جهانی هم بالاخره باید کاری انجام دهیم.

یعنی فکر می‌کنی کیفیت تیم ایران در آن حد هست که بتوانیم از گروهی که می‌گویند گروه مرگ است صعود کنیم؟

حتما هست. چرا نتوانیم. با توجه به بازی‌هایی که در لهستان انجام دادیم امیدوار شدم. اگر بتوانیم دو بازی در حد بازی‌ که مقابل لهستان انجام دادیم انجام دهیم می‌توانیم صعود کنیم.

پس هدفمان این است که در دو بازی مرحله گروهی پیروز شویم؟

حداقل. شاید هم سه بازی.

و این تیم‌ها به جز مصر کدام تیم‌ها هستند؟

این را وقتی تیم‌های را آنجا دیدیم می‌توانیم بگوییم. باید ببینیم رقبا چطور آماده می‌شوند و با چه نفراتی به مسابقات می‌آیند. همینطور شرایط خودمان هم تا آن زمان متفاوت خواهد بود.

یعنی به نظرت وقت آن رسیده که هدفمان بالاتر از قهرمانی آسیا باشد؟

واقعیت این است که اختلاف آسیا با اروپا و جهان زیاد است. بسکتبال بعد از فوتبال با اختلاف زیادی مهمترین رشته ورزشی گروهی است. پیشرفت در این رشته مثل بعضی رشته‌ها نیست که بشود در مدت کوتاهی کیلومترها پیشرفت کرد به دلیل اینکه سرمایه‌گذاری زیادی روی این رشته انجام می‌شود و سخت‌افزار و تکنولوژی در آن بسیار مهم است. به نظرم وقت آن رسیده که با سرعت بیشتری فاصله موجود بین بسکتبال خودمان و دنیا را کم کنیم. در اردوی لهستان با تیم‌هایی بازی کردیم که از تیم‌های درجه یک دنیا ضعیف‌تر اما از تیم‌های درجه دو هم بهتر بودند و مقابلشان پایاپای بازی کردیم. فکر می‌کنم اگر صد درصد آماده بودیم حتی می‌توانستیم آنها را شکست دهیم. در حال حاضر با این تیم‌ها یک قدم فاصله داریم یعنی مثلا 15 امتیاز. حرف من این است که اگر قرار باشد برویم مسابقات جهانی با این اختلاف ببازیم و همه بگویند خوب بازی کردیم ترجیح‌ می‌دهم این فشار را به خودم وارد نکنم و نروم. اما اگر هدفمان این باشد که از گروه‌مان صعود کنیم می‌رویم تلاش می‌کنیم ان شاالله که این اتفاق خواهد افتاد.

در این گروه؟

رقبایمان خیلی قوی هستند اما فکر می‌کنم می‌توانیم.

بسکتبال احتمالا بیشتر از هر رشته تیمی دیگری به کار گروهی وابسته و متکی است. به نظرت بقیه بازیکن‌ها هم این ذهنیتی که تو داری را دارند؟

این مسئله بستگی به ما بزرگترهای تیم دارد. ما در مسابقات زیادی به خصوص بین‌المللی حاضر بوده‌ایم و می‌دانیم که قهرمان شدن در آسیا برای هر تیمی از ایران کاری ندارد. یک دهه پیش این افسانه بود اما این کار را نه یک و دوبار بلکه سه بار انجام داده‌ایم. برای بار چهام هم خوشایند و شیرین خواهد بود و باید برای رسیدن به آن تلاش کنیم اما می‌دانیم که به اندازه بار اول سخت نیست. در جام جهانی اما شرایط متفاوت است و می‌خواهیم برای اولین بار کاری را انجام دهیم و باید برای آن آماده باشیم.

از جلسه‌ای که در وزارت ورزش داشتید چه خبر؟

جلسه‌ای با دکتر سجادی داشتیم و از دغدغه‌های بچه‌ها گفتیم.

و این دغدغه‌ها چه بود؟

بیشتر از بی‌توجهی‌ها گفتیم.

فکر می‌کنی چرا به تیمی که سه بار قهرمان آسیا شده، چند هفته دیگر باید در جام جهانی بازی کند و همه روی مدال طلایش در بازی‌های آسیایی حساب می‌کنند بی‌توجهی می‌شود؟

بخشی از این مسئله به خاطر مشکلات ارتباط‌گیری بوده است. بخشی از این مسئله‌ را خودشان قبول داشتند که نمی‌دانستند و بخشی را هم گفتند به خاطر مشکلاتی که از قبل داشته‌اند باعث شده به بسکتبال توجه کمتری کنند. قول دادند که جبران شود.

یعنی قول دادند پاداش‌های عقب‌افتاده را بدهند؟

قول دادند این کار را قبل از اعزام انجام دهند.

این را باید بگذاریم به حساب اینکه بالاخره مسئولان یادشان افتاده به بسکتبال توجه کنند؟

در همان جلسه هم گفتم که به نظرم بیشتر این توجه به خاطر این است که تیم می‌خواهد به مسابقات آسیایی و جهانی اعزام شود و می‌خواهند تیم را شارژ کنند. وگرنه چرا 6 ماه پیش که قهرمان آسیا شدیم این کار را نکردند.

البته همین هم غنیمت است.

بالاخره بازیکنان هم انگیزه و احترام لازم دارند. به دکتر سجادی هم گفتم که بی‌احترامی به تیم ملی بسکتبال بی‌احترامی به کل خانواده بسکتبال است و همه از این موضوع ناراحت هستند.

منظورت از بی‌توجهی است؟

بله. اگر برای کسی مهم نیست بگویند ما هم کاری انجام نمی‌دهیم.

تا جایی که در خاطرم هست اولین بار است که گروهی به نمایندگی از بسکتبال با یک مقام عالی‌رتبه ورزشی دیدار می‌کند اینطور نیست؟

همینطور است. امیدوارم این اتفاق بیشتر تکرار شود. البته می‌گفتند بخشی از این به خاطر این بوده که نمی‌دانسته‌اند.

برگردیم سراغ مباحث فنی. تیم سه گارد راس خود را در عرض چند هفته از دست داد. چطور قرار است با نبودن آرن داوودی، سامان ویسی و فرید اصلانی کنار بیایید؟

اول از همه به آنها خسته نباشید می‌گویم. واقعا متاسفم که این اتفاق افتاد چون هر سه بازیکن، هم بازیکن‌های خوبی هستند و هم اینکه به تیم کمک زیادی می‌کردند. البته گارد راس‌هایی که داریم هم خیلی خوب هستند اما آنها هم خیلی خوب هستند. اتفاق و آسیب‌دیدگی همیشه در ورزش هست و امیدوارم بتوانند با این مسئله کنار بیایند.

مثل 4 سال پیش خودت.

دقیقا. من دو روز قبل از جام‌جهانی 2010 فهمیدم که نمی‌توانم به این مسابقات بروم اما با آن کنار آمدم.

به نظر می‌رسد یکی از گزینه‌های بازی کردن در پست گارد راس خودت باشی. از نظر ذهنی آماده این تغییر پست هستی؟

هرکجا که مربی بخواهد بازی می‌کنم. اگر در این پست بازی کنم قدرت حمله‌ام کمتر می‌شود و باید بیشتر بازی‌سازی کنم اما مشکلی نیست.

در کاپ آسیا نبودی اما تیم ملی قهرمان شد. این خوب است یا بد؟

این عالی است. من هیچ‌وقت نمی‌خواهم وقتی از تیم ملی کنار می‌روم دهم شود. هر تیمی از ایران قهرمان می‌شود من خوشحال می‌شوم چون از خانواده خودم می‌دانم. اگر این قهرمانی در کاپ آسیا به دست نمی‌آمد ممکن بود اتفاقات بدی بیفتد. به بچه‌ها خسته نباشید می‌گویم دستشان درد نکند.

در اردوهای اروپا کمتر از قبل امتیاز ‌آوردی. چرا؟

شرایط اروپا متفاوت است. ضمن اینکه علاوه‌بر امتیاز آوردن در بازیسازی هم شرکت می‌کنم.

خودت از صمد نیکخواه فعلی راضی هستی؟

من نباید این را بگویم اما هستم.

گفتی هدفمان باید این باشد که از گروه صعود کنیم. خودت فکر می‌کنی صمد نیکخواه یکی از 16 کاپیتان برتر دنیا هست؟

این سوال را من نباید جواب بدهم. کارشناسان باید بگویند. من سعی می‌کنم هرچیزی که از من می‌خواهند و هرچیزی را که می‌توانم به بهترین شکل انجام دهم. هرکاری انجام می‌دهم مربی از من خواسته است. اگر خوب بازی می‌کنم مربی خواسته و اگر بد هستم مربی باید بگوید روشم را تغییر دهم. در این سال‌هایی که بازی کرده‌ام نشان داده‌ام که چه کارهایی می‌توانم انجام دهم.

یک جام جهانی را با بدشانسی از دست دادی و حالا در سی سالگی اولین بار به این مسابقات می‌روی. به جام جهانی بعدی هم فکر می‌کنی؟

از امسال، فصل به فصل تصمیم خواهم گرفت. الان می‌دانم که فصل بعد بازی می‌کنم.

کجا؟

چین.

چرا؟

خیلی اذیت شدم. بسکتبال بازی نمی‌کنیم. بازیکن به داور فشار می‌آورد. تماشاچی وارد زمین می‌شود. مسئولان فلان تیم مصاحبه می‌کنند. مسئولان بهمان تیم می‌روند فدراسیون غر می‌زنند. 25 درصد بسکتبال بازی می‌کنیم باقی آن خارج از زمین است. این فایده ندارد.

یعنی از چین راضی بودی؟

کاملا. در چین بسکتبال بازی می‌کنند و برای بازیکن و تماشاچی لذت بخش است.

حتی برای تو که به باخت عادت نداری و آنچا بیشتر باختی؟

من از کاری که خودم آنجا انجام دادم راضی هستم و لذت بردم. برعکس اینجا که بسکتبال سوهان اعصاب آدم می‌شود. یک داور با بازیکن لج است. فدراسیون از یک تیم حمایت می‌کند. چند نفر در فدراسیون از یک تیم دیگر حمایت می‌کنند.

فکر می‌کنی این شرایط قابل تغییر است؟

اگر تغییر نکند بسکتبال ضرر خواهد کرد.

نمی‌خواهی به جای چین به اروپا فکر کنی؟

هرکجا بیشتر پول بدهد می‌روم.

ارسال نظر: