اخبار آرشیوی

این داستان‌نویس همچنین در اشاره به چگونگی نشر فرهنگی بومی و سبک زندگی ایرانی در ادبیات داستانی کشورمان به «نسیم»، گفت: - در دوره‌ای بومی‌نویسی در ایران راوج یافت و نویسندگانی همچون صادق چوبک، غلامحسین ساعدی و ... به گویش‌های بومی، دیالوگ‌نویسی بومی و آداب و رسوم بومی و محلی و باورهای و فرهنگ بومی توجه نشان دادند اما بعدا این مسئله به کلی فراموش شد. - الان نویسندگان ایرانی وارد فضای آپارتمان‌نویسی شده‌اند؛ آپارتمان‌نویسی که مختص تهران است و فضای داستان بر همین فضا سیر می‌کند؛ گمان می‌رود که مدرن شده‌اند در صورتی که این جوری نیست. - نه تنها نتوانسته‌ایم ارزش، باورها و فرهنگ بومی را در فضای داستان‌هایمان وارد کنیم بلکه در برخی موارد دچار تحریف هم شده‌ایم. - در پاره‌ای موارد به فضای بومی گریزهایی زده شده ولی اینکه فرهنگ بومی رکن و اساس داستان نویسنده ایرانی باشد نه اینطور نبوده است. - اینکه داستان نویسنده بر اساس فرهنگ بومی شکل گرفته باشد و دیالوگ‌ها هم بومی باشد، محقق نشده است. - البته باید تاکید کنم که توجه به سورئالیسم، پست مدرن و مدرن منافاتی با پرداخت بومی در داستان ندارد. اینها به عنوان سبک می‌تواند دارای فضای بومی باشد. حتی در پست مدرنیسم ما شاهد بروز و ظهور فرهنگ بومی و محلی هستیم. - علت اینکه ما داستان ایرانی به معنایی که درمورد امریکایی جنوبی مطرح است، نداریم به خاطر این است که جدای از ادبیات کهن ما ادبیات ما وارداتی است. - علیرغم اینکه ما در تاریخ سرزمین‌مان شاهد حوادث و دوره‌های تاریخی بود ه‌ایم اما اینها در هنر و ادبیات ما نمود نیافته است.