اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم»، این عضو هیات علمی جایزه ادبی جلال با بیان این مطلب اظهار داشت: - من سال ششم دبیرستان "خسی در میقات" جلال را خواندم و تاثیرگذاری او بر من مانده است. جلال نثر و سبکی دلنشین داشت و آدم گاه شک می‌کند که داستان‌های او گزارش و روایت‌اند یا داستان. - برای جلال سبک مایه‌ی تفاخر نبود، بلکه او سبک تقلیدی را افتخار نمی‌دانست و نزدیک‌ترین زبان به کلام عادی را برای نگارش برگزید. او کلامی بی‌پیرایه داشت که روش مردمی بودن او هم هست و این موضوعاتی نیست که فقط برای دوره او اهمیت داشته باشد و همیشه موثر است. - دیگر ویژگی جلال این است که اگرچه ما او را داستان‌نویس می‌دانیم، اما او به سفرنامه‌نویسی و نگارش، گزارش و تحلیل هم روی آورده و خودش را به یک سبک محدود نکرده است. - ما به جلال، جلال آل‌احمد می‌گوییم، در حالیکه حق سیادت او را نادیده می‌گیریم. او پیش امام(ره) می‌رود و امام برای نگارش کتاب "غرب‌زدگی" به او پول می‌دهد که جلال پول را به شمس می‌دهد، شمس با آن خانه‌ای می‌خرد و همیشه شمس می‌گفت من این خانه را از امام (ره) دارم. - جلال از تغییر ایدئولوژی هراس نداشت و از حزب توده به "خسی در میقات" رسید و به خانه پدری و معنویتش بازگشت. او نویسنده‌ای وطنی است، خالص و جنس داخلی که اگر بتوانیم چنین سنتی را ایجاد کنیم و پا جای پا او بگذاریم، خوب است. - ما در عرصه‌ رمان در کشور عقب هستیم. نه در قبل و نه بعد از انقلاب، رمانی نداشته‌ایم که جهانی شود. - برخی مجموعه داستان‌های ایرانی ترجمه شده‌اند، اما ما هنوز در کشور فرهیخته و اهل قلمی نداریم که رمانی شناخته شده در جهان نوشته باشد. - باید هزار رمان بنویسیم که 100 رمان آن خوانده شود، 10 رمان آن ترجمه شود و یکی در سطح جهان مطرح شود