اخبار آرشیوی

کدخبر: 541830

دبیرکل نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور و دبیر شورای فرهنگی عمومی در بیانیه‌ای، فرا رسیدن سالروز رحلت امام خمینی(ره) و قیام ۱۵ خرداد را تسلیت گفت/ "با او شکل گرفتیم، با او بزرگ شدیم، با او راه و رسم زندگی را آموختیم و با چشمان او جهان را دوباره نگریستیم"

به گزارش «نسیم»، متن این بیانیه به این شرح است: بسم الله الرحمن الرحیم بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران کز سنگ ناله خیزد وقت وداعِ… خرداد که می‌رسد، دلتنگ می‌شوم. سخت‌ترین و اندوه‌بارترین لحظات زندگی با فرا رسیدن سالروز رحلت امام بزرگوار (ره) در چهاردهم این ماه برایم تداعی می‌شود. خاطره‌ی دردآور و ملال‌انگیز که گویا همه‌ی آرامش حیاتم را می‌آشوبد. شاید نسل‌های بعد از انقلاب، نتوانند حال و هوایی که در آن سال‌ها بر ما؛‌ جوانان اوّل انقلاب حاکم بود ،‌ به خوبی درک کنند. به آن هم که میندیشند شاید آن‌گونه که ما در سال‌های پرورش منش‌ها و شکل‌گیری اندیشه‌ها و جهان‌بینی‌هایمان آن را با همه‌ی تن و جانمان احساس کرده‌ایم و اندوهش را تا عمق وجودمان فهمیده‌ایم،‌ نتوانند عظمت آن‌را دریابند و رسالت انتقال و تبیین عظمت آن دوران طلایی و تکرار ناشدنی برای جوانان، بر عهده‌ی نسل ماست. در سختی‌ها و ناامیدی‌هاو تنهایی‌های روزگار حاکمیت طاغوت بر جامعه، شما جوانی را تصوّر کنید که سرگشته و حیران، دردمند از ستم دستگاهِ دست‌نشانده‌ی ملحدان صهیونیسم،‌ راه نجاتی می‌جست و نمی‌یافت؛ بارقه‌ی نوری را می‌طلبید و نمی‌دید. همدل و هم‌آوایی را می‌خواست و همه‌ی همدلی‌ها و هم‌آوایی‌ها را ناامیدانه، در بند زندان‌های جهنّمی ساواک می‌نگریست؛ دین خدا را ملعبه‌ی دست پلید دستگاه ستم‌شاهی و وطنش را پایمال هجوم و چپاول بیگانگان ملحد بی‌صفت می‌دید؛ دل در سینه‌اش مثل نمک در آب، حل می‌شد. درمانده ،‌ خسته ، در خود شکسته، زخم‌خورده سرگردان خانه‌ها و خیابان‌ها بود. از هر کجا که سوسوی امید و روزنه‌ی نجاتی احساس می‌کرد،‌ به آن روی می‌آورد. و اگر دل دردمندی می‌یافت و جان سرگشته‌ای که به دین و دنیای مردمش عشق می‌ورزید،‌ به آن می‌پیوست و دل به او می‌بست. در چنان روزگاری و آن‌گونه ایّامی که به قول سعدی«سنگ را بسته و سگ را رها کرده بودند » شما حال جوانی را تصوّر کنید که فشار طاقت‌فرسای حاکمیّتِ ستم و استبداد و اختناق دودمان پهلوی ،‌ چه محشری از درد و خشم و اندوه و بی‌پناهی برایش ساخته بود. که ناگاه،‌ در آن خفقان ظلم و جور، به همّت مردی از تبار آسمانیان،‌ پیشوایی از سلاله‌ی پاکان، نادره‌ای برخاسته از متنِ روزگار آخرالزّمان، رهبری در تبعید و دور از میهن، انقلابی عظیم علیه ستمبارگان، بی‌خدایان و ملحدان تاریخ آغاز شد. درست مثل خورشیدی در شب دیجور که ناگهان طلوع کند، مثل سحوری‌خوان روشنی و آزادی که در تاریک‌ترین لحظات شب،‌ آوای دل‌انگیزش برخیزد. حال، شور و اشتیاق و امید و تکاپوی آن جوان را بعد از آغاز صبح پیروزی می‌توانید احساس کنید. نسل انقلاب، نسل ما،‌ زندگی را،‌ جوانی را، جهان‌نگری را، دین و ابدیّت‌سرایی انسان را چنین آغاز کرد، در حالی‌که شانه‌هایشان از تازیانه‌های ستم بیگانه‌مداران سلطه‌گر مجروح بود و چنین شد که دلداده و شیدای معمار انقلاب گردیدند. بزرگ‌مردی که تمام زندگیش را وقف مردمش ساخت، و چشم از مظاهر دنیای ما فروبست و به خاطر احیای دین الهی و حاکمیّت اسلام و آزادی مردمش از یوغ و بند طاغوتیان مسلّط زمانه، خود را وقف راه خدا کرد. زحمت کشید، رنج برد، سختی‌های زندان و تبعید و غربت و محرومیّت را تحمّل کرد، و با هر سختی ،‌ مصمم‌تر ، شجاع‌تر و عاقلانه‌تر ، هدفش را دنبال کرد . در پانزدهم خرداد چهل و دو فرمود: هنوز یاران من در گهواره‌ها هستند. به نسلی اشاره کرد که بعدها با رهبری او به پیشواز شهادت و قیام و مجاهدت شتافتند. و او با چشم بینای الهی خویش، به خوبی از سیر تکامل انقلاب آگاهی داشت و فرصت‌ها را می‌شناخت و نقاط عطف را به خوبی زیر نظر داشت. پاره‌ی تنش، مصطفایش که به خاک رفت، فرمود: این مصیبت، از الطاف خفیّه‌ی الهی است. و همان‌گونه بود که آن بزرگوار فرموده بود. با مجالس ختمِ پاره‌ی تن او انقلاب آغاز شد. و نسلی که دل‌سوخته و ناامید و محروم مانده به انتظار طلوع ستاره‌ای بودند،به سحر و روز روشن پیروزی رسیدند. و همه‌ی دل و جان به او سپردند. چه کسی به او دل نسپرد؟ همه دوستش داشتند؛ مثل پدری مهربان،‌ شجاع، قاطع، عادل، خدامحور، عارف، آگاه، همه‌ی محرومان را به قیام علیه ملحدان و جبّاران فراخواند. ما با او شکل گرفتیم. با او بزرگ شدیم. با او به خویشتن خویش دست یافتیم. با او راه و رسم زندگی را آموختیم. با چشمان او جهان را دوباره نگریستیم. به وسیله‌ی او و اولیای الهی او و خدای او، عاشق این راه شدیم. او به ما آموخت که چگونه راه ابدیّتمان را بیابیم، چگونه به حقایق عالم چشم بدوزیم، و دیده از نامردمی‌ها فروپوشیم. او به ما آموخت تا فقط سالک راه پروردگارمان باشیم و منتظر ظهور امام معصوممان و مجاهد و پرتلاش در جهت آبادی دین و دنیای هم‌وطنان و هم‌نوعانمان قدم برداریم. چنین است که اندوه رحلت آن سفر کرده‌ی ملکوت، اندوه دائم حیات ماست. این‌گونه است که سالروز وداع او ،‌ سخت‌ترین و دردناک‌ترین و اندوه‌بارترین روز زندگی ماست. چهارده خرداد، یادآور فراق اوست. آری براستی باید همراه با این غزل شورانگیز سعدی شیراز ،‌ بیاد او و آن‌همه مهربانی و خیرخواهی و بزرگواری‌اش گریست و خواند: بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران کز سنگ ناله خیزد وقت وداعِ ... منصور واعظی
ارسال نظر: