اخبار آرشیوی

کدخبر: 608215

داوود امیریان، نویسنده: اینکه داستان مذهبی رونق ندارد بخاطر این است که نویسنده به آن باور ندارد و برای اسم و رسم و پول و اینکه بگویند فلانی هم مذهبی هست نوشته شده است/ داستان‌نویس باید فضول دوست‌داشتنی باشد، تجربه کسب و سفر کند و بنویسد

به گزارش خبرنگار «نسیم»، داوود امیریان نویسنده در نشست روز گذشته عصرتجربه بنیاد ادبیات داستانی ایرانیان افزود: - دلبستگی زیادی به سینما ندارم. در آثارم از نماد استفاده نکردم. نماد باید در داستان پنهان بماند. من نیاز مخاطب را در نظر می گیرم، مخاطب باید از کتابی که می خواند لذت ببرد.باید برای مخاطب بنویسیم و از کلمات سخت فلسفی و مضامین پیچیده در آثار کودک نوجوان استفاده نکنیم. - برای کودک به زبان کودک بنویسیم .در مورد هر موضوعی که می خواهیم بنویسیم شناخت کامل به موضوع و مخاطب شناسی از اهمیت خاصی برخوردار است. تیزهوشی در نویسندگی لازم است. ما می توانیم خاطرات خود را امروزی کنیم، با استفاده از ابزار اگر افسانه بازنویسی شود نیاز مخاطب را برطرف می کند. - طنز از ظرافت می آید. اکثر جوک‌هایی که گفته می شود طنز موقعیت است و فارغ از توهین یک پس زمینه راجع به هر قومیتی داریم. به همین دلیل سریع می خندیم و موقعیت اتفاق می افتد. طنز یک موقعیت بسیار مناسب‌تر است. در نوشتن لحن و نثر کلامی باید خوب باشد، لحن داستان با مقاله باید متفاوت باشد.جلال آل احمد نثر خوبی دارد اما ایرادش این است که نثر و داستان یکی است که خوب نیست. - کتاب پابرهنه‌ها بسیارنثر و ریتم مناسبی برای داستان دارد، خواهش می کنم این کتاب را نویسندگان نوقلم تهیه کرده و از روی آن مشق بنویسند چون بسیار موثر خواهد بود. کتابی را که من بعد از خواندن پابرهنه ها نوشتم تحت تاثیر لحن و نثر دولت آبادی است. آقای محمدعلی علومی هم خوب می نویسد و دارد صاحب سبک می شود و یا احمد محمود لهجه می دهد به کار و کلمات را می کشد و این تیز هوشی می خواهد. - در روز رحلت امام خمینی (ره) ریس جمهور وقت پاکستان لابلای جمعیت گم شده بود بعداز آن خودش را رسانده بود چهارراه لشگر و بعد با هر کسی که انگلیسی حرف می زده کسی نمی دانسته و وقتی می گفته من ریس جمهورم مسخره اش می کردند و فکرمی کردند یک افغانی است و....تا اینکه در نهایت با سفارت تماس می گیرند و خودش حرف می زند و می آیند و می برند. می خواهم بگویم در شرایطی که مردم همه عزادارند و گریه می کنند یک طنزی هم اتفاق افتاده است.اگر بخواهید با طنز کلامی طرف مقابل را بخندانید لوس می شود و طرف بیشتر عصبانی می شود. - در زندگی پیامبر(ص) و امام علی (ص) سایر ائمه هم طنز وجود دارد. برعکس تصویری که به مانشان می دهند. شوخی و طنز مذهبی هم می شود نوشت. - جنگ که پر از کشت و کشتار و خشونت است اگر بتوانی طنز بنویسی هنر است. در طنز حرمت ها باید رعایت شود. من با روحانیون هم شوخی کردم. اگر ظرافت به خرج بدهید باعث توهین به کسی نمی شود. ما انسانها، همه خاکستری هستیم با هر کسی می توانید شوخی کنید به شرطی که حرمت ها حفظ و به کسی توهین نکنید. من طنز هتل ناجا را نوشتم و با اینکه یک کار انتقادی هم بود چون درست بود در جشواره نیروی انتظامی جایزه هم دادند. - یک داستان نویس باید فضول دوست داشتنی باشد و تجربه کسب کند،سفرکند و مطالعه کند و بنویسد. کاربرای کودک بسیار سخت از بزرگسال است باید جذابیت داشته باشد .کتابهایی که نوشته شده اند بعضا کمتر خوانده می شوند چون کودک نمی تواند با کتاب ارتباط برقرار کند. - اینهایی که در مطبوعات و روزنامه ها طنز می نویسند، ژورنالیستی و مقطعی است و من نمی پسندم. داستان طنز این نیست که مخاطب را به قهقهه بیندازی. اینگونه هم نیست که مدیران برای ما تصمیم بگیرند ما هر کاری می کنیم مسولش خودمان هستیم. کارمان اگر خوب نباشد فراموش خواهیم شد. نویسنده باید کار خودش را کند و از انتقاد نهراسد. آقای رضا رهگذر می گفت انتقادهارا از یک گوش بگیر و آن بخش که درست است و به دردت می خورد بگیر بقیه را بریز دور. - فاصله تراژدی و طنز خیلی باریک است. اگر بنشینم ادای حزب اللهی هارا در آورم ریاکارانه است. باید شفاف باشیم، شفاف بنویسیم و اگر دروغ بنویسیم مخاطب می فهمد اما کسانی را داریم که بخاطر پول و اسم و رسم کتاب مذهبی نوشتند که این چیزی جز ریاکاری نیست به آنچه که اعتقاد و باور داریم. اینکه داستان مذهبی رونق ندارد بخاطر این است که نویسنده به آن باور ندارد و برای اسم و رسم و پول و اینکه بگویند فلانی مذهبی هم هست نوشته اند. در خصوص جبهه و جنگ هم همین است. - کسی که وارد نویسندگی و حوزه هنری می شود دوست و دشمن زیاد پیدا می کند،حسادت ها فراوان می شود نویسنده باید خود را آماده پذیرش انتقادات کند و پای کار اعتقادی خود بایستد و دفاع کند. ما نویسندگان در عین رقابت دوست هستیم اما دعوای ما سر داستان و نویسندگی است.
ارسال نظر: