اخبار آرشیوی

کدخبر: 615726

فرهاد حسن‌زاده در نشست عصر تجربه: در غرب انگار همه حرف‌ها زده شده و سوژه ای نیست بنابراین از تکنیک استفاده می‌کنند؛ به اندازه کافی داستان داریم نمی‌توانیم خیلی دنبال تکنیک باشیم مگر سوژه خیلی خاص باشد/ تکنیک‌هایی که بعضی نویسندگان ما استفاده می‌کنند یک وصله ناجور است

به گزارش خبرنگار «نسیم»، نویسنده‌ رمان هستی در بخش‌های دیگری از اظهارات خود در نشست عصر تجربه که عصر روز گذشته در بنیاد ادبیات داستانی ایرانیان برگزار شد، گفت: - پنجمین فرزند یک خانواده هفت نفره هستم که هیچ کدام اهل مطالعه نبودند. هرکدام از این افراد می توانند سوژه ای متفاوت برای این حرفه شوند. عضو تئاترکانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شدم و اولین کارم نمایشنامه نفرین آهو بود که یک هفته اجرا شد و مشوق نویسندگی من شد. سال 59 بدلیل جبهه و جنگ از ادبیات دورشدم. سال 70 اولین هم رمان روباه و زنبور را نوشتم. - خلاقیت مساوی با نگاه متفاوت داشتن پدیده هاست. با خودم عهد بسته‌ام که کارهای تکراری نداشته باشم و متفاوت باشند. - فکر می کنیم یک نویسنده، خداوند مطلق اثرو کتاب خود است اما در واقع نویسنده راوی یک داستان در ماجراست که می تواند مخاطب را در اثر خود مشارکت دهد. بهتر است مخاطب در نگارش کتاب دخیل باشد. کسی که خوب می تواند سخنرانی کند معمولا نمی تواند خوب بنویسد. - کشور ما فرهنگهای متفاوتی دارد. مخاطب دوست دارد با فرهنگها ، خرده فرهنگها و آداب و رسوماتی که وجود دارد را بشناسد. بعضی داستانها خاص یک منطقه هستند. عمده کارهایی که در خصوص یک منطقه خاص و بومی را که من خواندم کارهای نچسبی بودند. یک نویسنده باید خودش را به شخصیت داستان نزدیک کند و از دریچه چشم شخصیت به آن نگاه کند. در نوشتن هر چه که جلوتر می رود خود را جای شخصیت بگذارد. - رمان جدیدی را که در حال نوشتن آن هستم و حدود هفتاد درصد آن آماده است 50 شخصیت دارد. بخاطر اینکه شخصیتها از دستم در نرود برای همه آنها شناسنامه طراحی کردم. این شناسانامه در داستان استفاده نمی شود اما بخاطر اینکه داستان را درست بتوانم انتقال دهم موظفم این کار را انجام بدهم، علایق، ویژگیها، خصوصیتها و تکیه کلام شخصیت‌ها را در شناسنامه نوشته ام. رمان هستی هم این گونه بود. من فرزند دختر ندارم اما دختران استقبال کردند و برای آنها جذاب بود. - در زندگی عادی اتفاقی می افتد مثل سیل یا زلزله و روند را بهم می زند. داستان از وضعیت عدم تعادل بوجود می آید .جنگ هم همینطور بود، وقوع جنگ برای هرکدام از ما داستانهای متنوعی را بوجود آورد. خاطرات رزمنده‌ها برای داستان نویسی جنگ منبع خوبی برای نویسندگانی است که می خواهند رویکرشان دفاع مقدس باشد. حدود هشت مورد از آثارم در مورد و مرتبط با جنگ است ،دررمان مهمان مهتاب و هستی خانواده های مهاجر و آسیب دیده را با یک رویکرد متفاوت نوشته ام. - در غرب انگار همه حرفها زده شده و سوژه ای نیست بنابراین از تکنیک استفاده می کنند و سوژه های قبل را به زبانی دیگر مطرح می کنند اما ما به اندازه کافی داستان داریم خیلی نمی توانیم دنبال تکنیک برویم مگر اینکه خیلی خاص باشد که بصورت مدرن درآید و حرف ویژه ای بزند. تکنیک هایی که بعضی نویسندگان ما استفاده می کنند پیداست که یک نوع وصله ناجور است و به داستان نمی چسبد. - آقای بایرامی داستانی نوشته که در دهه بیست می گذرد و خود آن فضارا تجربه نکرده است براساس مطالعه و شنیده ها نوشته است .فکر می کنم نویسنده جوان اگر بخواهد می تواند براساس شنیده ها و مطالعات خود داستانهای خوبی بنویسد. - یکی از سختی های کار کودک نوجوان این است که از خودت جدا شوی و نزدیک دنیای کودکان شوی.متاسفانه بعضی نویسندگان ما نزدیک نمی شوند و تن به نزدیک شدن نمی دهند. عنصر طنز، عشق و زبان کمک می کند که نوجوان با اثر ارتباط برقرار کند، شخصیت داستان کودک نوجوان باید بتواند همذات پنداری کند و هیجان بیافریند. گاهی وقتها به مدارس رفته و یا در اتوبوس با بچه ها حرف می زنم ویا کنار آنان می ایستم و حرف آنها را گوش می دهم تا دغدغه و علایق آنها از نزدیک آشنا بشوم. - هر سوژه داستانی می تواند دست نویسند را بگیرد و به سمت نوع روایت داستان ببردکه چگونه داستان را روایت کند. توصیف گاهی لطمه می زند گاهی هم کمک می کند به فضاسازی داستان، در رمان هستی من از چاشنی طنز استفاده کردم برای اینکه تلخی آن فضارا برای نوجوان امروز بگیرد. ما در طنز بیشتر مجاز هستیم و دستمان باز است که بی پرده بگوییم و مخاطب را سرذوق بیاوریم که بخواند و هم اینکه تابو شکنی کرده باشیم،گاهی اقتضای داستان ایجاب می کند بی پرده بنویسیم. - در کشور ما جوری است که افراد از شغل خود راضی نیستند اما من علاقه ام به نویسندگی است و از نویسندگی تامین معاش می کنم، مستاجرم و از کارم راضی هم بودم و لذت می برم ما باید کاری بیافرینیم که مخاطب داشته باشد. - جامعه ما نیاز به آثار طنز دارد .ما طنز گزنده و تلخ هم داریم هرچه به فکاهه نزدیک تر شود از عمق آن کاسته می شود و تاثیر نخواهد داشت. اثری ماندگار خواهد بود که بر اساس موقعیت شکل بگیرد. - یک نویسنده برای نگارش کتاب باید از نگرش طنز برخوردار باشد. اگر نگرش طنز نداشته باشد نمی تواند به نگارش طنز بپردازد باید نگرش طنز خود را تقویت کند. - نویسندگی در کشور ما به عنوان حرفه و شغل نیست که جای تاسف دارد. کسی به شکل حرفه ای از نویسندگی امرار معاش نمی کند. نویسندگی شغل دوم و سوم محسوب می شود در حالی که در سایر کشورها نویسندگان از امکانات خوبی برخوردارند . - قدمت ادبیات درکشورهای دیگر دویست سال و در ایران از دهه چهل شروع شد و هنوز در مقطع ابتدایی خود قرار دارد که البته کم کاری نویسندگان هم دخیل بوده است. یکی از تجربه های نوشتن شعر خواندن است که من می خوانم که تخیل را گسترش می دهد و نویسنده را به کشف های زیادی می رساند. ،شعر ذهن نویسنده را تقویت می کند تا بتواند داستان خود را خوب بنویسد. - برگرداندن زبان ادبی به زبان های دیگر دشوار است. کار آقای مرادی کرمانی به 15 زبان دنیا ترجمه شد اگر ترجمه ها مستدام باشد و ارتباط باناشران بین المللی باشد ادبیات ایران پیش می رود.
ارسال نظر: