اخبار آرشیوی

کدخبر: 619633

مصطفی جمشیدی در نشست عصر تجربه: کسانی مثل صادق هدایت با بودجه دولت خارج رفتند تا معرفت فرهنگی به جامعه تزریق کنند که متاسفانه موضوعاتی مثل بوف کور تزریق شد؛ این نابلدی یک روشنفکر است/ من ادبیاتی را می پسندم که در خدمت الهیات باشد

به گزارش خبرنگار «نسیم»،‌این نویسنده در نشست عصر تجربه که عصر روز گذشته در بنیاد ادبیات داستانی ایرانیان برگزار شد گفت: - نوشتن و سفرکردن کوچکترین خاصیتی که می تواند داشته باشد این است که لوکیشن های ماندگار و جاودانه خلق می‌کند که در ذهن یک فرد می ماند و می تواند داستان شود . 25 سالم بود که داستان نویسی را شروع کردم. - کتابهایی که جز مفاخر هستند جنبه یادمانی دارند و در سودای سود، کسب و کار چاپ نمی شوند.امیدوارم به دلیل مشکلات مالی که فرهنگ ما پیدا کرده حل بشود. - پیش از دانشگاه به سربازی رفتم و در منطقه دور دستی از خانواده بودم. مجبور بودم با خانواده نامه نگاری داشته باشم و این باعث شد قریحه نویسندگی درمن رشد کرد. بزرگانی مثل امیرحسین فردی در ابتدای داستان نویسی کمکم کردند. - متاسفانه به نظر می رسد رسانه ها و بخصوص تلویزیون در جهان مخاطب ادبیات را به سمت سطحی سوق داده اند و همینطور نویسندگانی که بسنده می کنند به چند شخصیت و چند رویداد. مهمترین عامل زمان نوشتن، حقیقت و رعایت عناصر زیبایی شناختی هنر است که در همه هنرها یکسان است. خیال یکی از مولفه های رمان نویسی است. - در رمان های دفاع مقدسی هرچقدر جراحت های جنگ بیشتر باشد به سمت زیبایی شناسی زندگی ،لحظات انسانی و مولفه هایی مثل مودت و صلح نزدیک می شویم. یکی از گرفتاری های ما این است که آثار برخی نویسنده ها به سیاه نمایی تبدیل می شود . الان دچار پوپولیزم مدرن شده ایم و این در حالی است که یک زمانی از پوپولیست می نالیدیم، گرفتاریها در فرهنگ زیاد است. باید مواظب نویسنده آرمانگرا بود و سانسور را برای همین گذاشته اند. البته ابتدا نویسنده خود باید مواظب خودش باشدو نباید این جهان را تعمیم بدهد به دیگری وقتی آرمانگرا می شویم اول خودمان به آثار خودمان خوب نگاه کنیم. - متاسفانه سینما بر ادبیات تفوق پیدا کرده و همه کار دولت یازدهم هم سینما شده است. به دلیل توجه و علاقه شخصی و عشق خودم به فرهنگ شیعه دو سه رمان مرتبط با فرهنگ شیعه نوشته ام. - ادبیات سهل الوصول مخاطب را نا دیده می گیرد و نقشی را برعهده نمی گیرد و از این مسولیت مهم فاصله می گیرد. داستان نویسی چیزی جز شخصیت پردازی نیست. شخصیت را باید درست طراحی کنیم و روانشناسی و تخیل فردی باید قوی باشد. داستان نباید قربانی رئالیزم شود، رمان نویسان امروز فقط به چند قهرمان و واقعه توجه دارند وبه زیبایی شناختی آن توجه ندارند. - متاسفانه قصه نویسان و فعالان محدود ادبی داریم. قصه نویسان ما رضا امیرخانی،بایرامی و جلال آل احمد هستند حافظ هم یک اتفاق بود.در حوزه نقد ادبی و داوری عجول هستیم،در حوزه تدریس هم همین است. - وظیفه دانشگاه تخصیص بودجه به کتاب و انتشار هم هست رمانهای خوبی را می تواند با تخصیص بودجه منتشر کند. - در زمانی که ساحت انسانی در تهدید و حیات انسانی رو به زوال بود کسانی مثل صادق هدایت با بودجه دولت به سفر خارج رفتند که معرفتهای فرهنگی را به جامعه تزریق کنند که متاسفانه موضوعاتی مثل بوف کور را تزریق کرد که مطابق فرهنگ ما نیست و این نابلدی یک روشنفکر است. - متاسفانه ادبیات خودمان را قربانی ادبیاتی می کنیم که در وهم شکل گرفته است. من ادبیاتی را می پسندم که در خدمت الهیات باشد، ادبیاتی که مروج نهیلیسم و انحطاط باشد و عنصر اخلاق را حذف کند را نمی پسندم. - رمان نوشتن فخر نیست،رمان ساحت مندرسی دارد. رمان نوشتن ما ایرانیها مانند سینمای هند است. به حکایت های مفصل و بیشتر علاقه داریم. رمان عامه پسند شرافت پیدا کرده و در مقابل رمان فاخر و اساسا نثر فاخر فراموش شده شده است. امروزه رمان تاثیرگذار نوشته نمی شود. رمان وقایع نگاری یک زندیق را شش ماه پیش نوشته ام اما کمتر کسی از آن خبر دارد که چنین کتابی منتشر شده است. روشنفکران نسبت به آثار من توطئه سکوت دارند. - بعد از دولت سازندگی تا الان که دولت اعتدال است کارفرمایان رفتار مناسبی با من نداشته اند و موقعی به خود می آیند که نویسنده ها به غرب می روند. اولین جایی که بامن به احترام رفتارشده بنیاد ادبیات داستانی ایرانیان است. احسان عباسلو نیز در بخش‌هایی از این نشست افزود: - جریان ادبی کشور ما جریان سالمی نیست چون جریان نقد سازنده نداشتیم و معرفی کتابها دست کسانی رفته که هر کدام خط و خطوط خود را رفتند. حتی نشست های انتقادی هم که داریم خیلی‌ها خبر ندارند و ساپورت رسانه ای نمی‌شوند. یک جریان انتقادی سالم باید هماهنگ حرکت کنند اما ما هر کدام خود را صاحب ایده و عقیده می دانیم و طبیعتا آثارمان هم مغفول مانده است. - بدلیل نبودن نقد درست به سمت توهین کردن می رویم.تا وقتی که نقد سالم نشود داستان رشد نمی کند و فاصله بین نویسنده و مخاطب ایجاد می شود. برخی برنامه های تلویزیونی مانند 90 توهین و به سمت پرده دری است - امیدوارم به جایی برسیم که جریان نقد سالمی داشته باشیم. نقد باید با شماتت تفاوت داشته باشد و متاسفانه ما شماتت می کنیم و طبیعی است که هر بچه ای را هم شماتت کنید جلوی شما خواهد ایستاد.
ارسال نظر: