اخبار آرشیوی
نشست "آهنگران به مثابه یک رسانه تمام عیار"/۳- دکتر کوثری، استاد ارتباطات دانشگاه تهران: آهنگران در زمان جنگ یک ژنرال فرهنگی بود/ باید به چهرههای جنگ برگردیم و در مورد آنها سنگ تمام بگذاریم/ مستند "آخرین روزهای زمستان" نگاه جدیدتری به چهرههای جنگ دارد
به گزارش خبرنگار «نسیم»، دکتر مسعود کوثری در بخشهای دیگری از این نشست که ظهر امروز در محل دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار شد، افزود: راجع به کتابی صحبت میکنیم که اگر دیر آمده ولی خوب آمده است. یکی از موضوعات مهم جنگ، تاریخ فرهنگی آن است. سعی شده است کتاب در بهترین شکل عرضه شود. جای چنین کتابی واقعا خالی بود. در مورد جنگ هم همواره چیزی در خور در حوزههای فرهنگ و هنر در مورد جنگ انجام نشده است. غیر از حوزه هنری که آثاری را در این زمینه منتشر کرده است. مسأله فرهنگی را باید خوب قالببندی و عرضه کرد. چسبیدن به کسی که فرصت و ارادهای برای مصاحبه و پاسخ دادن به سوالات ندارد، کار دشوار و سختی است و مشقت آن روشن است. آدم باید از خود گذشته و تحمل بالای وایمان داشته باشد. این کار در اثر ایمان عوامل آن به نتیجه رسیده است. دوستان میتوانستند در این سه سال کار دیگری انجام دهند که درآمد مادی خوبی داشته باشد اما سراغ این کار آمدند. وی در ادامه گفت: کتاب از وجوه مختلف قابل تقدیر است. یکی از چهرههای شاخص فرهنگی دورههای اخیر، آهنگران بوده است به همین دلیل روشن کردن چهره او مهم است. باید خاطرات امثال این افراد
منتشر شود. به نظرم در این مورد کار بزرگی انجام شده است؛ چهرههای فرهنگی در جهان، ستارههای یک فرهنگ محسوب میشوند و باید از آنها استفاده شود. با توجه به اینکه 20 سال از جنگ میگذرد کسی نیست بگوید صحبتهای جنگ و شخصیتهایی مانند آهنگران هستند یا نه؟! حتی در مورد شهدای بزرگ هم به این شکل است و خیلی توجه بزرگی به آن نشده است و کتاب کاملی منتشر نشده و اگر هم بوده، ناقص و در کمترین سطح فنی و کاغذ و امثالهم بوده است. کوثری با بیان اینکه سازمانهای متولی فکر میکنند خیلی کارها کردهاند، گفت: در حالیکه کار مناسب و در شان افراد بزرگی مانند آهنگران انجام نشده است. آهنگران در زمان جنگ یک ژنرال فرهنگی بود. به نظرم باید به چهرههای جنگ برگردیم و در مورد آنها سنگ تمام بگذاریم. مثلا مستند "آخرین روزهای زمستان" کار جدیدی بود که نگاه نوتری به چهرههای جنگ دارد. وی افزود: آهنگران نوحهخوان به معنای کلمه نیست بلکه ورای اینهاست. در جنگ این نوع نوحهخوانی(آهنگران و کویتیپور) اهمیت داشت و باعث میشد ارتباط عاطفی و رابطه مردم با جنگ برقرار شود. مردم باید تهییج شده و در جبههها حضور یافته و آماده شهادت میشدند. آماده کردن آدمها
برای چنین فضایی بسیار مهم است. وی گفت: افرادی مانند آهنگران و کویتیپور بودند که جامعه را برای یک کار مهم تهییج میکردند. نکته بعدی هم آیین و مناسب شهادت است که انسانها دوست دارند در لحظه شهادت آماده باشند و کسی برای آنها دعا بخواند و قشنگترین آمادهسازی برای این کار، نوحههای آهنگران و کویتیپور بود. به نظرم بسیاری از رزمندگان منتظر چنین نوحههایی بودند که وارد خطر جنگ شوند. این چیزی است که برای مناسک شهادت، قوت قلب میداد. کوثری در ادامه افزود: کارهای آهنگران هم نوحه هست و هم نیست، هم سرود است و هم نیست. آهنگران بعد از جنگ هم در قالبهای موسیقیایی کرده است و اگرچه ارزشمند است اما مانند کارهای سابق او نیست و حال و هوای سابق را ندارد، دقت در انتخابها برای کتاب و نحوه مایه گذاشتن برای این کار قابل توجه است و باید به آن پر و بال داد. من به این فکر افتادهام که برای این موضوع مستند بسازم. آهنگران به دلیل پروازهای متعدد، ذهنش درگیر و به هم ریخته است و طبیعی است که نتواند یکجا بنشیند و مصاحبه کامل ارائه دهد و با خودش در ستیز است. این کار شروع خوبی بود. استاد ارتباطات دانشگاه تهران با اشاره به نوحه های آهنگران
گفت: نوحه آهنگران، ملموستر، نزدیکتر و تودهای تر از نوع سنتی است. نوعی نوحهخوانی ممزوج از اشخاص مختلف است. متنها گاهی در این کتاب پیش و پا افتاده است اما حقیقت در شکل ملموس آن است. نوحه آهنگران قابل زمزمه است. یک نوع فخیم بودن در نوع اجرا دیده میشود. به نظرم این مورد قابل تحقیق است و روی آن باید کار شود، این کتاب فقط بحث نوحهخوانی نیست. دقت انتخاب، نحوه تلاش برای کارها قابل توجه است. در ا شعار اسم آدمها و مکانها را میشنویم. نوشتن تاریخ فرهنگی مستلزم فاصله گرفتن از جنگ است. باید به موضوع آن طور پرداخت که وجود داشته است.