اخبار آرشیوی
نشست معرفی و نقد کتاب درختان تبعیدی/ ۲- قزوه: ادبیات افغانستان خدمت بزرگی به ادبیات فارسی کرده است؛ داشتههای فرهنگ این کشور خیلی بیشتر از داشتههای اقتصاد و سیاستش است
به گزارش خبرنگار «نسیم»، قزوه در بخشهای دیگری از اظهارات خود در این مراسم که عصر روز گذشته در محل فرهنگسرای اندیشه برگزار شد، ضمن اعلام این مطلب افزود: یکی دو قرنی است که بر اساس تقسیمات، ایران و افغانستان از هم جدا شده است . ما فرهنگ یکسانی داریم و شناسنامه های فرهنگی مان یکیست. در میان قله های شعریمان در میان بزرگان شعری 4 یا 5 شاعر بزرگ به عنوان بزرگترین قله شعرفارسی داریم. سعدی و فردوسی است که هنوز در نقشه ایران جا میگیرند. مولانا که زاده سرزمین بلخ است و بعد حافظ. و صناعی هم که در خط سیر ادبیات فارسی جایگاه ویژه ای دارد و شعرهای زیادی می گوید و نقش زیادی در سبک عراقی دارد، چهره بزرگی در سرزمین افغانستان است. مولانا اگر امروز زند بود باید میرفت و شناسنامه افغانی میگرفت ولی او یک شناسنامه جهانی دارد. علی محمد مودب هم کسی است که در جغرافیای مشترک افغانستان و ایران قرار دارد و اگر بخواهد شناسنامه دیگری بگیرد باید یک شناسنامه افغانی بگیرد. می توان گفت ضیاء قاسمی هم افغانی و ایرانی است مثل علی محمد مودب و یکی هستند و جدای از هم نیستند. این شاعر در ادامه گفت: الان هم اگر بخواهیم این بررسی را داشته باشیم
باید بگویم شعر افغانستان و شعر تاجیکستان می توانند سهیم باشند. در خصوص اتفاقاتی که در حوزه مبارزه با استعمار میافتد که هم فرهنگی است و هم سیاسی باید با هم تعامل داشته باشیم چون دیدگاه های مشترکی داریم. اینها هم دارند با فرهنگ استعمار مبارزه می کنند و اینجا که وقتی با هم شدند دیگر شناسنامه و پاسپورت معنا ندارد و این یعنی فرهنگ و مرزها را می شکند. قزوه فضای کلی این کتاب را یاس و اندوه توصیف کرد و افزود: اگرشعر امروز افغانستاان را بررسی اجمالی کنیم میبینیم که رشیدترین شاخهها و شیرینترین میوه ها را داده است. شعر ایران و افغانستان خیلی بهم نزدیک شده اند. ما باید از آن استفاه کنیم. این کتاب نسبت به کتابی که 20 سال پیش راجع به شعر افغانستان چاپ شده، مدرن تر و امروزی تر است و کیفیت خوبی دارد و طرح جلد خوبی دارد که را ممتاز می کند. پشتوانه شعر افغانستان شاعری مثل مولانا است. مولانا در اوج تخاصم مغول ها شعر شاد می گوید و نسخه تجویز می کند برای جامعه. در این کتاب روح غم و یاس و ناامیدی هست و این باید تغییر کند. همچنان که مولانا غم بزرگ را داشت ولی در آن شرایط از غم و اندوه نمی گوید. راه این نیست که غم را نشان دهیم
باید راه را با شادی توامان کرد و نشان داد باید بارانی ببارد که نهایت به روشنی برسد. خط سیر شعرها در این کتاب غم و اندوه و فضای تبعید سایه اش در این کتاب سنگین است و به نظرم بیشتر این شاعران شاعران مهاجر هستند تا تبعیدی. هرچند لفظ تبعیدی را قبول ندارم و نمیدانم چرا این اسم انتخاب شده است. قزوه با بیان اینکه در این کتاب شاعرانی شعر دارند که 20 سال در ایران بودند و قیصر امین پور و سید حن حسینی را دیدند، گفت: افغانستان هنوز در چشم مردم ایران بد تعریف میشود در حالی که من میدانم افغانی هایی آمدند و درجنگ ایران شرکت کردند و شهید شدند. اگر در باره اشتراکات شاعران افغانی فیلم بسازیم و کتاب چاپ کنیم می تواند نگاه مردم ما را عوض کند. شاعران هستند که مشکلات را می توانند برطرف کنند. این کتاب معرفی فرهنگ افغانستان هست و هر چه از این کارها بشود خوب است. با نگاه فرهنگی باید جلو برویم و تعریف دو کشور از همدیگر بر مبنای فرهنگ باشد نه سیاست. ادبیات افغانستان خدمت بزرگی به ادبیات فارسی کرده است. الان عدهای می گویند تاجیکستان چرا ادعا کرده است پایگاه فرهنگ و ادبیات زبان فارسی است. به نظرم این ادعا اشکالی ندارد هر چه باشد به
نفع دو کشور است. وی در انتهای سخنان خود گفت: داشته های فرهنگ افغانستان خیلی بیشتر از داشته های اقتصاد و سیاستش است. اگر حق این کتاب بخواهد اداشود باید جلسات بیشتری گذاشته شود. به نظرم باید آقای حداد عادل در فرهنگستان ادب باید برای این کتاب مراسم بگیرد و از گردآوردگان آن تجلیل به عمل بیاورد. من با شاعران افغانی حرف زدهام و آنها گفتند که ما انقلاب و مردم ایران را دوست داریم ولی مردم ما را تحویل نمی گیرند.