اخبار آرشیوی

کدخبر: 648773

مراسم شب شاعر/۱- میرشکاک: یکی از مهم‌ترین هنرهای عباس باقری، استفاده از عناصر زیست محیطی و بومی است/ شعر عباس باقری قابل ترجمه به زبان‌های دیگر است/ شاعرانی که بتوانند طبیعت را به نماد تبدیل کنند اندک بودند

به گزارش خبرنگار «نسیم»، میرشکاک در مراسم شب شعر شاعر در ادامه صحبت های خود افزود: عباس باقری نماینده زنده شعر جنوب است به معنی جغرافیا، اساطیر و فضایی با رویکرد بومی گرایی و سمبولیزم. این نهضت با نیما شروع شد نیما اولین کسی است که فضای پیرامونی خود را وارد شعر می کند. اغلب شعرهای وی زادبومش فضای مازندران و شمال با واژه های خاص است. پیش از نیما ما کسی را از شعرهایش نمی فهمیم که زادبومش کجاست کجا زندگی می کند و از طبیعت پیرامونش چه تاثیری می گیرد، از جمله کسانی که از رویکرد نیما استقبال کردند منوچهرآتشی بود. وی گفت: از قبل از انقلاب و دهه ای که منجر به انقلاب شد ، دهه 70 شعرهای عباس باقری در نشریات چاپ می شد، که گاهی ما افتخارپیدا می کردیم بخشی از آثار ما نیز در کنار حضرت باقری چاپ شود . شعرهای باقری نشان داد مستعدترین کسی است که می تواند این رویکرد را دنبال کند و با استفاده از عناصر زیست محیطی و طبیعت پیرامونی خود حرفهایش را غیر مستقیم بزند و از عناصر بومی بصورت نماد استفاده کند، این یکی از مهمترین هنرهای عباس باقری است. میرشکاک با اشاره به کارهای آخر باقری گفت: توانمندی شاعر در بیرون کشیدن نماد از عناصر طبیعی و یا تبدیل عناصر طبیعی به نماد همچنان نمایان است، من آخرین مقاله ای که درباره باقری و آثارش نوشتم را برای کنگره ای که در زابل برگزار شده بود فرستادم. این شاعر با بیان اینکه واژه ها در شعر باقری دگردیسی پیدا می کندو جابجا می شوند گفت: این توانمندی است که اغلب شعرای ما به آن بی اعتنا هستند ویا بهره ای ندارند،شاعران گذشته ما همین کار را می کردند، با واژه هایی که از درساحت عشق مجازی چشم و ابرو خط و خال ، همه اینها را آوردند بردند به سمت ساحت عشق حقیقی، که این کار توسط نیما و آتشی و باقری و بقیه بوم گرایان شعر معاصر با عناصر طبیعی انجام شده است. میرشکاک گفت: حادثه هنگامی در زبان اتفاق می افتد که سخنی نگویید و و سخن دیگری مدنظر نداشته باشید هرگاه شعرمستقیم با مخاطب در ارتباط باشد حتما بعداز گذشت چند سال یک دهه یا بیشتر، همه شعر فرود می آید و مخاطب به شعر پشت می کند.توانمندی شعر آنجایی بروز می کند که هر مخاطبی بتواند یافت و دریافت و منش جمعی جامعه اش را در شعر متجلی ببیند. وی افزود: همان گونه که آیینه هیچ تصویری از خود ندارد و آیینه ساز اولین کسی است خود را درآن می بیند توقع ندارد که مخاطب آیینه هم تصویر آیینه ساز را در آیینه ببیند شعر حقیقی این گونه است، شعر حقیقی نباید معنی محدود داشته باشدبه حدود شاعر و مخاطب خاص. شعر عباس باقری قابل ترجمه به زبان های دیگر است و شعری می تواند از یک فرهنگی به فرهنگ دیگر برود که ویژگی آیینه وار بودن داشته باشد. میرشکاک گفت: شاعر(باقری) در شعرهایش با سرشت و تقدیر خودش پیش می رود ودر سیر حرکت به یک دیدگاه ویژه می رسد که بتواند با زبان کاری کند که دلخواه اوست واین حقیقت شاعری است، اینکه یک جماعت شاعری جز درجمع و برای جمع محدود و سرراست نمی توانند حرف بزنند و بعد از یکی دوسال از درگذشتشان ، کارشان تمام می شود دلیلش این است که به ذات زبان راه نبرده اند که البته بن مایه این کار به قبل از انقلاب برمی گردد. همه شعرا ناگزیر بودند روبیاورند به نمادگرایی اما آنهایی که توانستند طبیعت را به نماد تبدیل کنند اندک بودند،نیما، منوچهر آتشی و عباس باقری بودند.
ارسال نظر: