اخبار آرشیوی
اختتامیه جشنواره طنین بیداری/۴- رئیس حوزه هنری: مرحوم صفارزاده در تاسیس انجمن قلم و حوزه هنری نقش ویژهای داشتند/ منزلشان محفلی سرشار از قرآن و وحی بود/ ایشان مانند همه شاعران از نقطه و خط شروع کردند و به نور شعر تفکر رسیدند
به گزارش خبرنگار «نسیم»، محسن مومنی در بخشهای دیگری از اظهارات خود در این مراسم که عصر روز گذشته در محل حوزه هنری برگزار شد، افزود: خوشحالم که این جایزه برگزار میشود. یقین دارم در سالهای آتی با همت بیشتر و سایر مشارکتکنندگان و بخصوص حوزه هنری مراسمی در شان ایشان برگزار شود. حتما حوزه هنری وظیفه بیشتری دارد برای اینکه خانم صفارزاده از بنیانگذاران حوزه هنری است و بارها خودشان میفرمودند تاسیس حوزه هنری پیشنهاد من بود. نخستین بار خانم خانم صفارزاده را در سال 62 و در 16 سالگی با ایشان آشنا شدم. رزمندهای بود که مرخصی آمده بودم و با ایشان آشنا شدم و ایشان لطف کردند و کتابی را به من هدیه دادند که فکر میکنم "دیدار با صبح" بود. ایشان در تاسیس انجمن قلم هم نقش ویژهای داشتند و زحمت زیادی کشیدند اما اسمی از ایشان نیامد. دیگران را برای این کار تشویق کردند. در جلسات و محفلهای شعری شرکت داشتند. منزلشان محفلی سرشار از قرآن و وحی بود. بعدها که در حوزه مسئولیت پیدا کردم، یک روز از صبح تا غروب در شب میلاد پیامبر مهمان ما بودند و به همه همکاران ما با امضای خودشان قرآن هدیه کردند. خانم صفارزاده، مانند همه شاعران امروز
از نقطه و خط شروع کردند و به نور و شعر تفکر رسیدند. در مناجات معصومین و قرآن قرار یافتند. محمدرضا عبدالملکی نیز در بخشهای دیگری از این مراسم گفت: مجلسی که با نام و یاد خانم صفارزاده تشکیل شده و قرار نبود و تصور هم نمیکردم که در این جلسه صحبت کنم. فکر میکردم که برنامه قرار است فردا برگزار شود و اطلاع داد که برنامه امروز برگزار میشود. اگر از قبل اطلاع داشتم و قرار بود صحبت کنم میتوانستم مطالبی را آماده و سنجیدهتر صحبت کنم. به انصاف میتوانم بگویم، صفارزاده شاعری است که در تمام رخدادهای شعر امروز ایران بوده است. ایشان یک شاعر بزرگ و قابل تامل و به یک معنا حقش ادا نشده است. دوستانی که از نزدیک به صفارزاده حشر و نشر داشتند، عزت نفس و آزادمنشی این زن را که یک ویژگی برجسته و ارزشمند است، یاد میکنند. عبدالملکی در ادامه افزود: به جرات میتوانم بگویم اگر قرار باشد سه نفر شاعر معاصر را نام ببرم یکی از آنها خانم صفارزاده است. هیچ چیز جز آرمانهای بزرگ برای ایشان اهمیت نداشت. نه با وسوسه تریبون، جایزه و نه بزرگداشت هیچ کدام اینها نمی توانست از آن مرتبهای که قرار داشت ایشان را به سمت و سوی دیگر ببرد. دوستانی که
صفارزاده را میشناختند واقف هستند که پینشهادی بسیاری به ایشان میشد اما ایشان بیتوجه بودند. آقای قزوه هم این را شاهد هستند. صفارزاده از جنس دیگری بود به همین خاطر هم حقش ادا نشد. به صراحت به من، قیصر و قزوه عنوان میکرد که شما شاگرد خودم هستید. این گفته ایشان برای ما خوشایند بود. شاید اگر فرد دیگری این را بیان میکرد برای ما این چنین خوشایند بود. نسبت به هیچکس به اندازه خانم صفارزده دلتنگی ندارم. ایشان معلم همه ما بود. کاش این شایستگی را خودم داشتم که شاگرد صفارزاده باشم. لحن برخوردش به گونهای بود که هر مخاطبی را تحت تاثیر قرار میداد. من با شعرهای اجتماعی و سیاسیشان با ایشان آشنا شدم.