اخبار آرشیوی

کدخبر: 654892

دبیرکل انجمن روزنامه‌نگاران زن: اگر قرار است انجمن صنفی روزنامه‌نگاران احیا شده و با یک جریان فکری فعالیت کند، باید مجوز فعالیت سیاسی بگیرد/ فعالیت این انجمن بر مبنای قوانین کشور، از جنس فعالیت سیاسی است/ باید فضای امنیتی این حوزه برداشته شود

به گزارش خبرنگار «نسیم»، نشست نمایندگان تشکل‌های سه‌گانه انجمن روزنامه‌نگاران مسلمان، انجمن صنفی خبرنگاران و روزنامه‌نگاران و انجمن روزنامه‌نگاران زن قرار بود صبح امروز در خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) برگزار شود که به دلیل عدم حضور نماینده نجمن روزنامه‌نگاران مسلمان و انجمن صنفی خبرنگاران و روزنامه‌نگاران، این نشست تنها با حضور ژاله فرامرزیان، دبیرکل انجمن روزنامه‌نگاران زن برگزار شد. فرامرزیان در بخش‌هایی از این نشست با اشاره به حاشیه‌های ایجاد شده روزهای اخیر در خصوص انجمن صنفی روزنامه‌نگاران که سال 88 با دستور دادستان وقت تهران منحل شده است، گفت: اگر قرار است انجمن صنفی روزنامه‌نگاران احیا شده و با یک جریان فکری فعالیت کند، باید برود مجوز فعالیت سیاسی بگیرد. فعالیت صنفی ممنوع نیست اما فعالیت صنفی اگر به فعالیت سیاسی تبدیل شد، اشکالاتی که ممکن است به آن گرفته شود، جرم سیاسی تلقی خواهد شد. اگر شعار قانونگرایی می‌دهیم باید در جان کلام قانونمدار باشیم. وی در بخش‌های دیگری از سخنان خود با اشاره تعاملات بین دولت و انجمن‌های صنفی گفت: ‌منابع، فرصت‌ها و امکانات در هر دوره‌ای در اختیار طیف نزدیک به دولت است. چرا ما به عنوان خانواده روزنامه‌نگار نباید حرمت تک تک اعضای خانواده را داشته باشیم؟! برای مثال پدر نباید برای فرزند بزرگ‌تر بیشتر از سایرین حق قائل شود. فرصت‌ها و منابع برابر باید برای فرزندان یک خانواده قائل شود. همه اعضای روزنامه‌نگاران را باید یک خانواده فرض کنیم و با روزنامه‌نگاران همیشه باید اثباتی برخورد کرد. فرامرزیان افزود: فضای حاکمیتی در عرصه واگذاری امور به مردم باید فعال باشد. در این صورت مجموعه‌های علاقه‌مند نیز فعالیت گسترده‌تری دارند اما وقتی انجمن‌های صنفی حق فعالیت نداشته باشند این مکانیزم هم کارکرد درستی نخواهد داشت. منابع مالی در اختیار دولت است و فعالیت‌های مدنی در صورت تمایل حاکمیت اتفاق می‌افتد. آن چیزی که در سال‌های اخیر اتفاق افتاده است این بوده است که دولت نه تمایل داشته است انجمن‌ها و نهادهای مدنی داشته باشند و نه تکالیف خود را واگذار کرده است. این انجمن‌های به تناسب لابی‌هایی که داشته‌اند توانسته در این مسیر حرکت کنند. روزنامه‌نگاران شریک دولت هستند. اگر ما شریک دولت هستیم آْنچه که در ادبیات دنیاست این است که سهم شریک هم باید داده شود و مشخص شود. مسیری که دولت ایجاد کرده است، فضای خوبی است و بهتر این است که فضای امنیتی برداشته شود و صنف‌ها به دولت برنامه‌بدهند. به آقای انتظامی هم گفتم عنوان «همکاری و هماهنگی دولت» را از آیین‌نامه‌ها حذف کنند. ما آقابالاسر نمی‌خواهیم چرا که دولت خودش از این موضوع استفاده خودش را می‌برد. چرا ما باید اختلافات خود را روی میز دولت بگذاریم. فرامرزی در ادامه افزود: موضوع مهم این است که باید در مورد جریان روزنامه‌نگاری بحث کنیم نه با نگاه ایده‌آلیستی و تعصبی. دولت باید برنامه‌ریزی داشته باشد و تکالیف خود را به واحدهای صنفی واگذار کند. در مسیر اطلاع‌رسانی اصل دانستن مهم‌ترین اصل است و معتقدم هر کسی که فعالیت رسانه‌ای می‌کند در راستای این اصل است. روزنامه‌نگار باید خلاق باشد و ایده داشته باشد نه اینکه کپی و پیست کند. چیزی که روزنامه‌نگاری را تهدید می‌کند چیزی غیر از دعواهایی است که امروز وجود دارد. ما از فکر و ایده و قوی فاصله گرفته‌ایم. جامعه روزنامه‌نگاری را به قهقرا نباید کشید. باید در دنیای امروز حرف برای زدن داشته باشیم و خودمان را درگیر بحث‌های خطی و جناحی نکنیم. صاحبان ایده و فکر و برنامه باید محترم شمرده شوند. ما نباید دنبال این باشیم که در جامعه مسمومیت ایجاد کنیم. این مسمومیت باعث کاهش خردورزی شده و جامعه را از آگاهی دور مِی‌کند. ادبیاتی که دولت با شعار تدبیر و امید استفاه‌ می‌کند، می‌طلبد که صاحبان همه افکار کنار هم بنشینیم و به نکات و نقاط مشترک بپردازیم. ما در عین اختلافات سیاسی، اشتراکات فراوانی با هم داریم. در دنیا هم فعالیت‌های روزنامه‌نگاری به این شکل پیگیری می‌شود. من خودم عضو انجمن صنفی روزنامه‌نگاران بودم و اعضای آن از دوستان بنده هستند و خیلی هم برای‌شان احترام قائلم. مثالی که از این انجمن زدم این بود که به خودشان هم گفتم که فعالیت شما بر مبنای قوانین کشور، از جنس فعالیت سیاسی است و بهتر بود که این کار را نمی‌کردند چون روزنامه‌نگار هستند و این پاشنه آشیلی برای انجمن می‌شود. پولی هم که به انجمن داده می‌شود باید صرف هزینه فعالیت‌های صنفی شود نه سیاسی. دبیرکل انجمن روزنامه‌نگاران زن هم‌چنین با اشاره به فعالیت‌های انجمن تحت مسئولیت خود گفت: در تشکیل انجمن روزنامه‌نگاران زن، پیش‌فرض ما این بود که مسائل زنان را در روزنامه‌نگاران زن پیگیری کنیم. حضور زنان در عرصه روزنامه‌نگاری، چه داخلی و چه بین‌المللی و گرفتاری‌های زنان و نیازهای آنها را مورد نظر قرار دهیم چرا که مشکلات این قشر بیشتر از مردان است. دعوا باید سر مشکلات صنفی روزنامه نگاری باشد نه اینکه بخواهیم دیگری را حذف و نفی کنیم. این چه دغدغه‌ای است. مجوز ما از جنس حزب است و فعالیت ما در حوزه زنانا بوده است. در این میان نیز مسائلی از قبلی مسکن روزنامه‌نگاران زن و تشکیل تعاونی مسکن برای آنها را پیگیری کرده‌ایم. سال 83 تعداد اعضای ما 463 نفر بود که در حال حاضر به حدود 250 نفر رسیده است. نشست‌های سیاسی،‌فعالیت‌های هنری و دوره‌های آموزشی توانمندسازی بانوان نیز از دیگر اقدامات ما بوده است. وی همچنین افزود: مجوز فعالیت‌ها ما، سیاسی است و توسط وزارت کشور صادر شده است. عضو شورای هماهنگی 18 گانه اصلاح‌طلبان هم هستیم. انجمن ما قرار است کمیته‌های خود را فعال کرده و عضوگیری جدید داشته باشد و با توجه به توانمندی‌های اعضا بتوانیم از وزارت ارشاد کار گرفته و برای زنان اشتغال ایجاد کنیم. نمایندگان سایر اصناف هم می‌توانند فارغ از بحث‌های جناحی در این انجمن عضو شوند. این پوشش هم باید با رویکرد صنفی باشد نه سیاسی. ما در کار صنفی باید نگاه سیاسی را کنار بگذاریم.
ارسال نظر: