اخبار آرشیوی
محمدعلی علومی در نشست "عصر تجربه": ۲۰۰ سال است که لهجه تهرانی فقط به جهات سیاسی، اقتداری بیجهت بر ادبیات ایران تحمیل کرده است/ بسیاری از نویسندگان پرسش دارند و بعضی نگاهشان پرسشی است؛ صادق هدایت فقط پرسش داشت؛ مولانا جواب دارد
به گزارش «نسیم»، نشست "عصر تجربه" روز گذشته در محل بنیاد ادبیات داستانی ایرانیان برگزار شد. علومی با اشاره به اهمیت هنر و ادبیات گفت: با ایراج بسطامی هماتاق و همشهری بودی. یکی از اقوام به او میگفت این همه وقت گذاشتی و هنر موسیقی را یاد گرفتی که چه بشود؟! میرفتی دکتر میشدیى! قضاوت عام از یک هنرمند اینگونه است. یک نگاه فرعی و حاشیهای است. به نوعی جامعه گرسنه این گونه است. جامعهای که گرسنگی اذیتش میکند و میگوید نباید برای هنر و ادبیات وقت گذاشت و هزینه کرد. در حالی که هنر و هنرمند با اندیشه و عواطف افراد سر و کار دارد ولی معنای زندگی خیلی وقتها مهمتر از این ذهن روزمره عادی است. نگاه نویسنده هم خیلی مهم است. بسیاری از نویسندگان پرسش دارند و نگاهشان پرسشی است. برخی هم نگاهشان جواب است. صادق هدایت جواب نداشت و فقط پرسش داشت. مولانا جواب دارد. حافظ گاهی پرسشهای اساسی دارد. نگاه نویسنده به فرهنگ و بینش مهم است. وی با بیان اینکه مردم به طور عام و معمول در همه جای دنیا به پیچیدگی فکر گرایش ندارند، افزود: مردم میخواهند همه چیز سهلالوصول باشد. پیچیدگی فکر مخاطب خاص دارد. ما در جهان سوم هستیم. آنقدر
منابع داریم که خندهآور هم هست. ما باید یاد بگیریم که نگاه کنیم که متاسفانه بلد نیستیم و باید به آن برسیم. نظرات و وسعت نظر در همه مسائل گسترده است. علومی در پاسخ به سوالی در خصوص طنز در آثار گذشته گفت: ما در متون اساطیری رگههای طنز را میبینیم که در قضاوت باید نیک و بد را با هم دید و سنجید. وی همچنین در خصوص نسبت طنز کلامی و موقعیت نیز گفت: طنز در حاشیه کویر و یا اطراف ما زندگی طبیعی دشواری وجود دارد و طنز و شوخطبعی هم در این مناطق بیشتر رواج دارد. ایرانیها ارتباط بیشتری با طنز دارند و این موقعیت تیزهوشی و فهم و شعور میخواهد که درباره فاصله طبقانی و اجتماعی بگوید. در همه جای دنیا، بیشتر طنز کلامی وجود دارد اما در ایران طنز موقعیت رواج دارد. داستان طنز پیچیدهتر از داستان رئال است اما اصول یکی است و شناخت لحن و موقعیتها در طنز خیلی مهم است. علومی در بخشهای دیگری از اظهارات خود گفت: اغلب فکر میکنند وقتی صحبت از طنز میشود فقط طنز اجتماعی وجود دارد در حالی که ما طنز فلسفی هم داریم. طنز حداقل آزادیهایی را میخواهد. ممیزی شدید نباید در این عرصه باشد. اگر قرار است چیزی در معرض اعتراض و اشکال قرار نگیرد،
طنز به وجود نمیآید. 200 سال است که لهجه تهرانی فقط به جهات سیاسی، اقتدار بیجهتی بر ادبیات ایران تحمیل کرده چون پایتخت شده است در حالی که فرهنگ و تمدن مناطق دیگری از کشور را داریم که جذاب و خوشآهنگ هستند و به لحنهای زبان کمک میکنند.