اخبار آرشیوی

کدخبر: 706470

فرخنده آقایی در نشست عصر تجربه: برای شروع داستان نویسی، داستان را خوب بخوانید/ طی ۱۰۰ سال اخیر در ادبیات معاصر هیچ نویسنده شاد و شنگولی نداشته‌ایم/ تکنیک برایم نقش اول را نداشته است

به گزارش خبرنگار «نسیم»، نشست عصرتجربه بنیاد ادبیات داستانی، عصرروز گذشته با حضور فرخنده آقایی در سرای داستان برگزارشد. آقایی در ابتدای این نشست با بیان اینکه متولد1335 هستم و داستان نویسی را از سال‌های اول دهه شصت و بصورت جدی از کلاسهای سینما و با داستانهای کوتاه شروع کردم، گفت: داستانی را که می خواهم روایت کنم، نوع انتخابم و شخصیتهایی را که پیرامون خودم می دیدم و دوست داشتم و به نظرم جالب می آمد به آنها نزدیک می شدم. بعد فرم و زبان نوشتن خودش را پیدا کرده و سعی می‌کردم از زندگی آنها داستان بنویسم. داستان نویس غریزی بودم و با دو دوتا چهارتا جلو نرفتم، اول داستان نوشتم و بعد شروع به تکمیل آن کردم. جامعه و منتقدین به آثارم توجه کردند و دیده شده و آن چیزی که درنظر داشتم به مخاطب منتقل شده، اما برداشت ها متفاوت است و گاهی برداشتها حتی زیباترازآنچه که من فکر می کردم بوده است. وی با بیان اینکه بسیاری از نویسندگان کلاسهای داستان‌نویسی نرفته‌اند، گفت:‌ با این حال این دسته از نویسندگان آثار خوبی هم نوشته اند، هر داستان نویسی از داستان نویسی شروع کرده و حتی از 7 سالگی نوشته و بعد داستان خوانده و پیش رفته است. آدم وقتی داستان را خوب می خواند به یک شور و شعف خاصی می رسد، خواندن داستان مارا به طرف دیدن عمیق و اندیشیدن می برد آقایی در ادامه افزود: من در جلسات داستان نویسی و داستان خوانی هم شرکت می کردم ، داوری آثار را معمولا قبول نمی کنم، چون نمی توانم به خوب یا بد بودن آثار نمره بدهم. مسئولیت داوری سنگین است البته مدتی در اصفهان داوری کرده ام، بخشی از داوری ها سلیقه است و این کار را مشکل می کند، حوزه داوری سلیقه است و برای من سخت و مسئولیتی سنگین دارد،شاید من احساسی برخورد می کنم اما عمدتا اینگونه است وی همچنین گفت: ادبیات یکی از این هنرهاست. من فکرمی کنم صبوری لازم است، به عنوان یک داستان نویس فکرمی کنم هیچ دولتی حتی آمریکا دوست ندارد نویسنده اجتماعی باشد . نویسنده باید جوری از فقرومسائل و معضلات جامعه را بیان کند که به کسی برنخورد، هنرمند باید یاد بگیرد که صبور باشد و در غیر این صورت از این حرفه کنار بکشد و اگر اثرش ارزش دارد پای آن بایستد. هنرمند درکشورهای عقب افتاده رنج می برد. یکی از این رنجها این است که نمی توانند کار خود را ارائه دهند، طی صدسال اخیر در حوزه ادبیات معاصر هیچ نویسنده شاد و شنگول نداریم. آقایی با اشاره به اینکه تکنیک برای من نقش اول را نداشته، افزود: جامعه، واقعیت‌ها و آدمها الگوی اصلی من بودند. ساعتهای زیادی با افراد جامعه صحبت و لحن افراد را حس کردم و بعد توانستم داستان بنویسم که برایم لذت بخش بوده است. هم اکنون هم کتاب جدیدی را که در شرف چاپ دارم درباره زنان طبقه پایین جامعه است که کمتر به این قشر پرداخته شده است. آقایی در پایان گفت: نمی توانیم به زورو گدایی مخاطب داشته باشیم، مخاطبین خاموشی هم هستند که کتابهایی را به قیمت 30 هزار تومان تهیه و می خوانند و من شما هم نمی شناسیم. این اتفاق خوبی است و آن بده بستان ادبی انجام می گیرد. به نوقلمان توصیه می کنم داستانها را دو سه بار بخوانند تا ترفندها و روش نویسنده را بشناسند. من فکر می‌کنم این کار کلاس درس نویسندگی است، برای شروع داستان نویسی داستان را خوب بخوانید.
ارسال نظر: