اخبار آرشیوی

کدخبر: 731858

منصوره شریف‌زاده در نشست "عصر تجربه": نویسنده نوقلم باید وقت بگذارد و ادبیات کلاسیک خودمان را بخواند/ به "همینگوی" بخاطر موجزگویی و فشرده نویسی علاقه داشتم؛ شعرهایش مثل حافظ معمولا چند لایه بود

به گزارش خبرنگار «نسیم»، بیست و ششمین نشست از سلسله نشست های عصرتجربه با حضور منصوره شریف زاده نویسنده، عصر روز گذشته در سرای داستان بنیاد ادبیات داستانی ایرانیان برگزار شد. شریف‌زاده در این نشست گفت: تولد 1332 در تهران هستم و تحصیلاتم را در مقطع کارشناسی ادبیات انگلیسی و کارشناسی ارشد ادبیات تطبیقی خواندم و رساله دکترایم نیز درخصوص ادبیات تطبیقی گذراندم و عضو هیئت علمی و استادیار دانشگاه شدم. پیشینه داستان نویسی من به دوران کودکی و سپس دوران تحصیل در مدرسه و در دانشگاه برمی گردد. در پژوهشگاه علوم انسانی هم تحصیل و هم تدریس مشغول بودم، با توجه رشته تحصیلی ام که ادبیات انگلیسی، تطبیقی و داستان نویسی بود، علاقمند بودم تعدادی از آثار را ترجمه کنم و با خود فکر می کردم آثار خوب خارجی هم هست که ترجمه نمی شوند و مخاطبان به آنها دسترسی ندارند که به زبان اصلی این کتابهارا بخوانند،لذا شروع به ترجمه کتاب کردم و سعی کردم اینها را به اصل کتاب نزدیک کنم تا مخاطبان با جذابیت داستان و با تکنیک هایی آشنا شوند، دیده بودم که برخی مترجمین مخصوصا در داستان و رمان بخشی یا بخشهایی را حذف می کنند و براحتی از برخی تصاویر عبور می کنند،برای نمونه کتابی را تهیه کردم که وقتی ترجمه را با کتاب اصلی مقایسه کردم دیدم مترجم یک فصل بلندی را از کتاب حذف کرده بود وی در ادامه گفت: یادم هست در مقطع دبستان که پدرم سفر رفته بود و دلتنگ پدر بودم، تخته سیاه کوچکی داشتم و مسئله ام را درآن می نوشتم و،دلتنگی برای پدرم را در قالب چند خط شعر نوشتم که بعد مادرم دید و گفت چه کسی نوشته و من هول شدم گفتم خواهرم نوشته و مهمان هم داشتیم که همه خوشحال شدند و کلی خواهرم را تحویل گرفتند و او هم چیزی نگفت. از دوران کودکی شعر می گفتم و این بخاطر آشنایی با شعر پروین اعتصامی و حافظ بود. مادرم کتاب شعر پروین اعتصامی و حافظ را به عنوان جایزه برایم خریده بود که می خواندم و خاطراتم را هم در دفترچه ای می نوشتم. در دوران نوجوانی و جوانی، دایی ام که دانشجوی مهندسی معماری بود مرا با شعر نو آشنا کرد و از همانجا با رمان آشنا شدم، اولین کارم را با داستایوفسکی شروع کردم ،همه داستانها را می خواندم و سعی می کردم هر اتفاق جالبی را که می افتاد یادداشت کنم. شریف زاده با بیان اینکه نویسنده نوقلم باید وقت بگذارد و ادبیات کلاسیک خودمان را بخواند و داستان کوتاه بنویسد، گفت: آثار کوتاه محکی است برای اینکه نوشتن را جدی بگیرند، برای اینکه دایره واژگان نوقلمان بالا برود داستان های داخلی و خارجی را بخوانند و باهم مقایسه کنند خیلی چیزها یاد می گیرند. ادبیات تطبیقی این ویژگی را دارد که هنگام مقایسه تفاوت ها و علت جذابیت آنها را بشناسند، خوشبختانه داستانها هم به نثر هست و هم تمام معانی لغات زیرآن داستان آمده است.تاکید من بر یادگیری و کلاسها و کتابهاست که خیلی کمک می کند. کار ارزشمند باشد حتما دیده می شود.داستان خوب داستانی است که در ذهن مخاطب ماندگارشود. نویسنده باید کمی وقت بگذارد و آثارش خودش را هم بخواند ببیند چقدر جلو هست و کجا قرار دارد این نویسنده در ادامه گفت به جوانها،آثار و نقد آنان اعتماد دارم و می پسندم، اما سابقه ذهنی به ما می گوید چند مترجم کارشان بهتراست آثار اینها را ترحیح می دهیم که بخوانیم. به همینگوی بخاطر موجزگویی و فشرده نویسی علاقه داشتم، شعرش شعر نو بود و مسائل روز را بیان می کرد، حرف خود را خیلی صریح نمی گفت. شعرهایش مثل حافظ معمولا چند لایه بود. شریف زاده در پایان سخنان خود با اشاره به دلسرد بودن نویسندگان زن در سال‌های اخیر گفت: خوب نیست که نویسنده در انزوا بماند. در سالهای اخیر برخی نویسندگان زن دلسرد بودند و نمی نوشتند، البته یک زن نویسنده هم مشکلات خاص خود را دارد.
ارسال نظر: