اخبار آرشیوی
محسن سلیمانی در نشست "عصر تجربه": هیچکس به عنوان شغل به نویسندگی نگاه نمیکند/ مثل نویسندگان دهه ۳۰ و ۴۰ آرمانگرا نبودم/ به من هم مثل دیگر نویسنده ها پیشنهاد شد درباره جنگ بنویسم اما نتوانستم
به گزارش خبرنگار «نسیم»، بیست و هفتمین نشست از سلسله نشست های عصرتجربه ،عصر روز گذشته با حضور محسن سلیمانی مترجم و منتقد در سرای داستان بنیاد ادبیات داستانی ایرانیان برگزار شد. سلیمانی با بیان اینکه در ابتدا بحث ساختار رمان مرا اذیت می کرد و اگر کسی مسلط به ساختار رمان نباشد،نوشتن رمان جایی ندارد، گفت: چیزی که ما در رمانهای فارسی می بینیم،که رمان خوش ساخت کمتر می بینیم و نمی توانم بگویم این به ضعف دانش آنها برمی گردد ،اما شلختگی را در رمان ها می بینیم. نویسندگان خیلی به این فکر نمی کنند که آیا مخاطب این رمان را می خواند یا نه. این در حالی است که برای غربی ها ورق زدن رمان توسط مخاطب مهم است و روی آن مانور می دهند. متاسفانه عدم تسلط به رمان باعث می شود مخاطب رمان را تورق نکند وی در ادامه افزود: یکی از مشکلاتی که من داشتم عدم تسلط به ساختار رمان بود و این مسئله 30 سال ذهن من را به خود،درگیر کرده بود. به دوستان گفته ام اگر روی رمان سرمایه گذاری کنند موفق تر خواهند شد تا اینکه روی داستان کوتاه سرمایه گذاری کنند. یکی دیگر از مشکلات من که نتوانستم رمان بنویسم این بود که از ابتدا نگاه مادی و به عنوان منبع درآمد به
نویسندگی نگاه کردم.وضعیت اقتصادی ما نویسندگان خیلی اسف بار است.البته کسانی به سفارش ارگانها می نویسند اما من نتوانستم با این مسئله کنار بیایم. برخی نویسندگان هم به مشاغلی مثل نوشتن در مطبوعات و رادیو تلویزیون روی می آورند که من هم از این کارها کرده ام. ***هیچکس به عنوان شغل به نویسندگی نگاه نمیکند به عقیده سلیمانی، نه دولت و نه ناشران و نه مردم ، نگاهشان به نویسندگی به عنوان شغل نیست. این درحالی است که نویسندگی یک کار 24 ساعته است،دائم باید فکرکرد و زندگی کرد و نوشت. تنها کمکی که دولت به رمان نویسی کرده این بوده که جوایز گذاشته که آن جوایز هم رقم قابل توجهی نیست و ناشران هم قدرت سرمایه گذاری ندارند. خالق مجموعه داستان "سالیان دور" در ادامه با اشاره به پیشنهایی نوشتن در خصوص جنگ گفت: به من هم مثل دیگر نویسنده ها پیشنهاد شد درباره جنگ بنویسم اما نتوانستم چون با خود فکر کردم که اگر بنویسم و نهایت کار،مطابق خواسته آن ارگان در نیاید چه می شود!من تحمل پیامد های کار را ندارم! اما به بعضی ها پیشنهاد شد ، قرار داد بستند و نوشتند،بعضی ها هم قرار داد بستند و ننوشتند بعضی ها هم قرار داد نبستند و نوشتند،بعضی ها هم قرار
داد بستند اما نتیجه کار آنطور که باید نشد. ***مثل نویسندگان دهه 30 و 40 آرمانگرا نبودم سلیمانی با بیان اینکه من مثل نویسندگان دهه 30 و 40 آرمانگرا نبودم، افزود: که آنها فقط می خواستند کارشان را چاپ کنند و به منفعت مالی توجه نمی کردند و به رمان تفننی نگاه می کردند و اثرشان را در خدمت آرمانهای خود می دانستند. بعضی ها تمام آشفتگی های ذهنی خود را روی کاغذ می آورند و خود را تخلیه روانی می کنند اما من اینگونه نیستم ، نوشته های من لزوما عقایدمن نیستند. آدم سخت کوشی بودم و 30 سال در عرصه ادبیات مانده و مشکلات را تحمل کرده ام. وی ادبیات را مانند اتوبوسی توصیف کرد که عده ای بین راه پیاده شده و تا آخر خط دو سه نفر بیشتر نمی مانند، به همین دلیل کسانی که 30 یا 40 سال در این عرصه مقاومت کرده اند باید تقدیر شوند. رمان نویسی به سخت کوشی و ماندن در ادبیات است. یکی از عوامل بازدارنده من در ننوشتن رمان ،این بوده که حساس بودم و می ترسیدم که ایرادات عقیدتی ،سیاسی، امنیتی بگیرند. ***80 درصد نویسندگان ایرانی بین خوب و متوسط هستند مترجم "تاملی دیگر در باب داستان"، 80 درصد نویسندگان ایرانی را بین متوسط و خوب ارزیابی کرد و گفت:
درباره رمانهای کلاسیک فارسی هم باید بحث کرد که آیا جز خوب ها قرار می گیرند یا عالی؟ من هم اگر رمان نویس می شدم ، رمان نویس عالی نمی شدم. من مثل نویسنده های دیگر فضول نیستم که به همه جا سرک بکشم، رمان نویسان به همه چیز توجه دارند و چیزهایی می بینند که دیگران نمی بینند.من زندگی ام شده نوشتن ، بطوری که خانواده ام ازمن کلافه اند. رمان نویسان باید به نوشتن مثل مسواک زدن عادت کنند،یک روز که ننوشتند احساس عذاب وجدان کنند. سلیمانی در ادامه با بیان اینکه مردم اصلا به منتقدین و کتابهای سال و نقد روزنامه ها گوش نمی کنند، افزود: من مدتی سردبیر روزنامه بودم از نقدهایی که در روزنامه منتشر می شود مطلع هستم در محافل روشنفکری افراد آثار همدیگر را بصورت چرخشی نقد می کنند و به روزنامه ها می دهند، اکثرا هم گرایش های مدرن و پست مدرن دارند.که هیچ بازتابی هم ندارد و هیچ تاثیری هم نداشته است جز افراد خاص که اهل روزنامه خواندن باشند و بخاطر جوایزی که گرفته آن کتاب را تهیه کنند ، ماندگاری اثر به روزنامه و مطبوعات نیست. نویسنده مجموعه شش جلدی "شاهکارهای ادبیات جهان" در انتها گفت: کلاسهای داستان نویسی ابزاری برای نوشتن است ما یک گروهی
بودیم در حوزه اندیشه اسلامی که همه نوپا بودیم و یاد می گرفتیم ،کارمان خواندن رمان ها و داستانها برای یکدیگر بود و جلسات محفلی داشتیم که بعدها به جلسه جدی تبدیل شد و من کلاس داستان نویسی را طراحی کردم .کلاس یکی از راههای نویسندگی است ،کلاس برای این است که اشتباهات گذشته را انجام ندهیم و با شیوه درست حرکت کنیم.