اخبار آرشیوی
جواد افهمی در نشست "عصر تجربه": تا سال ۸۴ مهندس ناظر ساختمان بودم/ داستان چنان افق گستردهای دارد که نویسنده نمیتواند ادعا کند به جایی رسیده است/ اتفاقات روزانه ارزش ثبت شدن دارند
به گزارش خبرنگار «نسیم»، بیست و هشتمین نشست از سلسله نشستهای عصر تجربه، عصر روز گذشته با حضور جواد افهمی در سرای داستان بنیاد ادبیات داستانی برگزار شد. افهمی در ابتدای سخنان خود با بیان اینکه خیلی از نویسندهها تجربیات خودشان را بصورت روز نوشت می نویسند ولی ایرانیها عادت به نوشتن روز نوشت نداریم، گفت: اتفاقاتی که میافتد ارزش ثبت دارد و نگاه نویسنده که ثبت می شود یک مقدار نگاه ارادی است. ***تا سال 84 مهندس ناظر ساختمان بودم وی افزود: من نویسندگی را خیلی دیر شروع کردم ،آنچه که قراربود روی کاغذ بیاورم از سال 84 شروع کردم، می توانم بگویم همه آنچه که در قالب پنج داستان و رمان چاپ شده و در اختیار مخاطبان قرار گرفته، همه شان حوادث و اتفاقات زندگی من است. نویسنده در هر ژانری با هر طیف فکری از هر طبقه اجتماعی و با هرگونه رویکردی، برآیند تمام نوشتههایشان برگردانی از زندگی آنهاست. البته منظور من این نیست که هر نویسنده ای زندگی خودش را به تصویر می کشد اما در تمام داستان ها ردپای زندگی نویسنده را می شود براحتی پیدا کرد. کافی است با زندگی نویسنده آشنا شوید. افهمی با اشاره به اینمه در سال 84 بنا به تخصصی که داشتم
مهندس ناظر یک مجموعه مسکونی شش هزار واحدی در شهر پرند مربوط به وزارت دفاع بودم، گفت: بصورت عملیاتی کار را شروع کرده بودیم و فقط و فقط کار می کردیم تا سیستم کار از دست مان در نرود، هر ناظری بین 30 تا 100 واحد آپارتمانی تحت نظارتش بود در این شرایط کسی به اسم جواد افهمی پیدا می شود و سوژه ای که مدتها قبل در ذهنش بوده تلنگری زده می شود که رمان بنویسد، یک صفحه داستان نوشته بودم نمیدانستم که آیا تبدیل به رمان می شود یا نمی شود و اسمی هم برایش انتخاب نکرده بودم. از اینجا بود که تصمیم گرفتم یا باید نویسنده شوم و یا به کار نظارت بر ساختمان را ادامه دهم ، احساس کردم چیزی باید روی کاغذ بیاید. وی در ادامه گفت: دنبال وقت خالی و کافی برای نوشتن می گشتم، تا اینکه قید کار نظارت را زدم و در منزل شروع به نوشتن کردم و سر کار نرفتم و نوشتم. همکارانم میگفتند نویسندگی برای تو نان نمی شود و آخر و عاقبت ندارد اما من همه فعالیت ساختمانی را کنار گذاشتم و همه چیز را ازدست دادم اما از طرف دیگر خیلی چیزها بدست آوردم. حادثه ها بدون دغدغه آمدند، شخصیت ها زنده و بعد با من درگیر شدند و رمان شکل گرفت. از حالت جنین بیرون آمد و جان گرفت و من
او را مثل یک موجود زنده حس کردم ، بطوری که انگار در سن 30 سالگی هستم و رشد می کنم. همسرم نیز خیلی به من کمک کرد که نویسنده بشوم و گفت نگران نباش بنویس من هم معلم هستم کار می کنم هزینه زندگی مان تامین می شود. ***داستان چنان افق گستردهای دارد که نویسنده نمیتواند ادعا کند به جایی رسیده است افهمی با بیان اینکه "سوران سرد" اولین کار حرفهای من بود، افزود: رمان سوران سرد با یک شخصیت ترکمن شروع شد، شخصیتی که در سربازی بامن بود اما خلق و خو و اخلاقش هیچ شباهتی به ترکمنهایی که در ذهن من و شماست نبود. از ترکمننشینان شمال خراسان شمالی بود. بعد از دوران سربازی فیلمنامه را نوشتم و بنیاد فارابی حق چاپ فیلمنامه را از من خرید. وی در ادامه افزود: به نویسندگان نوقلم توصیه میکنم شخصیت داستان خود را قبل از نوشتن آماده کنند و شخصیت هم شخصیت پخته ای باشد و در راستای پیشبرد داستان باشد. یکی از مشکلات نویسنده این است که چگونه شخصیت را وارد داستان کرده و چگونه این شخصیت را خارج کند. داستان جان که بگیرد قلم را از دست نویسنده می گیرد و خودش پیش می رود. نویسنده هنرش این است که اجازه دهد رویاها و عالم تخیل ترکتازی خود را داشته باشد
و اگر اینگونه شد این رمان پخته از کار در میآید. خالق "سوران سرد" در ادامه گفت: داستان آنقدر افق گسترده ای دارد که اگر نویسنده ای ادعا کند به جایی رسیده و تجربه اش را می تواند در اختیار دیگران قراردهد و دیگر ننویسد، روز مرگ نویسنده است. افهمی با بیان اینکه بعضی وقتها یک اثر نویسنده بازتاب یک جریان افکار منحرف است افزود: منِ نویسنده جریان فکریام را بروز میدهم. اگر فکری در این نوشته ها نباشد از جریان فکری منحرف بدتر است.