اخبار آرشیوی
اختتامیه هفتمین جشنواره قند پارسی/۲- رایزن فرهنگی افغانستان در ایران: حیطه جغرافیایی افغانستان با این نام عمری طولانی ندارد؛ علمای ما به زحمت برای تحصیل به نجف و مصر میرفتند و باز نمیگشتند؛ آنهایی هم که در داخل بودند به کشورهای اطراف مهاجرت کردند
به گزارش خبرنگار «نسیم»، اختتامیه هفتمین جشنواره قند پارسی، عصر چهارشنبه در محل حوزه هنری برگزار شد. ابوتراب خسروی در بخشهایی از این نشست گفت: زبان وطن حساب میشود. وطن تنها خاک نیست. زبان است که ما در زمان و هستی و ساکن میکند. افغانستان و ایران تفاوتی ندارند چون همه ساکن زبان فارسی هستیم و از این بابت همان مشکلاتی که نویسندگان جوان ایرانی دارند، جوانان افغانی هم دارند. خسروی در ادامه افزود: چیزی که داستاننویسان ایرانی و افغانی دچار آن هستند استفاده از منطق شعر در داستان است که این منطق خاص دنیای شعر است. به اعتقاد من شاعر نظام اشیا را دگرگون میکند که شعر بگوید ولی در داستان، اشیا موازی با واقعیت هستند. داستان یک مفاهمه است. داستان بستر القا و سمت و سو دادن نیست. شرح یک وضعیت است. وضعیتی که نویسنده ایجاد میکند. داستان و رمان اهمیت خاص خودشان را دارند. آن چیزی که اهمیت دارد، شرح واقعیت است و جزئیات اهمیت پیدا میکند. ***رایزن فرهنگی افغانستان: حیطه جغرافیایی افغانستان با این نام عمری طولانی ندارد محمدافسر رهبین، رایزن فرهنگی افغانستان در تهران نیز در بخشهایی از این مراسم گفت: افتخار دارم که از نزدیک با
استاد باختری ارتباط داشتم. هر هفته به زیارت ایشان میرفتم و برایشان شعر میخواندم. شاعری دانشمند و به نوعی مولای من بود. حتی نسل امروز نیز ایشان را به عنوان شخص تاثیرگذار ادبی میشناسند. میشود دیدگاههای ایشان را با دیدگاههای اخوان ثالث مقایسه کرد. شعرهای دهه 60 ایشان در آن روزگار جایگاهی پیدا کرده بود. شعر و ادبیات افغانستان بدون نام واصف باختری ناقص خواهد بود. ایشان سمت و سوی ادبیات ما را دگرگون کرد و حتی ادبیات رمانتیک را هم تغییر داد. شاگردان خوبی هم تربیت کردهاند اما نتوانستهاند ادامه استاد باختری باشند. رهین در ادامه افزود: حیطه جغرافیایی افغانستان با این نام عمری طولانی ندارد. از قرن نهم دچار یک مشکل اساسی شد و یک گسیختگی بین فرهنگ گذشته و جدید ایجاد شد.حدود 300 تا 400 سال از لحاظ فرهنگی دچار یک عقبگرد شد و رابطه با گذشته را به طور کامل قطع کرد.در تمام جنبههای ادب و هنر، آموزشهای دینی و حتی در کوچکترین مسائل دینی محتاج کشورهای دیگر بودیم. عالمان ما به زحمت برای تحصیل به نجف و مصر میرفتند و متاسفانه باز نمیگشتند و آنهایی هم که در داخل بودند مهاجرتهای عجیب و غریبی به کشورهای اطراف کردند. به
مدت 400 سال از فکر و فرهنگ و خلاقیت ادبی تهی شد که دورهای بسیار وحشتناک است. رایزن فرهنگی افغانستان در پایان اظهاراتش گفت: خوشبختانه امروز یک نسل فرهیخته پرورش یافتهاند که اغلب نویسنده بوده و انجمن ادبی دارند.