بزرگداشت علی‌محمد مودب در سیزدهمین شب شاعر برگزار شد

به گزارش خبرنگار «نسیم»، سیزدهمین شب شاعر پاسداشت علی محمد مودب با حضور محسنی مومنی شریف، رئیس حوزه هنری؛ محمدعلی بهمنی، سعید حدادیان، مهدی قزلی، علی داوودی، وحید جلیلی، میلاد عرفانپور، میثم نیلی و زهیر توکلی در سازمان هنری - رسانه ای اوج برگزار شد.

**وحید جلیلی: علی محمد مودب نمونه ای از نمادهای نسل نو شعر و هنر انقلاب به شمار می رود

در ابتدای این مراسم وحید جلیلی گفت: شعر و هنر انقلاب یک هویت حرفه ای و یک هویت جریانی دارد، همان روزهای آغاز انقلاب اسلامی بسیاری از جوانان برآمده از انقلاب به عرصه هنر روی آورده اند و توانستند خلاء ای را که انقلاب در حوزه های حرفه ای فرهنگی و هنری به خاطر ناهمراهی برخی از جریانات روشنفکری با آن مواجه بود را پر کنند.

وی با بیان اینکه نسلی که اواخر دهه 50 و اوایل دهه 60 به عنوان هنرمندان انقلاب شکل گرفتند، نسلی طلایی بوده اند، ادامه داد: این نسل انقلاب تنها و مظلوم را یاری کردند و در بهت جریان غرب زده روشنفکرمعاب که فکر می کرد اگر آنها انقلاب و آرمان های دینی و نهضت فراگیر مردم را تنها بگذارند، انقلاب نخواهد توانست در عرصه هنر به شکوفایی برسد.

این فعال فرهنگی کشور در همین زمینه اظهار داشت: در میان نگاه مبهوت جریان روشنفکری نسل اول انقلاب از جمله شعر انقلاب ظهور بسیار درخشانی داشت اگر چه بسیاری از چهره های موثر و موسس نسل اول متاسفانه امروزه در بین ما نیستند، اما همواره روحیه تلاش و شجاعت آنها مانند امثال سلمان هراتی، سیدحسن حسینی و قیصر امین پور مبدا الهام جدی برای نسل های بعدی بوده اند.

جلیلی با بیان اینکه شعر انقلاب هویت جریانی پیدا کرده است، افزود: این هویت بدان معنا است که نسبت جدی با شاعران اول انقلاب نسبت پیدا کرده و این اتفاق در مراحل مختلف از جمله دفاع مقدس نیز وجود داشت؛ این هویت جریانی در دهه های 70 و 80 به علل مختلف در جهان کمرنگ، تضعیف و بعضا استحاله شد؛ تا جایی که گمان می رفت شعر انقلاب مستحیل شده و انقلابیت آن روز به روز کمرنگ می شود.

وی تصریح کرد: برخی از چهره ها ترجیح دادند در هویت حرفه ای خود مستقر شوند و هویت جریانی شان را کمرنگ و حتی انکار کنند؛ اما از اوایل دهه 80 رویش های جدی جدیدی که در هنر انقلاب شروع به ظاهر شدن کرد، نشان داد که شعر انقلاب به عنوان هویت جریانی بابرچاست و نسبت آن با انقلاب اسلامی نسبت وسیعی است؛ البته اوج این رویش در اوج فتنه 88 بود؛ چرا که در آن مقطع مشخص شد که ضمن احترام به پیشکوستان و نسل اولی ها انقلاب محتاج هیچ نسل و گروهی نیست.

این فعال فرهنگی با بیان اینکه شعر انقلاب یک چشمه جوشان است که چشمه های جدیدی از آن می جوشد، گفت: علی محمد مودب نمونه ای از نمادهای نسل نو شعر و هنر انقلاب به شمار می رود؛ چرا که جدای از شعر نیست و در هنر و توان ادبی وی تردیدی وجود ندارد.همچنین مودب این توفیق را داشته که بعضی از صحنه هایی که عده ای توفیق حضور در آن را از دست داده اند، حضور یابد و علمداری کند.

جلیلی گفت: مودب و تعداد کمی از دوستان در عرصه های مختلف هنری نشان دادند که هنر انقلاب اسلامی به یک تجدید مطلع رسیده است و حالا این رویش ها و نسل جدید هستند که در صحنه وجود دارند؛ البته روزگار نو و افق پیش رو قاعدتا همان آفت هایی که نسل اول را تهدید می کرد، نسل جدید را نیز تهدید می کند، چرا که طبیعت عالم اینگونه است.

وی با بیان اینکه امتیاز نسل جدید نسبت به نسل قدیم این است که تجربه های نسل قبلی را به همراه دارد، اظهار داشت: بسیاری از زمین خوردن ها، فاصله گرفتن ها و استحاله شدن های نسل قبل شاید به دلیل بی تجربگی برای حضور در فضاهای جدید بوده است؛ اما خوشبختانه نسل جدید هنر انقلاب با استفاده از تجربه های گذشته می تواند آینده درخشانی تری داشته باشد؛ به عبارت دیگر این نسل به قله های بلندی در عرصه ادبیات ایینی و انقلابی خواهد رسد.

این فعال فرهنگی تصریح کرد: خوشبختانه مودب با مسئولیتی که در حوزه فرهنگ دارد، تلاش زیادی را برای پرورش نیروهای جدید انقلاب ایجاد کرده است و امیدوارم در آینده نزدیک شعرهای بیشتری از این فرد بشنویم؛ البته باید گفت که کار اصلی هنر و هنرمند انقلاب، انسان سازی و تربیت انسان های تراز انقلاب است.

**عرفان‌پور: مودب در تاریکی پایتخت همچنان برای روشنی دلیل می آورد

در ادامه میلاد عرفانپور گفت: مودب همیشه به عنوان معلم ما بوده است و وی چراغ شعر را در دست خود دارد؛ در واقع هر جایی که مودب قدم بگذاد سرچشمه روشنی است و هر جا چشم بگرداند، تاریکی را رانده است و قطعا برای چنین انسانی زیستن بدون این چراغ به اندازه زیستن بی مبحث بی معنا است.

وی افزود: مودب زندگی را دیدن و یافتن می بیند، نه در چشم فرو بستن و نیست انگاشتن. وی از دوران کودکی در روستای تربت جام با چراغ شعر زیسته است و از آن دوران تاکنون همه مسائل را با روشنگری دیده است. در حقیقت بازگشتن پسر عموهای شهید را خود دیده است.

این شاعر جوان کشورمان با بیان اینکه مودب در تاریکی پایتخت همچنان برای روشنی دلیل می آورد، اظهار داشت: وی به مردم روشنی می دهد و کلمات را برای مردم روشن می کند؛ چرا که وی باور دارد که روشنی تقدیر محتوم عالم است.

**قزلی: هنر امروز دچار آفت نشستگی شده است

مهدی قزلی، مدیر بنیاد ادبیات داستانی نیز در این مراسم با بیان اینکه آشنایی ام با مودب به 13 سال پیش بر می گردد، گفت: با شعرهای وی که درباره مرگ و مرده شورها گفته بود، آشنا شدم، البته بعد از خواندن غزلی درباره امام رضا (ع) از مودب متوجه شدم که وی در مشهد متولد شده است و بعدها متوجه شدم ایشان از دهاتی های شهری نشده ای است که از شهری شدن هم عبور کرده و امروزه به علی محمد مودب تبدیل شده است.

وی با بیان اینکه در روزگار ما مهمتر از انقلابی بودن در کسوت های مختلف، متعهد بودن است؛ چرا که این تعهد گاهی باعث می شود سکوت کنیم، گاهی متواضع شویم، گاهی ایثار کنیم گفت: ما نیز به تعهد خود عمل می کنیم و این مسئله در دفاع مقدس نمایان بود؛ البته آنچه که به انقلابی و هنرمند بودن سایه می اندازد، تعهد است.

مدیر بنیاد شعر و ادبیات داستانی اظهار داشت: ظرفیت تعهد را فرقان آزاد می کند و تشخیص خوب و بد و حق و باطل برای به دست آوردن فرقان جدای از توفیق الهی نیاز به پختگی دارد، البته معمولا پختگی با گذر سن آدمی ایجاد می شود و از اینکه مودب این پختگی و فرقان را در جوانی به دست آورده و به کمال رسانده است، خوشحالم.

قزلی با بیان اینکه هنر امروز دچار آفت نشستگی شده است، تصریح کرد: این نشستگی به حدی است که برای برخی باعث زخم بستر و برای برخی دیگر نیز زخم مواضع را به همراه آورده است؛ در حالی که نه می توان از این زخم ها صحبت کرد و آنها را نشان داد.

وی خاطر نشان کرد: خصلت ایستادگی افراد اهمیت جدی دارد که این ویژگی در مودب ظهور کرده و امیدوارم ادامه داشته باشد؛ این خصلت گاهی در شاعران، معلمان و مدیریت اجرایی رخ می دهد و به نظرم این تعهد و فرقان مودب باعث می شود که بتوان به وی افتخار، اعتماد و تکیه کرد.

**حدادیان: موسسه شهرستان ادب مراقب باشد تا دچار سانتی مانتالیزم نشود

در ادامه برنامه سعید حدادیان با بیان اینکه توانایی مودب در عرصه شعر و ادب بسیار مهم است، گفت: وی در عرصه ادبیات زحمات بسیاری کشیده و ادب ایشان و شخصیت شان مرا جذب خود کرده است. همچنین ایشان اشعاری درباره فقرا و توجه به مستضعفین گفته و بنده به خاطر فقری که کشیده ام، شعرهای وی در این حوزه را می ستایم.

وی با بیان اینکه فقرگرایی و ستودن فقر در قلم و شعر روشنفکران واقعی دهه 40 و 50 دیده می شد، گفت: آنها از تجملات پرهیز می کردند؛ البته بعضی از روشنفکران به گروه های مارکیستی پیوسته و حتی برخی از آنها نماز نیز می خواندند؛ چرا که این افراد به گوشه ای از مبانی اسلام توجه داشتند و به تاکید اسلام در خصوص فقرا توجه نداشتند.

این مداح کشورمان با بیان اینکه شهرستان ادب باید جلودار عرصه فرهنگ باشد و به شعار سال توجه داشته باشد، اظهار داشت: در واقع این موسسه نباید در تولید آثار به تجمل گرایی گرفتار شود؛ چرا که این مسئله به آنها ضربه می کند. البته علی رغم کم سخنی مودب ولی آغوشش برای جذب جوانان باز است.

حدادیان با اشاره به جذب جوانان به مودب گفت: ایشان چون خدمتگزار است و غرورهای کاذب شاعری را ندارد، توانسته شاعران جوان را به خود جذب کند؛ وی دردهای فراتر از خانواده و شخصی دارد که این موضوع نیز عامل دیگری برای جذب افراد به وی به شمار می رود.

وی خاطر نشان کرد: موسسه شهرستان ادب مراقب باشد تا دچار سانتی مانتالیزم نشود؛ چرا که نگاه این موسسه به مستضعفین شناسنامه آن به شمار می رود.

**بهمنی: تمام ناگفتنی هایی که من و نسل ظاهر کمتر به آن توجه کرده ایم، در اشعار مودب وجود دارد

در ادامه محمدعلی بهمنی با بیان اینکه تنها دو روز از سخت ترین دردها نجات یافته ام، گفت: البته همچنان تحت مراقبت قرار دارم، با این حال علاقه داشتم در این محفل حضور داشتم و خوشحالم که وظیفه خود را نسبت به مهربانی های مودب ایفا کردم.

وی گفت: از زمانی که مودب را در جشنواره ادبی بندرعباس دیدم، متوجه حضور یک فکر کاشف در میان اهالی فرهنگ شدم؛ چرا که تمام اشعار ایشان یک تفکر فرااجتماعی دارد و این شاعر با نگاه کاشف خود زودتر از دیگران لحظات را کشف می کند.

این شاعر کشورمان با بیان اینکه متاسفانه نتوانستم مدت زمانی را با مودب زندگی کنم، اظهار داشت: با این حال با اشعار این شاعر زندگی کرده ام و تمام ناگفتنی هایی که من و نسل ظاهر کمتر به آن توجه کرده ایم، در اشعار مودب همانند یک سرمشق است.

**زهیر توکلی: مودب شاعری است که در لحظه شعر می گوید

در ادامه زهیر توکلی با بیان اینکه مودب وابستگی به شعر ژنریک ندارد و شاعری است که در لحظه شعر می گوید، گفت: این فرد شدیدا تحت عواطف و احساسات خود شعر می گوید و تا زمانی که گریه اش نگیرد، شعری را نمی سروید.