"از مردی که خودش را منجی میداند تا ماساژدرمانی برای پایان یک روز پرتنش"
دومین روز از نمایشگاه کتاب فرانکفورت به نام "روز ایران" رقم خورده بود؛ «نسیم» در گزارشی حاشیههایی این روز پرخبر را بررسی کرده است
خبرگزاری «نسیم»؛ زهرا توحیدیان دومین روز آغاز به کار رسمی نمایشگاه فرانکفورت، روز ایران نام داشت و دست اندر کاران غرفه ایران با دعوت از نویسندگان سرشناسی چون سید مهدی شجاعی و کتایون ریاحی، پخش موسیقی سنتی ایران و مهمتر از همه، توزیع غذاهای ایرانی تلاش کردند تا ایران و فرهنگ ان را به مردم سایر کشورها بشناسانند.
چندان مهم نیست که اهل کدام کشور هستی، غذای رایگان، همیشه جذب کننده مخاطب است و غرفه ایران روز پر شکوه و شاید پرمخاطب ترین روز حضور خود را پشت سر گذاشت. البته جای تاسف و اندوه دارد که مسولین زحمت کش غرفه ایران، دوربینی برای ثبت شکوه این ضیافت و یا لپ تاپی که دست کم به مخاطب القا کند خیلی به دور از تکنولوژی نیستیم، نداشتند.
کباب، جوجه کباب و کتلت که لای نانی شبیه نان های لبنانی سرو شده بود، به همراه نوشیدنی های کوکاکولا، فانتا و اسپرایت، طعامی بود که دست اندر کاران غرفه ایران برای پذیرایی تدارک دیده بودند.
مردی که خودش را امام زمان میداند
ناگفته نماند که درست روبروی غرفه های ایران، غرفه حامیان فردی است که ادعا میکند با امام زمان در ارتباط است و به نوعی تنها منجی بشریت است.
احمد الحسن مردی از اهالی بصره عراق است که تحت عنوان منجی بشریت خودش را معرفی میکند و با کتب متعددی به زبان های انگلیسی، المانی و فارسی و عربی به تبلیغ دین خود و جذب پیرو مشغول است.
جای تعجب نیست که مسولین این غرفه از حجم میهمانان غرفه ایران نیز برای تبلیغات خود به شدت بهره برداری کرده و به توزیع جزوه اموزشی اشان می پرداختند.
لابلای مردمی که ایران را نمی شناسند
وقتی همکلام افراد غیر ایرانی و مخصوصا غیر مسلمان می شوی، باید همه ته مانده های انرژی ات را جمع کنی تا بشاش و لبخند بر لب با او صحبت شوی، چون تنها نماینده کشوری هستی که آنقدر توسط رسانه های استکبار سیاه ترسیم شده است که مخاطبت هر چقدر هم مودب باش بالاخره لابلای سوالاتش می پرسد: ایران خطرناک نیست؟
مردم شهر فرانکفورت حداقل مکالمه انگلیسی را بلدند. مثلا وقتی گم می شوی میتوانی حتی از بادکنک فروش شهر هم آدرس بپرسی و به راحتی مقصدت را بیابی. درست هفته پیش بود که یک استاد دانشگاه آمریکایی برایم تعریف کرد روزی در تهران از همراهانش عقب می افتد اما هیچ کس در این کلان شهر انگلیسی نمیدانست تا به او کمک کند راهش را بیابد.
و البته جای تعجب نیست که برای ما یادگیری زبان گرچه در "باید" هایمان قرار دارد ولی لزومی به یادگیری آن حس نکرده ایم، زیرا برای مثال در شهری که از هر سه نفر یک نفر مهاجر است، در همه مکان ها همزبانهای خودت را پیدا میکنی، از کادر نمایشگاه بین المللی کتاب فرانکفورت تا فروشنده معروفترین مراکز خرید شهر.
هنوز جذابیت داریم
وقتی با چادر در میان جمعی از خبرنگاران بین المللی در یک نشست خبری برمیخیزی تا به عنوان یک خبرنگار ایرانی سوال بپرسی، یا وقتی پای سیستم در بخش ویژه خبرنگاران نشسته ای و مشغول کار هستی همیشه سوژه عکاس ها خواهی بود. چرا که نه تنها پوششی بر اساس نگاه غربی دست و پا گیر داری، بلکه "خبرنگار خانم" کشوری هستی که شنیده اند نه آزادی رسانه دارد و نه زنان حق زندگی و تحصیل دارند. شاید از همین روست که سوالشان درباره تحصیلاتت را عمدتا این گونه می پرسند: دبیرستان را تمام کرده ای؟
آنچه در یک واقعه بین المللی عذاب آور است
سرویس بهداشتی عذاب آورترین بخش یک مکان عمومی برای زن مسلمان است. نه از این جهت که وضو گرفتن شاید برای زنی که چند قدم آن طرف تر ایستاده عجیب باشد، چرا که کثرت مسلمانان این مشکل را حل کرده است. بلکه بیشتر از این بعد که درب این مکان عمومی بیشتر باز است چون بانوی غربی نیازی به یک حریم خصوصی ندارد و وضو ساختن برای یک بانوی مسلمان، امری دشوار و غیر ممکن می شود.
بگذریم که علی رغم کثرت مسلمانان جایی برای نماز خواندن در بزرگترین رخداد فرهنگی اروپا تعبیه نشده و اغلب مسلمانان از فضای پشت غرفه برای ادای این فریضه الهی استفاده می کنند.
پایان یک روز پر تنش
برخلاف نمایشگاه تهران که "ورود برای عموم آزاد است"، در نمایشگاه بین المللی کتاب فرانکفورت باید برای ورود بلیطی به مبلغ 60 یورو (بالغ بر 240 هزار تومان) خربده باشی، اما در عین حال امکانات و تسهیلاتی قابل قبولی ارایه می شود.
مانند ریل های متحرک برای طی مسافت طولانی راهروهای طویلی که سالن های متعدد را بهم وصل میکنند و یا حتی ماساژ درمانی در آخرین ساعات کاری نمایشگاه.