اخبار آرشیوی

کدخبر: 522610

گزارش تصویری// معلمی دلسوز، زنی فداکار

خوشبختی رنگ و لعاب خاصی ندارد، این را خنده‌های رنگ پریده عباس هنگامی که با لعیا خاطرات دور و نزدیکشان را مرور می‌کنند اثبات می‌کند. عباس در سال‌های دفاع مقدس فداکاری را مشق کرد و حالا همسرش آن را برای شاگردانش تدریس می‌کند.
معلم خانه نشینی که درس ایثار را در گوش بچه ها زمرمه کرد صبح است. آفتاب کم جان بهاری تازه حاشیه باریکی از خیابان قلم شهر کرج را گرم کرده است که به در خانه اش می رسی. صدایی مهربان و صمیمی از پشت آیفون دعوتت می کند که بروی داخل. می روی. آرام و بی صدا تا مبادا حضور کنجکاوت آرامش صبحگاهی عباس را برهم بریزد. لعیا با لهجه شیرین آذری اش برایت از 30 سال زندگی در کنار مردی می گوید که سالهاست زمین را در حسرت قدمهای پاک و خالصانه اش گذاشته. 17 سال بیشتر نداشت که با هم ازدواج کردند عباس بازرس اداره آگاهی بود جنگ که شروع شد عباس دیگر روی پای خودش بند نبود. یک روز سرد زمستانی خسته وبی تاب از ماندن های بی حاصل تصمیم می گیرد به جبهه برود و می رود. وقت خداحافظی که می رسد، چشمان لعیا که می جوشد، دستهای زمخت مردانه اش را میهمان شانه های خسته زن می کند و برایش از روزهایی می گوید که دوباره با هم زندگی می کنند شادمانه، شیرین و سرشار بدون حتی یک گلوله و تفنگ که آرامش عاشقانه زندگی شان را برهم بزند. یکسال بعد عباس برمی گردد، خسته و مجروح و بدون کوچکترین عکسل العملی که نشانی از زندگی داشته باشد. ضایعه نخاعی، عباس را فلج کرده بود و فقط قدرت نفس کشیدن داشت. لعیا ماند با دو پسر خردسال و مردی که دکترها از زنده ماندنش قطع امید کرده بودند. عباس تا 5 سال میهمان بیمارستان ساسان شد و لعیا هر هفته مسیر تبریز تهران را طی می کرد تا کنار شوهرش باشد. خودش می گوید: «در تمام این مدت دولت کمک کارم بود داروها و آمپول های عباس خیلی گران بودند پول همه شان را دولت پرداخت می کرد اما زندگی بازهم سخت می گذشت در تمام مدت 5 سال بستری شوهرم وسایل خانه را یکی یکی می فروختم تا خرج رفت و آمد به تهران و بزرگ کردن بچه هایم را درآورم اما هیچ وقت دستم را جلوی کسی دراز نکردم. گاهی نان خشک های خانه را خیس می کردم و به بچه ها می دادم اما عزت نفسم را پیش کسی خرد نمی کردم.» لعیا از ملاقاتش با مقام معظم رهبری می گوید و می گوید:«یک روز آمدند گفتند عباس باید مرخص شود و به بیمارستان نیروی انتظامی برود می دانستم که آن بیمارستان امکاناتی برای ترمیم زخم بستر عباس ندارد.کنار در بیمارستان ساسان نشسته بودم داشتم گریه می کردم که یکی از اعضای هیئتی که برای ملاقات از جانبازان آمده بودند به من گفت دخترم چه شده چرا داری گریه می کنی؟ گفتم شوهرم را به خاطر هزینه های زیاد درمان می خواهند به بیمارستان دیگری منتقل کنند. عباس من اگر به آنجا برود می میرد. زخم بسترش بدتر می شود.آن آقا به من گفت نگران نباش من هماهنگ می کنم شما برو دفتر مقام معظم رهبری و مشکلت را به او بگو» دم دمه های غروب است که به دفتر آقا می رسد. مضطرب و نگران است زیر چشم چپش می پرد و دلشوره های بی پایان رهایش نمی کند. هماهنگی ها را قبلا کرده بودند و حالا لعیا روبروی مقام معظم رهبری نشسته. چمشمش که به چشمان آقا می افتد ، غربت لحظه های اول ورود از جانش می پرد و دلشوره جای خودش را به آرامش می دهد. می گوید: «آقا! شوهرم جانباز قطع نخاع است تمام بدنش پر از زخم است بعد از خدا فقط من را دارد آقا نگذارید شوهرم را به بیمارستان دیگری ببرند آنجا امکانات کافی برای درمان عباس من را ندارد.» گلایه هایش که تمام می شود می بیند اشک تمام پهنای صورتش را پر کرده. حرفهای آقا رنگ همدلی می دهد. به لعیا اطمینان می دهد که کسی شوهرش را ازبیمارستان ساسان منتقل نمی کند. صبح فردا خبر می رسد رئیس کمیسیون پزشکی دنبال لعیا می گردد. لعیا را که می بیند می گوید:«خواهر چرا از ما پیش آقا گلایه کردی؟ مشکل شوهرت حل شده او در همین بیمارستان می ماند» از آن روز تا 5 سال عباس دربیمارستان ساسان ماند و بعد ها باید هر سه ماه یکبار به بیمارستان می آمد. خوشبختی همیشه شکل خوشبختی نیست. آنها خوشبختند. این را از خنده های رنگ پریده عباس و دقت وسواس گونه لعیا برای مرطوب کردن دستهای پینه بسته شوهرش می فهمی. لعیا هر روز صبح موهای عباس را شانه می کند صورتش را اصلاح می کند. زخم های حاصل از خوابیدن های زیاد را مرهم می گذارد و برایش از روزهای خوب آینده می گوید. گاهی خاطرات خاک خورده روزهای آشنایی شان را مرور می کند و به او می گوید که هنوز هم دوستش دارد هنوز هم هر روز خودش را برای شوهرش آرایش می کند و با صدای بلند قصه عشق را در گوش های کم شنوای عباس نجوا می کند. دل آزرده است از حرفها و کنایه هایی که هر از چند گاهی دامن زندگی اش را می گیرند. خودش می گوید: «من و عباس در کنار هم خوشبختیم من قبول کرده ام که شوهرم قطع نخاع است.اعصاب و روانش از جنگ خسته و داغان است و شوهرم هم تاحدی مشکلات جسمی و روحی اش را پذیرفته .اما گاهی مردم با کنایه هایشان آزارمان می دهند. گاهی که برای رفع خستگی عباس را به پارک می برم با مردهای پارک که هم کلام می شود، برایش دل می سوزانند. می گویند چرا خودت را به این روز انداختی ؟ چطور با این اوضاع زندگی می کنی؟ از زندگی ات چه می فهمی؟ خلاصه آنقدر در گوشش می خوانند که اعصاب و روان عباس را زخم خورده و گیج می کنند.»تازه بعد از آن کارلعیا شروع می شود باید بی تابی هایش را تاب بیاورد و با راه های مختلف روحیه خسته و اعصاب ناراحتش را درمان کند. لعیا، معلم مهربان دوره ابتدایی مدتی است کارش را به خاطر عباس کنار گذاشته و تمام وقتش صرف مراقبت از او می کند. او می گوید: «هرهفته دکور خانه مان را عوض می کنم با عوض کردن جای وسایل خانه هر روز شکل تازه ای به زندگی مان می دهم تا عباس از ماندن در خانه خسته و افسرده نشود. آن روزها هم که مدرسه می رفتم زنگ دوم مدرسه به خانه می آمدم و به او رسیدگی می کردم اما هر روز که می گذرد توانای جسمی اش کمتر می شود و نیاز به مراقبت بیشتری دارد.» لعیا هر هفته طرح تازه ای به وسایل ساده خانه شان می دهد تا مبادا دیدن صحنه های تکرای خانه و زندگی چشمان عباس را خسته و دلمرده کند. او برایت از دریغ و حسرت همیشگی کودکانش برای داشتن پدری سالم و سرحال می گوید: «پسر کوچکم هیچ وقت سلامتی پدرش را ندید همیشه می گفت مامان کی بابای من خوب می شود؟ اصلا نمی توانست قبول کند که پدرش زمین گیر و خانه نشین است. حتی الان هم که ازدواج کرده هر وقت تماس می گیرد دنبال خبر تازه ای از سلامتی پدرش می گردد.»لعیا لنگر تسکین زندگی کوچکشان بود. او برای همسرش پرستاری مهربان بود و کودکانش را با یادآوری رشادتهای مردی بزرگ کرد که روزی سلامتی اش را به احترام عشق به وطن از دست داد. لحظه های آخر دیدار که می رسد. ابرهای بغض لعیا بارانی می شوند و صدای هق هق بی وقفه اش مجالی برای گفتن نمی گذارد. تنها صدای نجوا مانند عباس است که می تواند لعیا را آرام کند عباس جرعه ای آب می خواهد که کام تلخش را شیرین کند. صدایش را که می شنود بی تامل از جا می پرد و به طرف اتاق می رود در حالیکه خیسی چشمانش را با پشت دست پاک می کند می گوید: «از خود عالمی بخواه از عالمی هیچ نخواه »
ارسال نظر: